6:03 της παραμονής του '10

Κάποιοι συμμετέχουν σε καθεβραδινά, ασήμαντα γεγονότα
της ιστορίας - ή, άν θέλετε, της Ιστορίας.
Όμως εδώ οι λέξεις γεγονός και ιστορία -ἠ, άν θέλετε, Ιστορία αρκούν για να ρίξουν λίγο φως πίσω απ' τις κάμερες
και την Ιστορία που αυτές, ανά τα έτη, φώτισαν.

2 και κάτι χρόνια μπλόγκινγκ

Απλώνοντας στους άλλους ένα χέρι ακρωτηριασμένο από τη δυσπιστία

Τ. Λειβαδίτης

Οι πάντες βλέπουν τους πάντες ως κατεστημένο εδώ μέσα.
(Τρόμπα Μαρίνα Αλαλούμ)

Αποτέλεσμα - μεταλλασόμαστε, γιαβάς γιαβάς, σε κακεντρεχείς κριτικούς ακόμη και της κλανιάς του άλλου, και σε κούφιους ποιητές.
(Τρόμπα Μαρίνα Αλαλούμ)

Αυτή η "άλλου είδους ελεύθερη έκφραση" και αυτή η μανιώδης αναζήτηση ελευθερίας, έχει πλέον μεταφραστεί σε: πόσο κάφρος μπορεί να γίνει ο καθένας για την μητέρα Τέχνη. Α, εκείνος έγινε πολύ κάφρος και έχει επιτυχία. Εγώ θα τον ξεπεράσω. Θα βιάσω τους μικρούς γιούς μου και θα τους τεμαχίσω μέσα σε σακούλες του JUMBO. Θα φτύσω μες στο στόμα σας, θα κατουρήσω τα πληκτρολόγιά σας. Μή μου ζητήσετε το λόγο μετά, εγώ είμαι Καλλιτέχνης! Καλλιτέχνης! Καλλιτέχνης!
(Τρόμπα Μαρίνα Αλαλούμ)

Merry Christmas - Παλαιά και νέα μπαρόβια

«Πουτάνες στα κρεβάτια σας» σιώπησε μια φωνή κι όπως δεν την άκουσε κανείς, οι θαμώνες του μπαρ Santa Claus στην Καισαρεία συνέχισαν ανέμελοι το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν τους. Τα ποτά πηγαινοερχόντουσαν με συχνότητα εκτάκτων δρομολογίων κα πάνω στο «Last Christmas I gave you my ass», ο Μαρία έξυσε ηδονικά το κωλαράκι του πάνω στην γκλίτσα πού ‘χε ανάμεσα στα πόδια της η Γιώργος. Ο Χριστίνα γονάτισε μπροστά στο σηκωμένο μικρόφωνο της Βαγγέλη κι αφού τό ‘βαλε ως τη μέση στο στόμα του είπε: «αυτοί μπερδεύουν την αγένεια με την ¨επανάσταση¨, την αλητεία με τη μιζέρια. Κύριε Megaman αυτό είναι τρέλα!» Ύστερα τό ‘βγαλε με θόρυβο από το στόμα του κι έπεσε πίσω με μια τρύπα στον αυχένα. Κάτω απ’ το κεφάλι του άπλωνε σιγά σιγά μια κόκκινη λιμνούλα από ξενύχτια. Οι θαμώνες παρέμειναν απαθείς και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα – όταν πιά κατάλαβε πως το αστειάκι του είχε αρχίσει να ξινίζει, ο Χριστίνα σηκώθηκε, μάζεψε τα χυμένα ξενύχτια, τά ‘βαλε πίσω στο κεφάλι του και στοκάρισε την τρύπα στον αυχένα του με το σπέρμα της Βαγγέλη.

