Τραγούδια για την ομορφιά (Ξύπνα μικρό μου κι άκουσε κάποιο...)

Καλέ μου Θωμά
Σε παρακαλώ να μην μου μετρήσεις όλη αυτή την αναποδιά που σου φορτώνω με την ύστατη εγωιστική μου πράξη. Είχα ζήσει όμορφα και δεν ήθελα να τελειώσουν όλα μέσα στην φρίκη του τελευταίου στάδιου της αρρώστιας. Ούτε για μένα ούτε για σας που με αγαπούσατε. Πολλοί θα πουν πολλά. Λίγο με νοιάζει. Όσο ζούνε, όλοι διεκδικούν τα μικροδικαιώματα της ύπαρξής μας. Κράτησα για μένα το δικαίωμα του θανάτου ακέραιο.

Έχω από μέρες τακτοποιήσει όλα μου τα προσωπικά θέματα. Θέλω να χαμογελάσεις διαβάζοντας πως μέχρι και στο κομμωτήριο επρόλαβα να πάω…

ΛΑΘΟΣ ΔΟΞΑ ΠΗΡΑΜΕ ΖΩΗ ...

Ρε ξεφτύλες Δον-Κιχώτες!
Η Δόξα κατακτάται με θυσίες, οχι με αρχηγίες!Αν ζούσε το παλικάρι ποιος απο εσάς θα τον κοίταζε στα μάτια;
Απαντάω μόνος μου.
Κανείς σας.
Είναι πολύ ψηλός για εσάς κι ας είναι απλά λαός,
πλήθος,
κοινός θνητός
απέναντι σε εσάς ,
τους υποψήφιους αρχηγούς,
πρωθυπουργούς,
" πρόσεχε πως μιλάς για τον νομάρχη".
Φτου σας λοιπόν ακόμη μια φορά.

...

Ήσουν ωραία, σαν λαιμαργία
και εγώ, ο φαγάνας της γειτονιάς
μη με κοιτάζεις μ΄ αδιαφορία
αφού το ξέρω οτι πεινάς ...

Χωρίς τίτλο.

Ρε Βικάρα, καλό μου "παιδί".
Αυτό το θέμα της φράντζας, μήπως να το
συμμαζεύαμε λιγάκι;

I

Την συναντούσαμε μια-δυο φορές την εβδομάδα στο ίδιο μπαρ. Στην Pub για την ακρίβεια. Μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες. Θαμώνες εμείς. Εκείνη Παρασκευή ή Σάββατο (ή και τις δύο) περνούσε για ένα ποτό. Δεν την γνωρίζαμε, δεν ήταν απ’ την περιοχή. Ο άλλος λάου λάου τσιμπήθηκε μαζί της. Την κοιτούσε καιρό, πολύ καιρό. Πάντα μόνη, με μια δυο φίλες της. Μού ‘κανε κατά διαστήματα σύντομη κουβέντα: και να, έτσι την βλέπω την φάση κι αλλιώς κι αλλιώτικα… «Γιατί ρε δεν πας να της μιλήσεις;» -«Περιμένω την κατάλληλη στιγμή μέσα μου» απαντούσε.
–«Και πώς ξέρεις ποια είναι η κατάλληλη στιγμή;» -«Δεν το ξέρεις…»
…Τελευταία είχε αρχίσει να του ανταποδίδει κάποιες ματιές. «Λες να κοιτάει επειδή πήρε χαμπάρι οτί την κοιτάζω σα χαζός ή λες να γουστάρει ρε;» -«Έλα ρε με τις ανασφάλειές σου. Ψήνεται, δεν βλέπεις;» και άλλα τέτοια του ‘λεγα να του τονώσω το ηθικό. Κι εκείνη γύριζε για μια στιγμή προς το μέρος μας και ανέβαζαν ζάχαρο τα βλέμματά μας. Η Παναγία η ίδια…
…Μεσοβδόμαδα που βρεθήκαμε για καφέ, μου είπε: «Φίλε Παρασκευή, Σάββατο, όποτε είναι τέλος πάντων, την επόμενη φορά που θά ‘ρθει θα πάω να της μιλήσω.»
-«Άντε ρε; Ήρθε η ’’κατάλληλη στιγμή;’’ Διαλόγους έχεις φτιάξει;» -«Σκάσε ρε, τό ‘χω σου λέω το σκηνικό…» Γελούσαμε.
Τελικά η Μαρία –είχαμε μάθει τ’ όνομά της στο μεταξύ- δεν εμφανίστηκε ούτε Παρασκευή ούτε Σάββατο εκείνη την εβδομάδα∙ ο Γιάννης έξω απ’ τα νερά του. Εμφανίστηκε όμως Κυριακή. Νωρίς-νωρίς, δεν θά ‘ταν 9-9μιση.
Ήμουν ήδη εκεί με κάτι άλλους φίλους όταν με πήρε στο τηλέφωνο.

Έλα ρε, τι έγινε;
-Καλά. πού είσαι;
-Έχω λίγη ώρα στο καφέ ενός γνωστού στην Καβάλα. Γύριζα με τ’ αμάξι ρε, δεν ήξερα που να πάω. Έχω τώρα κανά μισάωρο εδώ. Καμιά μπυρίτσα πίνω, χαζεύω καμιά μπάλα να περάσει η ώρα. Χάνουμε απ’ τον Ακράτητο στην Τούμπα ρε μαλ…
-Έλα ρε, άσ’ τον ΠΑΟΚ τώρα. Στην Pub είμαι. Είναι κι η δικιά σου εδώ, άντε.
-Σοβαρά;;; Κράτα την. Μισό ποτήρι έχω∙ το τσιγάρο κι έφθασα…

Μπήκε στ’ αμάξι. Κλειδί, μπρος, χειρόφρενο. Πρώτη, δευτέρα, τρίτη, στροφή. Ευθεία. Τετάρτη, αργός οδηγός μπροστά, τετάρτη σταθερά. Βιαζόταν. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, τα δάχτυλα του δεξιού χεριού του έπαιζαν νευρικά πάνω στον λεβιέ των ταχυτήτων∙ έκανε μια γρήγορη επανάληψη τα λόγια του… Στροφή, τρίτη. Ξανά ευθεία, τετάρτη, πέμπτη, στροφή στα 10 μέτρα, περνάω δεν περνάω, πέρασε… φρένο, σφύριγμα, ροδιές πάνω στο οδόστρωμα, απέναντι πλαγιά, ουρανός στην άσφαλτο κι απέναντι κολωνάκι…

Είχε περάσει πάνω από μισή ώρα. Κοίτα τον μάπα σκέφτηκα, κόλλησε με την μπάλα. Τού ‘στειλα μήνυμα. Πέρασε κανά πεντάλεπτο, τίποτα. Τον πήρα τηλέφωνο. Χτύπησε τρεις-τέσσερις φορές. Απάντησε μια άγνωστη φωνή. Δεν θα ‘χαν βρει στοιχεία ακόμη. «Είστε συγγενής ή γνωστός του κατόχου του τάδε αυτοκινήτου, πινακίδες τάδε; Ελάτε αμέσως σ’ αυτό το σημείο.»
Προσωπικά συναισθήματα της στιγμής παραλείπονται. Μόνο πως έπιασα δυο-τρεις φορές τις επόμενες εβδομάδες τον εαυτό μου να καλεί το νούμερό του και να περιμένω, να το πιστεύω πως θα το σηκώσει και θ’ ακούσω την φωνή του: «Έλα ρε, τι έγινε; Πού είσαι;» Αυτή η γαμημένη διαδρομή που κάνει ο θάνατος του οικείου προς το συνειδητό σου…

…Πέρασαν χρόνια. Οι εμφανίσεις της Μαρίας αραίωσαν όμως και πάλι που και που περνάει από την Pub. Θά ‘θελα μόνο κάποια φορά να πάω και να της πω πως κάποιος που δεν γνώριζε κι ούτε ποτέ θα γνωρίσει, σκοτώθηκε, στην ουσία, για χάρη της. Δεν είναι παράξενο; Φοβάμαι μόνο μην το πάρει πως πάω να της χρεώσω άδικα έναν άδικο θάνατο. Δεν έχω τέτοια πρόθεση… Θά ‘θελα να την ρωτήσω αν τον θυμάται το βλέμμα της. Μπορεί και να ερωτεύονταν και να περνούσαν μαζί κάποιο διάστημα. Μπορεί πάλι και να έμεναν σ’ έναν καφέ περνώντας απλά μια-δυο ώρες της ζωής τους μαζί. Να ‘ταν ο Γιάννης απλά μια κολακεία κι ένα χαμόγελο για κείνη. Και το βράδι που θα επέστρεφε σπίτι της μετά τον καφέ, να γραφόταν ένα απαλό, σκεφτικό μειδίαμα στα χείλη της πριν χώσει θηλυκά τα δάχτυλά του χεριού της μες στα μανίκια του πουλόβερ και σβήσει το φως για ν’ αποκοιμηθεί.
Μπορεί πάλι –το πιθανότερο ίσως- ο Γιάννης να είχε αισθανθεί πως ήταν η κατάλληλη στιγμή.


Από την πεζοπόρα συλλογή συρταριού Βίοι Αγιόρταστων Αγίων

Όταν τα έλεγαν άλλοι, τους γελούσαν!

Τα ξέρετε τώρα εσείς τα clubs , έτσι δεν είναι κύριε Θόδωρε;

Αλίμονο! Πού είμαι κάθε βράδυ εγώ!

.

Πόσο πολύ δηλαδή;

Και τι θες τώρα;

Άμα σου πω ένα νούμερο θα ησυχάσεις;

Ναί!

Έ ! 124. Εντάξει; Ησύχασες;

Έγραψε ο εξ αριστερών τα λόγια μεγάλων ανδρών

1) του Εικονιζόμενου

2) του κυρ Θόδωρου

3) της Ρούλας

4) του Βλάσση

5) του Σπύρου

6) του κυρ Παντελή του μεγαλέμπορα!

Έ... θα σκάσω να πάω!

... εξουθενωμένος από τα έργα και τις μέρες σου θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου. Παραχωρώ τ' άθλιο κορμί, τις πληγές μου να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι Θεέ μου, πώς ξεράθηκαν έτσι οι πηγές μου που ξεδιψούσαν ναυαγοί λεγεωνάριοι ...

(Διάφανα Κρίνα)

Ο δημοσιογράφος-παρουσιαστής καντηλιάζει την τύχη του επειδή ο υποψήφιος σαλταδόρος του έκτου ορόφου φούνταρε στο κενό μεν, κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων δε.
Ο δημοσιογράφος-παρουσιαστής είναι ένας άνθρωπος με πάθος. Εσείς;

Το μικρό μηρμύγκι ισορροπεί και περπατάει πάνω στην βελόνα της σύριγγας.
Το μικρό μηρμύγκι είναι ένα ζώο με πάθος. Εσείς;

Usual sickness

*...πως ένα σακάκι έριξα, Γενάρης του '79
στην παγωνιά που κουβαλάν οι δηλωσίες.

Ω, άχρηστε ποιητή, το μέλλον σου είναι θέμα τύψεων. Τερατώδες.
Ω, υπέροχε ποιητή, το μέλλον σου είναι θέμα τύψεων. Ιδεώδες.




*Κ. Γώγου

Με τον καιρό θα μάθουμε πως τον προτιμάτε, μην μας αγριοκοιτάζετε.

"Καταλαβαίνω ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή... Ορισμένοι καταστρέφουν το πολιτικό κεφάλαιο της δημοκρατικής παράταξης. Εγώ ως μελλοντικός ηγέτης όλης της παράταξης συγχωρώ τους ταλαίπωρους ανθρώπους, συγχωρώ τους επαγγελματίες που γίνονται καθοδηγούμενα όργανα σε μία αθλιότητα..."

Χαίρε μελλοντικέ ηγέτη. Οι ταλαίπωροι άνθρωποι σε χαιρ... ώπα, πρόσεχε επάνω.

...Κι έρχεται κάποτε και σου ξαναχτυπάει την πόρτα ένας παλιός και ανώδυνος πια (με επιφύλαξη η έκφραση) στίχος και σου λέει: «για κοίτα με καλύτερα, δεν με είχες προσέξει καλά την προηγούμενη φορά.»
Και τον κοιτάς και λες, ναι την ξέρω αυτή την παγίδα… Βρε βρε βρε, για δες την. Πιο στα μέτρα μου από ποτέ.

Τα δέντρα μπορεί να κάηκαν μα η ομορφιά παρέμεινε…
Η φιλοξενία των ανθρώπων είναι παράδοση…
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Πελοπόννησο… κλπ κλπ.

ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Ναι, κι εγώ μαζί σας. Είναι σημαντικό να διατηρεί το χιούμορ του κανείς.
Δεν έγινε και τίποτα που λένε και λένε πια...

Άσε και στον άλλο λίγο χώρο για την ζωή του.

Πολλαπλά και βαθέα τα νοήματα του να παρακολουθείς Ολυμπιακό μεσοβδόμαδα.

Είναι φορές που το μυαλό

δεν τον χωρά τον ποταμό

των σκέψεων

και δεν σ’ αφήνει αυτή η βοή

να κοιμηθείς.

Βικάρα ! Είσαι για μια πίτσα με το μέτρο;

Να φας 17 εκατοστά, ε και εγώ ότι περισσέψει…

Εξωγενείς παράγοντες… -τι;
Το φεγγάρι… -ποιο φεγγάρι ρε, 7 το πρωί είναι
Το φεγγάρι ένα σπόρι στο τσιγάρο μας. Βγάλ’ το… -από πού ρε; Χάνεις ρε μαλάκα;

Σύμφωνοι. Τα γραπτά μένουν… -ποια γραπτά ρε, χαζός είν’ αυτός;
Σύμφωνοι. Τα γραπτά μένουν. Όμως αυτή η ζωή είναι γεμάτη από άγραφους νόμους… -ρε χέσε μας με τα φιλοσοφικά σου πρωί πρωί
Σύμφωνοι. Τα γραπτά μένουν. Όμως αυτή η ζωή είναι γεμάτη από άγραφους νόμους. Φοβού τους (πάσης φύσεως) συγγραφείς και στάση ζωής φέροντες… -ρε άντε καθάρισε τα σκατόψυχά σου από την χέστρα της σελίδας.

Ο κόσμος τους… -ποιος κόσμος τους ρε ηλίθιε, σταμάτα να πάρουμε μπουγάτσα.
Το νερό μου… -ε, τι το νερό σου;
Το νερό μου χθες βράδι… -τι ρε το νερό σου χθες βράδι;
Το νερό μου χθες βράδι δεν το ήπια… -ε, αυτά να βγεις να τα πεις αγόρι μου!

Το πήδημα θανάτου δυο δραχμές… -με την ανατίμηση
Το σάααλτο ντι μορτά-λε δυο δραχμές ωω
Το σάααλτο ντι μορτά-λε δυο δραχμές ωω… -κοίτα τον ρε μαλάκα χοροπηδάει σαν το κατσίκι.