Στη γωνία του μπαρ, το κοριτσάκι με τα σπίρτα μοίραζε άδειους διαφημιστικούς αναπτήρες, ο ντι-τζέι έβγαλε στο προσκήνιο την Άντζελα: «είναι κάτι χαρακτήρες…» Οι θαμώνες του μπαρ Santa Claus στην Καισαρεία τον αποδοκίμασαν κι εκείνος κάνοντας χρήση της επιλογής «νά ‘σαι αόρατος ή να πετάς; » (επέλεξε αόρατος) εξαφανίστηκε προς άγνωστη ημερομηνία κι επέστρεψε μ’ ένα καλάθι κόκκινα αυγά στα χέρια.


...Bar NOSTRADAMUS κάπου στο Νότο. Είχε ένα φεγγάρι που έσπαγε όλες τις χειροπέδες των επιθετικών προσδιορισμών με τους οποίους προσπαθούσε η σκέψη μου να το ακινητοποιήσει. Στα μάτια των πιωμένων είχαν φυτρώσει ζευγάρια δέντρα. Απ' το ταβάνι κρεμόταν η πιό ανεκπλήρωτη προφητεία. Ο Γιώργος έφτιαχνε καραβάκια από χαρτοπετσέτες - ολόκληρο στόλο και τα πέταγε στον αέρα. ''Έχεις ξαναδεί καράβια να πετάνε;'' με ρώτησε χαμογελώντας. Κάποια στιγμή βγήκα έξω και γέμισα τα πνευμόνια μου με δυο βαθιές ανάσες από ανοιξιάτικο βράδι.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, όπως πάντα, ήταν: "θα γράψω γι' αυτή τη νύχτα".
Κανά δυο ώρες αργότερα που επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, είπα: "τώρα". Κάθισα λοιπόν κάτω αλλά ως το ξημέρωμα δεν βγήκε τίποτα. "Άι σιχτίρ
-ψιθύρισα-. Και γιατί πρέπει στο κάτω κάτω να νοηματοδοτούμε τα πάντα; Άσε και μια φορά την ομορφιά της συγκίνησης να πάει μόνη της, δίχως να παρέμβεις".

Αργότερα συνειδητοποίησα πως ακόμη και εκείνη την "άρνησή" μου να γράψω, διά του παραπάνω κειμένου, την έκανα γραφή.
Γι' αυτό σας λέω: άν είναι ώρες που μιλώ δίχως να λέω τίποτα, συγχωρήστε με∙ - είναι η εξάρτηση.
Εξ άλλου δεν είναι ούτε όλες οι μαστούρες ούτε όλα τα γαμήσια πετυχημένα.

Ο ποιητής Κρόνος

Όσο μεγαλώνω φοβάμαι πως τίποτα, τελικά, δεν θα γράψω.
Όσο μεγαλώνω νιώθω περισσότερο ποιητής.
Τίποτα τελικά δεν θα γράψω.
Όσο μεγαλώνω μικραίνω.
Κι όσο περισσότερο νιώθω ποιητής
Τόσο ανακαλύπτω την ευδαιμονία της ματαιότητας
Και λέω – μάλλον τίποτα δεν θα γράψω.

Τότε ανάβω τσιγάρο, το κρεμάω στα χείλη και αρχίζω να σκαρφαλώνω προς τον ουρανό. Κρατιέμαι απ’ τα μαλλιά κάποιου Θεού και ανεβαίνω. Μυρίζουν υπέροχα. Γκόμενα θα ‘ναι ο Θεός, θυμηθείτε το. Ανεβαίνω. Προσπερνάω τον ουρανό και πάω γι’ άλλα. Διασχίζω σκαρφαλώνοντας Σύμπαντα και Διαστήματα– χαιρετίζομαι με αστερισμούς, πλανήτες, γαλαξίες. Τέλος, κατακτώ κάποιον δικό μου πλανήτη. Καρφώνω στο έδαφός του τη σημαία μου. Ανάβω το ίδιο πάλι τσιγάρο. Περπατάω λίγα βήματα ως τον πλησιέστερο χαογκρεμό του κι όπως τον βγάζω για να κατουρήσω, τα τσίσα μου διασχίζουν, πέφτοντας, Σύμπαντα. και Διαστήματα – χαιρετίζονται με αστερισμούς πλανήτες, γαλαξίες…
Και χύνονται στην κούπα του αυριανού καφέ μου.

Απλά το να κάνεις τέχνη - το να βάζεις δηλαδή και λίγο παιχνίδι, λίγη αοριστία, είναι πολύ προτιμότερο απ' το να το φιλοσοφείς. Ποτέ δεν τους γουστάρισα τους καργιόληδες τους φιλοσόφους παρ' ότι, εν ολίγοις λέμε τα ίδια.

Επαναπαίζουν απολαυστικοί Monty Python

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Μου λείπεις.
-Κι εγώ μου λείπω, ώρες ώρες, μωρό μου...

Αφιερωμένο στους τρεις παίζοντες :)

Μη με ρωτήσει κανείς γιατί τό βαλα απ' το 902. Αυτή η εκτέλεση μου άρεσε απ' όσες διατίθενται στο γιουτουμπί

Εκεί, εκεί στη γωνία
ο πρίγκιπας μ' ένα ζητιάνο
κι ο πρίγκιπας λέει στο ζητιάνο
ζητιάνε μου του λέει σ' αγαπώ
Ζητιάνε μου του λέει σ' αγαπώ
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

Κι ήμουν εκεί ήμουν παρών
κι ήμουν κομμένος στα δυο
Ορκίζομαι σ' ότι έχω ιερό
και αυτά που πιστεύω
κι αυτά που υποφέρω
πως ήμουν εκεί

Κι ο κλέφτης σκαρφαλώνει τον τοίχο
στου πρίγκιπα το σπίτι να μπει
και μέσα από την καπνοδόχο
να του κλέψει τα λεφτά και να βγει
Μα λεφτά δεν υπάρχουν
κι ο κλέφτης τον πρίγκιπα ψάχνει να βρει
κι ο πρίγκιπας λέει στο ζητιάνο
Κλέφτη μου του λέει σ' αγαπώ
Αλήτη μου του λέει σ' αγαπώ
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

Σκέφτομαι πως ο θρόνος θα χαθεί
και πως κανείς δεν έμεινε εκεί
γιατί ακούω τον κλέφτη να λέει στον πρίγκιπα
Αδελφέ στην κόλαση μαζί από τώρα λοιπόν πρίγκιπα
Αδελφοί στην κόλαση, αδελφοί στην κόλαση, αδελφοί στην κόλαση

4::04 του Δεκέμβρη

Είμαστε εφτακοσίων λογιών άνθρωποι εδώ μέσα και ο καθένας από 'μας (στα περίφημα Αποφθέγματά του) έχει φτιάξει για τον καθένα από 'μας εφτακοσίων λογιών είδη ανθρώπου. Επομένως ανάμεσά μας κυκλοφορούν τετρακόσιες εννενήντα χιλιάδες αιωρούμενα σωματίδια (σωστών, λανθασμένων, υπερβολικών, λογικών, υπερτροφικών, ατροφικών, συζητήσιμων, απόλυτων, βάσιμων, αβάσιμων, επιθετικών, τρυφερών, φιλικών, εχθρικών, σαλιωμένων, στεγνών) γνώμεων. Μην πιάσω και αναλυτικότερα τις γνώμες επί των γνώμεων του άλλου...

Αυτά σκεφτόμουν καθώς βάδιζα πάλι μικρά γουργουρητά στην στόμαχο της νύχτας.
Χρσσστ... ακούστηκε το τσιγάρο που έσβησε στη λακουβίτσα με το βρωμοβροχόνερο.
Ένας βάτραχος πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά μου.
"Τί κάνεις έξω τέτοια ώρα;" μου λέει.
-"Εγώ τι κάνω τέτοια ώρα; Εσύ τί κάνεις τέτοια εποχή;"
-"Η εποχή άνθρωπε, δεν είναι ποτέ. Αντιθέτως, η ώρα είναι πάντα. Α τράβα σπίτι σου κι άσε μας να κάνουμε τη δουλειά μας." μου απάντησε κι εκείνη την ώρα δεν τό φερα στη ζωή αλλά ήμουν σίγουρος πως κάτι σοφό είπε ο βάθρακας. Ε τον πούστη...