Θ’ αμφισβητηθούμε όλοι (πού ‘σαι, θα αμφισβητήσω και σένα για να μην λένε)… -τι ήθελες κι ήρθες ρε μαλάκα αφού δεν είσαι καλά. Θα τον λέγαμε εμείς τον Γιώργο

Σχήμα αμβλύμωρο… -ρε σύ… -άστονα ρε, μη τον μιλάς. Γάμησέ τον. «Σχήμα αμβλύμωρο…» Βλαμμένε.

σσσσσσσςςςςςςςςςς, έλα σε πω. Πού τον έχεις τον υπολογιστή; Κολλητά στον τοίχο; Πρόσεχε. Και οι τοίχοι έχουν αισθητήρια όργανα............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

Πα φύγουμε;
-Ναι ρε.
-Άιντε.
-Αύριο.
Βγήκα στον δρόμο. Έβρεχε. Τ'άσπρο σκυλί μ' ακολούθησε. Μπήκε στο σπίτι. Μού βαλε ένα ποτήρι νερό. Ήρθε και κάθισε δίπλα μου και μού 'πε: τί ώρα να σε ξυπνήσω αύριο;
-Ρε κόφτονα ρε τον άμπαλο. Άλλο ματς έβλεπες αγόρι μου. Ρε άφαντοι είσασταν

Σκατά ρε.

Ήρθε κατά τις 11 παρά.
Πού ήσουν ρε;
-Έβλεπα την μπάλα.
-Τί είχε;
-Μαρτσελόνα-Λυών.
-Με ποιούς ήσουν;
-Με την Μπαρτσελόνα.
-Α. Ήσουν ανέκαθεν επαναστάτης ή τώρα σού 'ρθε; Έτσι τώρα σού 'ρθε εσένα...

Κοίτα, άμα γυρίζεις σπίτι 12 παρά, που λέει κι ο Καρράς, και ανοίγεις
υπολογιστή -ρε δε με νοιάζει τί πα να γράψεις, στ' αρχίδια μου- τότε γάμα τα φίλε μου

Και λέει: ποιόν να ελευθερώσω τον Ιησού ή τον Βαραββά;
Και φώναζε το πλήθος: τον Ιησού, τον Ιησού...''
Αλλά επειδή ήταν ανάποδος άνθρωπος άφησε τον Βαραββά.

Η φωνή του Ιωάννη ήταν βοώντα εν τη ερήμω;

Έτσι σε θέλω κι έτσι είσαι αληθινά

Χοντρή κι αναίσθητη παρ' όλη την αγάπη

Κομμένες σκηνές από την αγύριστη ταινία "Day after Day"

Τον τραβούσαν με κάτι συρματόσχοινα μέσα από ένα πηγάδι. Κόσμος είχε μαζευτεί. Χειμώνας. «Βούτηξε να πιάσει την ηχώ του» είπαν κάποιοι. «Τον βλέπαμε καιρό που κινούνταν μυστηριωδώς γύρω απ’ το πηγάδι» κάποιοι άλλοι. –«Θα εξεταστούν όλα τα ενδεχόμενα» απάντησε ο λακωνικός αρχιμπάτσος πίσω απ’ τα μαύρα γυαλιά του.
Τον έβγαλαν επάνω και τον σκέπασαν γρήγορα-γρήγορα μ’ ένα σεντόνι ματωμένο από την παρθενιά της πρώτης του αγάπης. Πριν χρόνια.
Κάτω, από την πλευρά της παραλίας, ανέβαινε προς το σημείο η ζωή του. Όμορφη γυναίκα. Σεινάμενη-κουνάμενη με τα τακούνια της να χτυπάνε ’’τακ-τακ’’ πάνω στον πανικό του συγκεντρωθέντος πλήθους. Γυμνή από κάτω, με μια καμπαρντίνα μόνο ριγμένη επάνω της. «Δεν μπορείτε να περάσετε κυρία μου.» -«Ένα λεπτάκι μόνο. Να βουτήξω να περισώσω την ηχώ του.» -«Λυπάμαι, δεν γίνεται.»
Η αστυνομία είχε αποκλείσει τον χώρο με κορδέλες.

Τελευταία εικόνα από ‘κεί, ο νεκρός που ανοίγοντας τα μάτια του πάνω στο φορείο, την είδε να κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους: «Έτσι τον σκότωσα… γι’ αυτό και γι’ αυτό τον σκότωσα… έτσι το σχεδίασα… ήθελα χρόνια να το κάνω…»
κλπ. κλπ. Με κάθε λεπτομέρεια.

Το βράδι την πήρε στο τηλέφωνο η μάνα της: «Πώς μπόρεσες παιδί μου; Τί έγινε; Γιατί; ……………Θα τρελαθώ. Η ζωή του δικού μου παιδιού… φόνισσα! Να μην ξανάρθεις απ’ το σπίτι.»
Λίγο αργότερα τον πήρε στο τηλέφωνο η μάνα του: «Τι έγινε παιδί μου… Το είδα στις ειδήσεις. Ναι, μίλησα μαζί της. Γιατί; Πώς; Πάω να πεθάνω…»
-«Μη φωνάζεις ρε μάνα. Πές μου μόνο, βρέθηκαν σημάδια πάλης;…………………
…Έχει σημασία ρε μάνα, πες μου.»
-«Νά ‘ρθεις απ’ το σπίτι πουλί μου.»
-«Σου μιλάνε ρε μάνα. Βρέθηκαν σημάδια πάλης;»
-«Μα τι σημασία έχει;»
-«Είναι το μόνο που έχει σημασία. Πες μου…» Καμιά απάντηση. Σηκώθηκε, πήρε τα καλά του ρούχα, πού ‘χανε φέρει τα κοράκια να τον ντύσουν, από την κρεμάστρα και άρχισε να ντύνεται. Καθώς φορούσε βιαστικά το πουκάμισό του, ακούστηκε, εξίσου βιαστικά, ένα «ρε δε γαμιέστε» κι οι σφυγμομετρητές της κοινωνίας έψαχναν να βρουν σε ποιόν απευθύνεται. Από τα παράθυρα καταλύοντας με τις παλάμες την γυαλάδα, φάνηκαν κάτι φίλοι που τον περίμεναν.

Στην άκρη της αίθουσας, αόρατη, χαμογελαστή, ολόγυμνη πιά, η ζωή του χτυπούσε αργά στο πιάνο τις πρώτες νότες της μελωδίας κι έμπαινε γλυκά στην σκηνή το soundtrack της κάθε ημέρας του…

Άνοιξε την πόρτα. Σιγά, σταθερά. Βγήκε στον δρόμο. Υπήρχαν συνοδοιπόροι…

(Όχι, δεν ήταν η MGM. Δεν ξέρω πως βρέθηκε το λιοντάρι εκεί)

Αποφασιστικότης Ώρα Μηδέν

'Ξύπνησα με πρώτη τηλεοπτική εικόνα τον Κάρολο να ψηφίζει στα Ιωάννινα. "Ήρθες κι όλας Κάρολε;" σκεφτόταν το χαμογελαστό γκομενάκι της εφορευτικής επιτροπής. (Μόλις έφυγαν οι κάμερες χώθηκε στην τουαλέτα και άρχισε γι' άλλη μια φορά να βρίζει για το χώσιμο που έφαγε και για το χαμένο της Σαββατόβραδο. Ποιές εκλογές τώρα;)
Ωστόσο εγώ πέρασα μια βόλτα από 'δω για να γράψω ένα στίχο που καμιά ώρα τώρα μου 'χει κάτσει στο πεζούλι της αναποφασιστικότητάς μου και κουνάει τα πόδια του στο κενό και προς πάσα κατεύθυνση.