Ότι έμεινε απὀ 'να κωλοβαρεμένο απόγευμα

«Ένας ηθικολόγος άντρας είναι βασικά υποκριτής. Ενώ μια ηθικολόγος γυναίκα είναι δίχως άλλο άσχημη.»

Όσκαρ Ουάιλντ

…Νίκο
τί ζωή ήταν κι αυτή
κατατρεγμένος από τους Κατσιμπαλήδες
οι πλούσιοι φτύναν πάνω στη φτώχεια σου
όμως εσύ καλά έκανες
έπινες τα ουζάκια σου
κι όλους αυτούς τους μούντζωνες
και πριν να φύγεις
πρόφτασες κι αρπάχτηκες
από ένα κάτασπρο σύννεφο
από ψηλά τώρα από το σύννεφο αυτό
κοιτάζεις
την αθανασία σου.

Μίλτος Σαχτούρης – Για το Νίκο Καρούζο

Η ΔΙΑΦΟΡΑ μου με σένα είναι πως εσύ ξεκίνησες αποφασισμένος από την αρχή να γίνεις μεγάλος. Και με τη σκέψη τούτη περπάτησες. Εγώ λοιπόν που με βλέπεις, ξεκίνησα από την επαρχία. Έζησα πολλά χρόνια μονάχος κι αβοήθητος. Όταν το σκέφτηκα πως δεν ήτανε κι άσκημο να γίνω κι εγώ μεγάλος, τότε ήτανε πολύ αργά. Πρώτα πρώτα ήμουν κοντός, ύστερα υπήρχε ένας ολάκερος μακρύς, πολύπλοκος μηχανισμός∙ μονόχνωτος όπως ήμουν είχα μείνει έξω από το σύστημα της μεγαλοσύνης. Στενοχωρήθηκα, βέβαια, άρχισα κιόλας να ζηλεύω. Ύστερα τα ξέχασα όλ’ αυτά, κοίταξα τη δουλειά μου κι από τότε είμαι μια χαρά. Τώρα, λες να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να γίνω κι εγώ, προτού πεθάνω λίγο μεγάλος;

[…]

ΠΑΝΤΩΣ εκείνο που σε εξοργίζει, κυρίως με τους Έλληνες υπερρεαλιστές, είναι η αυτό.ι.κανοποίηση και η πόζα. Και η «ταξική» τους υπεροχή που τους έκανε «κάστα».

Τάκης Σινόπουλος - Νυχτολόγιο


Του πυροβολισμού του την έσπαγε η σιωπή κι έτσι την έσπασε μ’ ένα πυροβολισμό.
Στον αέρα έμεινε βζζζίουν το σφύριγμα της σφαίρας.
Ακολούθησε σύγχυση.
Η σιωπή εξέπνευσε κατά τη μεταφορά της στο ποίημα
Την ώρα που οι ειδικοί προσπαθούσαν με καισαρική να πάρουν από μέσα της τις λέξεις.
Το γεγονός θορύβησε τον πολιτικό και πνευματικό κόσμο της χώρας ο οποίος έσπευσε σύσσωμος να σιωπήσει δηλώνοντας……………………………… ………………………………………………………………… ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
Την σιωπή ακολούθησαν στην τελευταία της κατοικία πλήθος άγραφων σελίδων
Ενώ από τα σημεία στίξης απουσίασε μονάχα το θαυμαστικό γιατί καθυστέρησε στο κομμωτήριο.
Ή ίσως και να μπέρδεψε το κοιμητήριο με το κομμωτήριο, δεν ξέρω ακριβώς.
Κάποιος φώναξε «αιωνία σου η λήθη…» κι έριξε την πρώτη χούφτα χώμα πάνω στο φέρετρο.
«Τι άδοξο…» σκέφτηκα
Όταν ακούστηκε και πάλι παρατεταμένα βζζζίουνννν
Το σφύριγμα της σφαίρας.
Ακολούθησε πανικός. Τα σημεία στίξης χώνονταν μες στις άγραφες σελίδες για να γλυτώσουν
Κι εκείνες ξάπλωναν στο χώμα προσποιούμενες τις πεθαμένες ή βουτούσαν μέσα στον ανοιχτό ακόμη λάκκο.
Γύρισα το κεφάλι στην άλλη άκρη της ζωής και είδα τη σιωπή παρέα με τον πυροβολισμό να το διασκεδάζουν
Καθώς οι άγραφες σελίδες προδωνόντουσαν όσο έπεφτε η νύχτα από τη λάμψη της μέλλουσας δόξας τους.