*..."Όσα δεν μου δώσατε σας επιστρέφω.
Σημείο μέθεξης
ή
στροφής."

Και τώρα είμαι έτοιμος. Τόσες μέρες το σκεφτόμουν και άκρη δεν έβγαζα.Σήμερα όμως ξύπνησα στη μιάμιση το μεσημέρι κι έτσι με το κεφάλι καθαρό (οινόπνευμα) αισθάνομαι πως έχω λάβει τις αποφάσεις μου. Το μόνο που με προβληματίζει λιγάκι είναι πως τα χτυπήματα του αλκοόλ στο κεφάλι από το χθεσινοβραδινό μεθύσι τα δέχομαι στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού, στο μέρος του μυαλού...




*ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΚΙΡΤΖΗ (ΑΘΙΚΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ) - μια εξαιρετική Καβαλιώτισσα ποιήτρια, ιδιαίτερη περίπτωση για την οποία μόλις βρω την διάθεση θα γράψω κάποια πράγματα

Του στραβοξυπνήματος τα καμώματα τα βλέπει το μεσημέρι και...

1.
Σεπτέμβριος του 2007. Ημερολογιακού χαρακτήρα σημειώσεις.
Μόλις κάνει διάλειμμα για δελτίο, χαμηλώνεις το ραδιόφωνο. Παίζει αφιέρωμα σε δύο συγκεκριμένους, παλιούς δίσκους του Σαββόπουλου. Ξέχασα χθες την συνέντευξη του Καζαντζίδη. Του ’88. Για την επιστροφή. Τότε ήταν; Δεν θυμάμαι.
8-9 χρονώ παιδάκι ήμουν. Την ξέχασα. Δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως τα αφιερώματά τους στους νεκρούς περισσότερο τις 364 μέρες της λήθης τονίζουν παρά την μία της "μνήμης." Για μας εκείνο το βράδι, προ ολίγων ημερών στην ταβέρνα οπού πιάσαμε τραγουδολόι και κουβεντολόι για το γύρισμα απ’ το «και ας παν στην ευχή τα παλιά…» στο «…είν’ αλήθεια μια φορά» ήταν και θά ‘ναι κι αύριο και μεθαύριο που θ’ αναμνημονεύουμε το καλύτερο… («μην πεις ’’μνημόσυνο’’ και ’’φόρος τιμής’’ και τις λοιπές παπαριές που τσαμπουνάνε οι μικροφωνάκηδες για θα σε βρίσω..»)
Σωστά, με συγχωρείς.
Ότι είναι μέσα μας χωρίς κλισέ και ημερομηνίες-κλειδιά. Αλλιώς δεν είναι.

2.
Επιστρέφω λοιπόν στη στιγμή οπού χαμηλώνω το ραδιόφωνο και αραδιάζω τις Α4 στο κάθισμα του συνοδηγού. Ανάβω τσιγάρο και πιάνω στυλό……………………
…Ωραία. Τώρα τί; Ας κάνω το τσιγάρο. Τό κανα. Ωραία. Και τώρα; Δεν είχες κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σου να γράψεις αλλά κάτι σε βασάνιζε. Πες το με δικά σου λόγια παιδί μου. Μάλιστα.
Λοιπόν τριγυρνάει απ’ το πρωί στο μυαλό μου μια γυναικεία μορφή. Την συνδέω με τις κενές στιγμές μου. Την συνδέω (δεν της ρίχνω ευθύνες) στο επίπεδο του αντίκτυπου που μπορεί νά ‘χουν μέσα της αυτές οι στιγμές. Εκείνα τα κενά που σε βουλιάζουν καμιά φορά – κάτι μισάωρα, κάτι ωρίτσες και αισθάνεσαι άδειος, πλήρως ανικανοποίητος. Περνάνε βέβαια. Δεν τα πολυφοβάμαι πιά. Όλα ξαναποκτούν το νόημά τους. Όμως άντε κατά την διάρκειά τους να εξηγήσεις. Άντε να πεις: «άσε με μάτια μου μια ωρίτσα μόνο μου, δεν είναι τίποτα.» και να μην δεις κάτω απ’ το βλέμμα της την έκφραση του τύπου: «Είναι μυστικοπαθής… ή: Δεν με θέλει άλλο ο μπάσταρδος.»
Κενά που θα πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην έχεις αλλά οι περισσότεροι αρνούνται να παραδεχτούν μή και κόψει η σάλτσα.
Τέλος πάντων. Ότι είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθεί που λέγαμε κι εχτές.

Κάποτε η ποίηση με παλαντζάριζε από τη μία μεριά. Σήμερα λέω: Ω, άγιο χιούμορ. Ισορροπία μου.



ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ ΕΓΡΑΦΗ ΠΡΟ ΟΛΙΓΩΝ ΩΡΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΗΓΟΥ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΜΟΥ, ΑΡΑΓΜΕΝΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΛΑΤΑΝΟ ΚΑΠΟΥ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ. ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΠΙΤΙ, ΒΓΑΖΩ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΩ. ΤΟ ΚΟΙΤΩ (ΟΣΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ) ΣΑΝ ΤΡΙΤΟΣ, ΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ. ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΙΑ. ΤΟ ΕΝΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΟ «ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΑΣ ΜΑΙΡΗ». ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΘΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ. ΓΡΑΦΩ ΕΝΑΝ ΣΤΙΧΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ:

Άμα σ’ απασχολεί κάτι, γράψ’ το.
Όταν το δεις γραμμένο ή θα γελάσεις ή θα κλάψεις.
Στο επόμενο λεπτό όλα θα είναι καλύτερα.




ΥΓ. Επειδή από κλαψομούνι πήζει ο τόπος, το ταλέντο (στο να ηρεμείς) βρίσκεται κυρίως στο κατά πόσο μπορείς να γελάσεις (και όχι για τα μάτια) με την πάρτη σου.

Εσένα που σε θέλω τόσο λίγο, εσένα που μισώ τόσο πολύ.

… μπράβο σου λοιπόν, έγινε πάλι το δικό σου, για τελευταία λες φορά.

Χοροπήδα να γιορτάσεις τη νίκη σου – όπου και να ΄σαι- το χώμα που πατάς είναι από αυτό που με σκεπάζει πλέον…

Πλέξε και ένα στεφάνι με της νίκης σου τις δάφνες και παρέλασε εμπρός στο άθλιο κοινό σου μη και δεν δει κανείς πόσο περήφανα με περιφρονείς.

Εσύ η άθλια!

Που δεν αγάπησες ούτε τον εαυτό σου πιο πολύ από τον εγωισμό σου.

Άφησα το χέρι μου και γκρεμοτσακίστηκες.

Ά! Και φτού σου …

… και μην το πολυσκέφτεσαι , εσένα λέω, βιαστικό ‘’πουλί’’ του κόλου …

?

Βαρύς τύπος. Κρατάει τον PARKER του στο χέρι.
Δίπλα του η άλλη τον κοιτάει λιγωμένη.
Απ’ τα μουνόχειλά της στάζει σκούρο μελάνι στα σεντόνια.

«Μή μασάς απ’ αυτά που γράφω μικρή μου –της λέει-. Εξάλλου εγώ…
’’εγώ δεν είμαι ποιητής’’.»

(που λέει κι ο ποιητής.)

«ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ»

Like a diary

September the 3rd. Συνάντηση. Παραλία. Έρχεται με μια μακριά καμπαρντίνα. Τα τακούνια της ακούγονται ’’τακ-τακ’’ πάνω στην άμμο. «Περίμενες πολύ ώρα μωρό μου;» μου λέει.
Δεν της απάντησα γιατί δεν είχα φθάσει, ακόμη, εκεί…

Μόλις έφθασα την είδα να έρχεται από τη άλλη μεριά της παραλίας. Φορούσε μια μακριά καμπαρντίνα. Τα τακούνια της ακούγονταν ’’τακ-τακ’’ πάνω στην άμμο. «Μπά, όχι. Μόλις έφθασα» της απαντάω.


September the 4th. Νομίζω πως περπατώ ατέλειωτες ώρες σ’ αυτή την ηλίθια παραλία. Κι είναι συνέχεια νύχτα. Κατά διαστήματα την βλέπω νά ‘ρχεται απ’ την αντίθετη πλευρά προς το μέρος μου. Προσπερνιόμαστε και πιο κάτω την ξανασυναντώ. Ξανά και ξανά. Βλέπω τα σημάδια απ’ τα τακούνια της στην άμμο. Εν τω μεταξύ δεν φαίνεται τίποτ’ άλλο στον ορίζοντα. Μόνο παραλία και θάλασσα. Και κάτι δέντρα στην έξω πλευρά. Φυλακισμένος στην φύση. Ο Τομ Χανκς μου λείπει για να δέσει το γλυκό...
Ξαφνικά βγαίνει μπρος μου μια γνωστή φάτσα. «Αφού σου τό ‘χω πει –μου κάνει- άμα ξαναγυρίζεις και το διαβάζεις απ’ την αρχή, φθάνεις εκεί που σταμάτησες, βάζεις μια αμφίβολη φράση, ξαναγυρνάς πάλι και το ξαναδιαβάζεις απ’ την αρχή για να συνεχίσεις… γάμα το. Τα ωραία κείμενα κυλάν νεράκι. Ξεχνάς την αρχή, δεν τη θυμάσαι και δεν έχει και σημασία.
Έλα, μην γράφεις σαν επαγγελματίας.»


September the 5th. Προχωρώ δίχως να σκέφτομαι τίποτε. Δεν μπορεί βέβαια να μην σκέφτομαι κάτι αλλά τί ψάχνεις τώρα…
Προχωρώ. Έχει, επιτέλους, ξημερώσει εν τω μεταξύ.
Την βλέπω πού ‘ρχεται από την άλλη πλευρά. Τα τακούνια της ’’τακ-τακ’’ πάνω στην άμμο. Η καμπαρντίνα της ανοιχτή. Δεν φοράει τίποτα από κάτω. «Εσύ δεν είσαι… -μου λέει- …και χθες… και προχθές…» -«…Και σήμερα… Ναί, εγώ είμαι.» -«Α, καλά.»
Πήρε το χέρι μου και τo χάιδεψε λίγο στον λαιμό της.
Συνεχίσαμε ο καθένας τον δρόμο του...


September the 6th. Σούρουπο. Δεν ξέρω άν για πρωί ή για νύχτα. Στο βάθος φαίνονται τα φώτα κάποιου χωριού. Καπνοί από καμινάδες. Περίεργο. Είχα την εντύπωση οτί είναι καλοκαίρι. «Δεν γελιέσαι, καλοκαίρι είναι.» Νά ‘τη πάλι μπροστά μου. Δεν είχα ακούσει τα τακούνια της στην άμμο. Δεν τα φορούσε. Όσο περνούσαν οι μέρες αφηνόταν σε γύμνια δική της. Στα μάτια της κάπνιζε ακόμη μια φλόγα. Χαμογελαστή. Πήρα το θάρρος:
«Θα μου πεις τ’ όνομά σου;»
-«Φυσικά. Θέλεις ν’ αρχίσω απ’ τους νεκρούς ή τους ζωντανούς;…»

Κι εκεί φυσικά εξηγήθηκαν όλα.

Παράτα με, δεν έχω τίτλο

Ι
(ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΣΚΗΝΗ ΔΙΧΩΣ ΣΚΗΝΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ. ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΜΟΝΟ. ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΙ ΙΣΩΣ...)
Σ’ αρέσει;

-Πολύ.

-Τι ακριβώς σ’ αρέσει;

-…Δεν ξέρω. Έτσι. Μ’ αρέσει.

-Ναι, αλλά δεν γίνεται να σ’ αρέσει δίχως να ξέρεις τι ακριβώς σ’ αρέσει. Σκέψου το λίγο και πες μου………………………………………………………………………. …………………………………………………………………………………………………. Έι, μ’ ακούς;

-…Εεε… Όχι. Τι;

Ετούτο το παραπάνω ( είτε αρέσει σ’ αυτόν που ρωτάει είτε όχι) είναι Έρωτας. Όχι Αγάπη. Έρωτας. Αυτό που αδυνατείς να το δώσεις είτε με λόγια είτε με πράξεις. Σαν την Ποίηση που κάθεσαι και γράφεις χίλιες «σωστές» (κατ’ εσέ) βιωμένες εκδοχές περί του τι είναι Ποίηση,
και πάλι δεν τό πες.
Όπως η Τέχνη, που κάθεσαι και γράφεις χίλιες «σωστές» βιωμένες εκδοχές περί του τι είναι Τέχνη,
και πάλι δεν τό πες.

ΙΙ
Αμέσως μετά την πρώτη πτώση της Εντίθ μπροστά στο κοινό. Στο καμαρίνι με το «συνεργείο της» (ας το πούμε, χάριν συντομίας, έτσι).

Λοιπόν, η Αγάπη της για το τραγούδι θά ‘φερνε στα χείλη της λόγια σαν κι αυτά:

«Εντάξει, εξαργυρώστε τα εισιτήρια του κόσμου, ζητήστε συγνώμη και πηγαίντε με σε κάποιο νοσοκομείο ή στο ξενοδοχείο να ξεκουραστώ.»
(Γιατί θα πρέπει να υπηρετήσει και αύριο, και στο μέλλον την τέχνη της.)

Εν αντιθέσει ο Έρωτας γέννησε τον εξής διάλογο (με τον επικεφαλής του συνεργείου της):

«Βγάλε με πάλι στην σκηνή να τραγουδήσω.»

-«Εντίθ, δεν γίνεται.»

-«Βγάλε με πάλι στην σκηνή. Πρέπει να τραγουδήσω. Αν δεν βγω τώρα, δεν πρόκειται να ξαναπιστέψω στον εαυτό μου. Θα πεθάνω.»

-«Εντίθ, παίζεις με την ζωή σου.»

-«Όλοι με κάτι παίζουμε….»

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΤΟ ΙΙ ΑΠΟ ΤΟ "LA VIE EN ROSE"

ΦΩΤΟ: "ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΡΜΑ" Σχέδιο της Ειρήνης Σπυριδάκη (Γλυπτοζωγραφική σε καμβά)

Βι Ελ Εϊ Νταμπλ Ες Αϊ Ες Βλά...σσής!

... πολύ μπαγάσας πάντως αυτός ο Χωριανόπουλος.
Τί; Δεμ πλήρωσε το λογαριασμό;
- Όχι , τον λογαριασμό τον πλήρωσε, αλλά μου έφαγε την γκόμενα που καμάκωνα απο απέναντι.

Πάντως δεν μου φαίνεται και πολύ σόϊ αυτός ο Χωριανόπουλος ...

Πωλείται για πάσης φύσεως ιδεολόγους Νηστίσιμη Πολιτική.