¨Ηλίθιες διανοούμενες. Ούτε ένα αστείο δεν τις κόβει να πιάσουν…¨ είπε η σιωπή και φίλησε στη γλώσσα τον πυροβολισμό.

Στο κέντρο τ’ ουρανού, καθισμένος στη μύτη της Σελήνης, ένας νέγρος Άη-Βασίλης έπαιζε σαξόφωνο…

Εμού του αιδοίου

Γραφικά ρεπορτάζ γραφικών μεγαλουπολιτών στη γραφική επαρχία!

Χιόνισεεεεεεεε!!! Αχ, τί ωραία που χιόνισε σ' αυτή τη γραφική επαρχίαααααα!!! Τι ωραία που πέρασα ο μεγαλουπολίτης δημοσιογράφος, μπλόγκερ, συγγραφέας που πήγα τριήμερο στην επαρχίααα!!! Τί γραφικές φωτογραφίες που έβγαλαααα!!! Θα σας τις βάλω όόόλες κορίτσια κι αγόρια, μην ανησυχείτε! Θα σας γράψω κι ένα κείμενοοο!!! Θα λέω όόόλα όσα είδα και κατέγραψα ως επισκέφτης στις περιοχές του Τρίτου κόσμου της Ελλάδαααααας. Αχ, τι καλάάά!!! Χιόνισεεε!!! Άσπρες καμινάδεεες! Γαλήνιοι άνθρωποιοιοι!(όχι σαν κι εμάς που μας πέταξε η μοίρα στις άκαρδες μεγαλουπόλειειεις! Κλαααψ!) Ζάχαρη η επαρχίααααα! Άμα θα πάρω σύνταξη θα φορτώσω τον αντρούλη-τη γυναικούλα μου στο τζιπ και θά ρθουμε να ζήσουμε εδώώώ!!! Θα λέμε καλημέρα με όόόλους! Θα τους αγαπάμε όόόλους! Θα μας αγαπάνε κι αυτοίοί! Θα βλέπουμε κοτούλες και κατσικάκια προ σφαγήήής!!! Αχ, τι καλάάά! Χιόνισεεε!!! Μού πεσε η κόκα στο χιόνι και μαστούρωσε η πλάσηηη!!! Αλλά δε με νοιάζειειει! Ωραίααα!!! Γραφικάάά! Γραφικάάά!!! Γειά σου Αγιο-Βασίλη μουουου! Εγώ είμ' η Βασίλω από την πόληηη! Διαφημίζω με τ' άρθρο μου αυτή την ωραία επαρχίααα! Τί καλάάά!!! Οι νυκοκοιρές πλένουν με KLINEX κι είναι τρισχαρούμενες και λαμπερέέές! Όλα καλάάά! Μού πεσε η κόκα στο χιόνι αλλά κλάιν μάάάιν!! Έχω κι άλληηη! Θά 'ναι όλα καλάάά!!! Θα ξέρουμε τους τοπικούς άρχοντες με τ' όνομά τουουους! Θα μας ξέρουν κι αυτοίοίοί!!! Γαμάτααα! "Γιάννη" θα τους λέω, "Βασίλω θα με λένεεε!" Γραφικάάά! Γραφικάάά!

Έν αρχή βγαίνει η ψυχή

Για να καταρρεύσει σε μεγάλο βαθμό ένα σύστημα (όπως το καπιταλιστικό ας πούμε – που τώρα δοκιμάζεται) πρέπει πρωτίστως, ή δευτερευόντως, να καταρρεύσουν, απ’ εντός μας, τα χούγια που το σύστημα αυτό εμφύτεψε στην καθημερινότητα, τους τρόπους ζωής, τις συνήθειές μας.

ΖΕΣΤΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ, ΕΥΚΟΛΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ!!...
(Άν δε μάθεις να μπαίνεις απ' το καλοριφέρ δεν θα σε δω ποτέ;)

Να ΄μαι πάλι.

Καιρό είχα να βάλω ανάρτηση.
Έλλειψη ερεθισμάτων ίσως.
Ας ελπίσουμε να μην έχω χάσει
την φόρμα μου.

Λοιπόν.




Ρε μπουρδέλα γονείς,
γιατί ανεβάζεται φωτογραφίες
των παιδιών σας στο ίντερνετ;;;;
σε αυτό το κολοφεϊς μπουκ!!

Μωρά - βρέφη
βαπτισμένα - αβάπτιστα
ντυμένα - γυμνά
με ένα κοινό παρανομαστή
"το χαμόγελο".
Τρανή απόδειξη οτι δεν είστε αποτυχημένοι
οτι και εσείς κάνατε οικογένεια
οτι μπορείτε να κάνετε ένα παιδί ευτυχισμένο.
Να γαμήσω τα ψυχολογικά σας προβλήματα μέσα!



Τι είναι ρε τα παιδιά σας;;
Η βιτρίνα σας;;
Το διαφημιστικό σας σπότ;;
Η μάσκα σας;;


Έ σκατιάρηδες
ντεμέκ νεοέλληνες
εν δυνάμει ευρω(πέη).
Ανάψτε καμιά ξυλόσομπα σπίτι σας
ψήστε κανα κάστανο
κάψτε καμιά φλούδα μανταρίνι
δώστε λίγη ζεστασιά στα παιδιά σας
αγαπήστε τα
προστατέψτε τα
δεν κάνατε δα και κανα σπουδαίο πράγμα
παιδί κάνατε
παιδί είχε κάνει και ο ντενεκές ο Αδάμ με την Έυα
παιδί είχε και ο Χίτλερ
και ο Μπούς ο USA
μέχρι και ο καμμένος ο Ντόναλτ Ντάκ
κατάφερε να κάνει παιδί, τρία μάλιστα.
σταματήστε αυτή τη δικτυακή διαπόμπευση
και απαλάξτε μας απο την βλακεία σας.



Με τιμή



Ένας εκ των δύο.

Thoughts 'n' Λόγια του μπαρ

Ο Αλέξανδρος Ξένος θά λεγε:

Μπήκατε στο δίκτυο εκθειάζοντας (όπως ο καθένας στο δικό του ξεκίνημα με την υπόθεση) το νέο μέσο και την ελευθερία έκφρασης κλπ. κλπ. και καταλήξατε να αναζητείτε συντρόφους στρώνοντας παράλληλα το έδαφος για να δημιουργηθούν "εχθροί" -που, με τη σειρά τους, αναζητούν άλλου είδους συντρόφους (όχι ερωτικούς:) στρώνοντας το δικό τους, πρόσφορο στην πρόκληση, έδαφος. Κι όλοι μαζί σε πάρα πολλές περιπτώσεις - εχθροί του πρωταρχικού ενθουσιασμού: της ελεύθερης έκφρασης.