Από... Σόγια εννοώ. Με εννοείτε

Σαββάτο σήμερα, μπα σε καλό μου Νο2

Επειδή αυτό το Σαββατοκύριακο το πολιτικό ενδιφέρον θα είναι στραμμένο στην Θεσσαλονίκη, χάριν της Έκθεσης, σ' εσάς που αισθάνεστε μακριά από τα γεγονότα, το blog προσφέρει στην προνομιακή τιμή της μιας, μόλις, ψήφου διάφορα αντικείμενα-σουβενίρ από το σύγχρονο σύμβολο της συμπρωτεύουσας. Παραγγελίες με e- mail.

(Το φιλμ της εβδομάδας που μας πέρασε έτσι όπως το κατέγραψε ο Ιωνάς μέσα από την κοιλιά του κήτους)

Σαββάτο σήμερα μπα σε καλό μας αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, όπερ σημαίνει πως άλλη μία εβδομάδα της ζωής μας έλαβε τέλος. Και αφού είμαστε εδώ, ζωντανοί διαπιστώνοντας πως έχουμε φθάσει στο τέλος της, εξυπακούεται πως είμασταν ζωντανοί τόσο στις αρχές όσο και στα μέσα της. Και; Εννοώ τι είδαμε, τι ακούσαμε, τι κάναμε;

Εγώ προσωπικά θα πρέπει να σας πω πως την εβδομάδα που μας πέρασε επήρα τις διακοπές μου. Όχι πως πήγα σε κανά σπουδαίο μέρος αλλά το βασικότερο όλων είναι η ξεκούραση. Κι αφού λοιπόν είχα όλον τον χρόνο μπροστά μου, εκάθισα κι ασχολήθηκα με μια παλιά και αγαπημένη μου ασχολία. Την ποίηση. Θέλω να πω πως έγραψα ένα σπονδυλωτό ποίημα, εμπνευσμένο από το κλίμα των ημερών, το οποίο και αφιερώνω στον πολύπαθο ελληνικό λαό.
Το λέω (τον τίτλο τον εμπνεύστηκα από την περασμένη εβδομάδα) :

Παραμονές των εκλογών και η καμένη φύση
Μοιάζει ζωγράφου πίνακας. Νεκρή –που λένε- στύση.

ΔΕΥΤΕΡΑ-ΤΡΙΤΗ και…

Οι πράσινοι εκέκραξαν: «Πραξικοπηματίες!!
δεν φέρονται έτσι στις γλυκές, πολιτικές κυρίες.»

Και εννοούσαν φυσικά της Υπερνομαρχίνας
τον άδικο αποκλεισμό με υποψία… κομπίνας

Κι έπιασαν τα παράθυρα – των καναλιών… των νόμων…
κι εξέρχετο από την TV μπόχα των υπονόμων.

Έτσι λοιπόν χρειάστηκε για λίγο να την κλείσω
«κήτος το στόμα άνοιξε διά να ξεβρωμίσω.»

ΤΕΤΑΡΤΗ και…

Βραδάκι κατά τις εννιά πλέοντας το Κουβέιτ
έμαθα πως την αύριο θα εγίνετο ντιμπέιτ∙

μάχη, που λεν, τηλεοπτική των έξι αρχηγών μας
«να μάθει ο κόσμος πρόγραμμα, σχέδια, το ποιόν μας.»

ΠΕΜΠΤΗ και…

Αφού το Ευρωπαικό πρωτάθλημα του μπάσκετ…
(αχ, πως το λένε στην TV… ναι μωρέ:EUROBASKET)

…είχε μικρή διακοπή – τέλειωσ’ η πρώτη φάση
κι ούτε ένας φίλος φάνηκε να στρώσουμε Θανάση

έκατσα κι είδα το ντιμπέιτ μα είναι η αλήθεια
πως σημασία δεν του ‘δωσα γιατί από συνήθεια

είχα ανοιχτό το ράδιο κι άκουγα τραγουδάκια
έβαλα κι ένα τσίπουρο να πάνε τα φαρμάκια.

Όπως καταλαβαίνετε, στων ηγετών τα λόγια
παρέμεινα αμέτοχος. «Ανώγεια και κατώγεια

χτίζουν αυτοί πα’ στου λαού τις τόσες προσδοκίες
δεν τους γαμάς τους πούστηδες… (εξαίρεση οι κυρίες)»

είπε το κήτος κι έσβησε μες στην κοιλιά τα φώτα.
-«Όχι ακόμα. Περίμενε. Την προσευχή μου πρώτα.»

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ και…

Καθένας τους ορμήνεψε ως ήθελε την μάχη
(ο Τύπος ο ανεξάρτητος είναι να μη σου λάχει)

«Ιδού ο μεγάλος νικητής που τα προβλήματά μας
θα λύσει.. Στο σπίτι, στα λεφτά μα και στα ερωτικά μας

θα βρούμε πια την ποθητή σ’όλους, ισορροπία
δεν σας ζητάει και πολλά. Μία τετραετία

δώστε στον Μέγα αρχηγό όλα να τα αλλάξει
Παιδεία, Υγεία, Δάνεια… σ’ όλα θα βάλει τάξη.

ΣΑΒΒΑΤΟ και…

Τα βλέμματα όλων στρέφονται εις την Θεσσαλονίκη
(που χρόνια τώρα είναι γνωστό: «Η νίκη της ανήκει»)

Καθότι ο πρωθυπουργός εκεί θα εγκαινιάσει
την Διεθνή σου Έκθεση αδέρφι και καρντάσι.

Ακούω όμως πως ψήνονται και κινητοποιήσεις
Ένστολοι και αναρχικοί. «Θα δούμε στις ειδήσεις…»

Μα για την ώρα κάπου εδώ το ποίημα θα κλείσω
είναι του Σάββατου πρωί∙ τι έγινε είπα πίσω.

Για τα από τώρα και μπροστά, την άλλη εβδομάδα.
Με κάποιαν επιφύλαξη: άάάάμα τραβήξει η ομάδα.

Ξώφαλτσα της πόλης

Νύχτα στην οδό ΘΥΜΗΣΟΥ ΜΕ 7. Κατά τη μία-μιάμιση. Ησυχία. Όχι σιωπή, ησυχία. Από εκείνες που κάνουν τον νυχτερινό περίπατο εικόνα κινηματογραφικής ταινίας. Με τον αέρα να σου παίρνει λίγο πίσω το παλτό και τα χάρτινα σκουπιδάκια να στροβιλίζονται πέντε-δέκα πόντους πάνω απ’ το έδαφος.
Μια σειρά από κίτρινα φώτα. Πλακόστρωτο. Ο φακός εστιάζει τώρα από μπροστά -μόνο στα πόδια του. Από τα γόνατα και κάτω. Κλωτσάει ένα τενεκεδένιο, αναψυκτικό σκουπίδι. Τσάγκαρα-τσούγκαρα μέσα στη νύχτα. Καμιά ανταπόκριση. Μονάχα υποψία γαβγίσματος αλλά δεν είδαμε τον σκύλο. Χαμηλά, απ’ το λιμάνι, ένα νεύμα καπνού: «Έι, δεν είσαι ο μόνος μόνος.» «Και τί έγινε;» σκέφτεται. Ο κάθε μόνος, μόνος του.
Επαρχιακή πόλη. Καβάλα ίσως. Δράμα… Φλώρινα… Κοζάνη… Όχι, αφού είπαμε λιμάνι. Ναι, βλέπω και τις Καμάρες. Καβάλα σίγουρα.

«Τις πήραν τις πουτάνες από ‘δω έ;» μου κάνει.
-«Ξέρω και γω… έχω να πάω σε ’’σπίτι’’ από τα δεκατρία»
-«Ε, τί σκατά ξέρεις;»
Σταθήκαμε και κοιταχτήκαμε για λίγο. Έσκυψε και πήρε το κουτάκι από κάτω. Το πέταξε στον κάδο.
«Πώς είσαι;» τον ρώτησα.
-«Έτσι.» μου κάνει και δείχνει ένα γύρω με το χέρι.
-«Δηλαδή;»
-«Σαν καθημερινή, κατά τη μία-μιάμιση, στην επαρχία»

Δεν είχε όρεξη για πολλά. Χαιρετηθήκαμε και φύγαμε προς αντίθετες κατευθύνσεις. Εκείνος προς το λιμάνι, εγώ από την άλλη. Κοντοστάθηκα μια στιγμή και τον κοίταξα που έφευγε.
Ψηλά, στην κορυφή απ’ τις ημιφωτισμένες Καμάρες, οι εκδιωχθείσες πουτάνες, με άσπρα φορέματα, μιμούνταν τις κινήσεις μας. Εκείνη την ώρα θυμήθηκα που μού ‘χε πει: «Μονάχα κάποιος πιο αμαρτωλός από σένα μπορεί να κοιτάξει μέσα σου. Τα υπόλοιπα είναι λογικώς τετράγωνα συναισθηματικά ημίμετρα… – δημόσιες σχέσεις για τους άνδρες, φτιαγμένοι τύποι για τις γυναίκες κλπ κλπ. Απουσιάζει ο έρωτας απ’ τις κινήσεις μας γενικότερα φίλε.»
Κι ούτε ήθελε φυσικά να χρεώσει τις πουτάνες. Γύρισα από την άλλη κι έφυγα. Εκείνος ποιητής. Εγώ κωμικός. Ή ίσως το αντίθετο, δεν είμαι βέβαιος. Κι ούτε με νοιάζει να είμαι. Προς τα πού τραβάει η ψυχή μου…
Αφήνω τις βεβαιότητες για τα πρεζάκια της ασφάλειας και της σιγουριάς.

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο (ή όπως αναφώνησε κι ο επισκέπτης μας) ''Ooooh, immmmmortal ancient spirit"

Αγαπημένε μου αναγνώστη σου ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για το γεγονός οτί θα ρίξω λίγο (και για λίγο) το επίπεδο του blog όμως αυτές τις ώρες οπού η χώρα, αλλά και εμείς οι ίδιοι, δοκιμαζόμαστε από απανωτά χτυπήματα, θα πρέπει να επισημάνω-υπενθυμίσω πως για άλλη μια φορά αυτό που θα μας σώσει είναι ο αρχαίος μας πολιτισμός.
Αφηγούμαι εν τάχει:
Εγγλέζος φίλος με τον οποίο γνωριστήκαμε στο chat της ιστοσελίδας: http://www.poueinaitaelginia-oeo.uk-gr/. επεσκέφθη τις προηγούμενες ημέρες για πρώτη φορά την χώρα μας. Πιαστήκαμε λοιπόν κάποιο βράδι σ’ ένα μπαράκι και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων πίνοντας τις μπύρες μας. Κάποια στιγμή ο Άγγλος άρχισε να κάνει ειρωνικά και αρνητικά σχόλια για την Ελλάδα μας. Συμφωνούσα βέβαια σε όλα όσα έλεγε αλλά του πήγα κόντρα γιατί μου την έδωσε. (Ξέρετε… το «μανιάτικο» της φυλής που μας πιάνει όταν μας την λένε οι… ξένοι.)
Κουβέντα την κουβέντα η συζήτηση πήγε πολύ πίσω στον χρόνο. Σε Ιστορίες, παραδόσεις κλπ. Άρχισε να μου λέει για κάτι Αγγλοσάξονες και κάτι άλλες Ιστορίες Δέσμης (ή Γενικής Κατεύθυνσης, αν προτιμάτε.) Μου την έσπασε για τα καλά λοιπόν κι όπως ήμουν στην πέμπτη μπύρα, του λέω: «Εσείς βρε μαλάκα αν έρθετε σε επαφή με την δική μας παράδοση και τον δικό μας πολιτισμό, θα βαράτε μαλακία…»
Η συζήτηση σταμάτησε, περίπου, εκεί. Ο τύπος είχε ήδη γίνει γκολ καθώς τσάκισε καμιά 20ρια μπύρες και έτσι σηκώθηκε παραπατώντας και με αποχαιρέτησε καθότι την επομένη θα συνέχιζε με το γκρουπ του την, ανά την Ελλάδα, εκπαιδευτική περιοδεία του.

Η δικαίωση, τόσο η δική μου αλλά πρωτίστως της χώρας μας, ήρθε από τα πρωτοσέλιδα των έγκριτων εφημερίδων.



(Εντάξει, ψυχραιμία. Από παράσταση είναι.)

Παραλλαγές και Παραλληλισμοί

Κοιτώντας κάποιες φορές γύρω και μέσα μου, συνειδητοποιώ πόσο παράλληλα βαδίζουν η σύγχρονη Ιστορία και η ζωή μας.
Κάποτε λοιπόν νιώθω πως είμαι παιδί του εμφυλίου και πως, εν πολλοίς, το μέλλον μου εξαρτάται από το άν θα υπογράψω ή όχι, Δήλωση ενώπιον της, ολοένα και πιο πιεστικής και απαιτητικής, καθημερινότητάς μου.
Άλλοτε πάλι μεταφέρομαι στην εποχή της μικρασιατικής καταστροφής, βλέποντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, με φόντο μια φλεγόμενη ζωή, να ποδοπατούνται σε εξεταστικά κέντρα και Υπηρεσίες για το ποιός θα καταφέρει να πρωτοπιαστεί από τη βάρκα της σωτηρίας, ήτοι του Δημοσίου.

Κατά τα άλλα όλα καλά. - Οι ποιητικές μου εξάρσεις (όταν βρίσκουν χρόνο) γιγαντώνονται. Χθες μάλιστα, παραφράζοντας Σεφέρη, έγραψα: ''...*Το καράβι που ταξιδεύει το λεν ΑΓΩΝΙΑ 007'' και έχω, εξ αυτού, βάσιμες υποψίες πως ο νέος James Bond θα μας σώσει.
Υγιαίνετε...




*Πάνω στον στίχο του Σεφέρη: "Το καράβι που ταξιδεύει το λεν ΑΓΩΝΙΑ 937"
Πέρασαν κι όλας 70 χρόνια φίλε Γιώργο.

Π... μπλε και πράσινα άλογα

• Όσο θα εξαντλούν τον πολιτικό διάλογο στα όρια του ποιός από τους δύο γάμησε περισσότερο την χώρα...

• Όσο θα επιδεικνύουν την όποια καλή τους θέληση ΜΕΤΑ και μόνον ΜΕΤΑ από την όποια καταστροφή...

• Για όσο τα πολιτικά γραφεία των, ανά την χώρα, βουλευτών τους θα αποτελούν το αντίστοιχο του ΟΚΑΝΑ στον τομέα της ανεργίας (ή της εργασίας)...

• Όσο θα επιμένουν, δια της κατάστασης που έχουν διαμορφώσει, να ανάγουν μέσα στο μυαλό 25χρονων και 30χρονων παιδιών το δημοσιο'υ'παλληλίκι ώς όνειρο και στόχο ζωής...

Τους απαγορεύεται ρητά να ξαναχρησιμοποιήσουν τόσο πρό- όσο και μετεκλογικά την λέξη: "ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ"

Στην φωτο: προφητικό έργο περασμένων αιώνων. Κατ' άλλους έχει τον τίτλο ''Οver your body'' και κατ' άλλους: ''Περιμένοντας την προκήρυξη''

Παρατήρηση ...

Πολλά τα παράθυρα αυτές τις μέρες ...
... ειδήσεις , εκπομπές ...
...δυστυχώς ...
Ποτέ ξανά στο παρελθόν τόσα πολλά παράθυρα δεν είχαν τόση λίγη θέα!

Η τέχνη συνομιλεί με την πολιτική

ΕΙΠΑΝ:



Βύρων Πολύδωρας: "Δεχόμαστε ασύμμετρη απειλή"



Ντόρα Μπακογιάννη: "Δεν αποκλείεται να είναι αυτοί που καίνε την Αθήνα και τον Άγνωστο Στρατιώτη..."
-------------------------------------------------------------------------------------

ΕΙΠΕ
Παύλος Σιδηρόπουλος:

"Διαθέτουν για bus-class κτηνοβασία
πατέρα κόρη με αδελφό για special show
Nα δεις θα πουν πως φταίει η ανεργία
η ντίσκο, το χασίς, τα U-F-O

Oh, welcome to the show
νορμάλ κοινωνικό..."

Σαββάτο σήμερα, μπα σε καλό μου

( To φιλμ της εβδομάδας 25/8-1/9/2007 όπως το είδε ο Ιωνάς από ειδικό προτζέκτορα μέσα στην κοιλιά του κήτους)

Σαββάτο σήμερα μπα σε καλό μας αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, όπερ σημαίνει πως άλλη μία εβδομάδα της ζωής μας έλαβε τέλος. Και αφού είμαστε εδώ, ζωντανοί διαπιστώνοντας πως έχουμε φθάσει στο τέλος της, εξυπακούεται πως είμασταν ζωντανοί τόσο στις αρχές όσο και στα μέσα της. Και; Εννοώ τι είδαμε, τι ακούσαμε, τι κάναμε;
Προσωπικά εγώ θα πρέπει να σας πω πως όσον αφορά την καταστροφή που έπληξε την Πελοπόννησο, είχα γνώση μέρες πριν∙ κι αυτό γιατί στον ύπνο του κολλητού μου φίλου, Ιωσήφ the Dreamer, ο οποίος έκανε τις ολιγοήμερες διακοπές του στην περιοχή, επαρουσιάσθη άγγελος Κυρίου λέγοντάς του: «Ιωσήφ, πάρε αμέσως την γυναίκα σου και εγκατέλειψε την Πελοπόννησο διότι η αμαρτία σ’ αυτά εδώ τα μέρη έχει φθάσει στο κατακόρυφο και η οργή του Θεού θα πέσει σύντομα πάνω στα κεφάλια των άσεβών.
Joseph the Dreamer, take right now your wife and leave Peloponnisos because the sin has came upon this place and the anger of God will very soon destroy the irreverent residents of it». (Οι οδηγίες των αγγέλων προς τους πιστούς θα δίνονται πλέον και στα Αγγλικά με απόφαση του Ουρανίου Συμβουλίου).
Αφού λοιπόν ο Ιωσήφ με ενημέρωσε με SMS για το τι πρόκειται να συμβεί, ξύπνησε την γυναίκα του (η οποία γκρίνιαξε επειδή δεν είχε προλάβει να δει και να κουτσομπολέψει με όλες τις, στην περιοχή, συγγένισές της) και έφυγαν αναζητώντας δωμάτιο σε κάποιο απ’ τα νησιά του Αιγαίου. Δωμάτιο βέβαια δεν βρήκαν και έτσι κατέληξαν να παρακολουθούν τα γεγονότα από την σπηλιά του κοινού μας φίλου Ιωάννη, στην Πάτμο. Παρεμπιπτόντως, ο Ιωάννης είναι ένας νέος συγγραφέας Οργουελικής προέλευσης ο οποίος προβαίνει μέσω των έργων του σε διάφορες και επί παντός επιστητού, αποκαλύψεις και προφητείες.
Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μας θα πρέπει να σας πω πως θορυβήθηκα και ανησύχησα με τα όσα ο Ιωσήφ μου αποκάλυψε και αφού το σκέφτηκα για κανά-δυο μέρες, επικοινώνησα με δύο αρμόδιες Αρχές οι οποίες μ’ ένα στόμα μια φωνή μου απάντησαν: «Δεν μας χέζετε ρε όλοι, ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του; Άν ήταν να τρέχουμε για την υπόνοια, τα ’’άν’’ και τα ’’μήπως’’ του καθενός, θά ‘χαμε γίνει λάστιχο κύριε. Επιπλέον, καταλάβετε επιτέλους πως βρισκόμαστε σε αναμονή και προετοιμασία αμφίρροπης εκλογικής μάχης. Και στο κάτω-κάτω άμα γουστάρετε πρόληψη να πάτε στη Γερμανία. Εδώ είναι Ελλάδα.»
Εδώ είναι Ελλάδα. Κόντευα να το ξεχάσω…
Αφού λοιπόν πήρα δύο ίδιες απαντήσεις, άρχισα να σκέφτομαι πως ίσως είμαι λιγάκι υπερβολικός. Και περισσότερο υπερβολικός ο Ιωσήφ. «Θα τον βάρεσε η αγαμία στο κεφάλι –σκέφτηκα- και νομίζει οτί βλέπει όνειρα και οράματα». (Η γυναίκα του Ιωσήφ, η Μαίρη, του έκανε εδώ και χρόνια την Παρθένα.)
Παρήγγειλα λοιπόν του κήτους να κλείσει το στόμα του για να μην με ενοχλεί το φως και έπεσα για ύπνο…

Ξύπνησα τρεις μέρες μετά και είδα πως τα καλύτερα νούμερα τα είχε πιάσει το MEGA…

THE END

Έπαιξαν και έπαιξαν:

Ο Ιωσήφ the Dreamer στον ρόλο ειδικού για θέματα περιβάλλοντος που είχε προειδοποιήσει.
Ο Ιωνάς στον ρόλο ανησυχούντα πολίτη
Ν.Δ. και ΠΑ. ΣΟ.Κ. σε ρόλους αρνητικών, κοιμωμένων και περί άλλων τυρβαζόντων Αρχών.


ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

1. Σε συζήτηση που ακολούθησε την προβολή της ταινίας, ελέχθησαν τα εξής:

-Ο πρωθυπουργός, κατά την διάρκεια ακόμη του πιο δύσκολου καλοκαιριού και ξεχνώντας τις πρόσφατες πυρκαγιές, διέλυσε την Βουλή οδηγώντας την χώρα σε εκλογές. Για να προλάβει τι;

-Το οτί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν το σχολίασε όλες αυτές τις μέρες δείχνει οτί πάνω απ’ τον (για έναν μεν) κοινό (δε) στόχο , κόρακας κοράκου μάτι ΔΕΝ βγάζει.

-Δυστυχώς και η πλειοψηφία των μικρότερων κομμάτων το αποσιώπησαν δείχνοντας οτί κι αυτά ήταν «φτιαγμένα» για εκλογές.

Ουαί λέγω υμην, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί...



Στην φωτογραφία η Καιόμενη Βάτος η οποία κατά τους ευσεβείς προειδοποιούσε από αρχαιοτάτων χρόνων για την καταστροφή της Πελοποννήσου και κατά τους ασεβείς είναι αυτή που ευθύνεται για ότι συνέβη...