Κι άλλος θα σκεφτόταν και νεαρώς θα συμβούλευε:

Μην κάνετε αυτά που σας τη σπάνε στο Λαζόπουλο.
Οι μανούρες, κάποτε μνημειώδη ξεκατινιάσματα, και γενικότερα το υφάκι σας, μπορεί να απωθεί ή και να διώχνει τους τρίτους (ναι, υπάρχουν κι αυτοί!στις ειδικές ομάδες μπλογκοεθισμένων.)
Μην βάζετε κακιασμένες αναρτήσεις . Ο πολιτισμός δεν ξεκινάει από μια ποιηματάρα κι άμα μου τη σπάσεις βαριέμαι.
Όσο κράτησε (η εδώ και χρόνια κακοποιημένη) αγνότη του νέου μέσου, κράτησε. Πλέον διεξάγεται εμπόριο. Μην πάει ο νους σας σε λεφτά. Για εμπόριο δόξης μιλώ. Διεξάγεται υπό τους ίδιους όρους με το οικονομικό εμπόριο. Πίνεται παγωμένο...
Ένα είναι σίγουρο: πως έχει ομίχλη.

Κλεψυδρικό

Μ' έβλεπε καιρό τώρα σ' ένα άδειο δεωμάτιο
Να σημειώνω, να γράφω, να σβήνω.

"Τί κάνεις εκεί;" μου λέει.

-"Δε βλέπεις; -του λέω- ..προσπαθώ ν' αδειάσω την άμμο
Απ' την κλεψύδρα..."

Μετ’ εμποδίων συνεχίζεται η κίνηση στην καθημερινότητά μας κυρίες και κύριοι. Αφήστε τα όνειρα στη μέση του δρόμου, κατεβείτε και συνεχίστε με τα πόδια. Όλαι αι κεντρικαί αρτηρίαι –και ιδίως αυτή που καταλήγει στην οδό Μέλλοντος, παρουσιάζουν traffic και εμφανή αναστάτωση. Αφήσατέ τη λοιπόν και σπεύσατε να ενοικιάσετε το Παρόν σας.

Ο άνεμος αισιοδοξίας που έφερε στη χώρα η εκλογή Σαμαρά (ο οποίος ως ΥΠΕΞ την περίοδο του Γιούγκικου πολέμου καλόβλεπε πρόταση του Μιλόσεβιτς για κοινό ντού στα Σκόπια και μοιρασιά της περιοχής) καταλαγιάζει και η ζωή ξαναβρίσκει τον αιωνιόθεν χαμένο ρυθμό της. Τώρα πάντως που το σκέφτομαι, βρίσκω υπέροχο το νά ‘χαμε εμπλακεί στον Γιούγκικο εμφύλιο. Θα μας περίμεναν αμερικανονατοικές βόμβες στη γωνιά και τελωνοφύλακες στο Τσίλι. Κι εδώ που τα λέμε, ένα γερό ταρακούνημα το χρειαζούμαστε. Θέλουμε νέα έπη σύντροφοι. Η Ιστορία έχει κολλήσει. Δεν θέλουμε νέες ιδέες. Θέλουμε επαναφορά της Μεγάλης Ιδέας. Τέλος πάντων, ο εθνάρχης γερό-Καραμανλής (President of the Democracy τότε) ήταν αυτός που ουσιαστικά τον ξεθέσωσε ως επικίντυνο και έτσι παραμείναμε στη μιζέρια μας να γυαλίζουμε άοκνα τ’ αρχαία μας τα λούσα. Και τσούπ, πρόεδρος ο Αντόνιο Σάμαρανκ. Αθάνατος στην κυριολεξία. Και να πω την αλήθεια ήθελα χρόνια τώρα να δω έναν ηγέτη Δεξιάς με την κλασική δεξιόφρονα χωρίστρα στο μαλλί.

Η νέα, σικάτη κι ωραία κυβέρνησις Γεωργάκη πάλι, ούτε που ξέρω τί κάνει. 1,5 χρόνο πιά χωρίς τηλεόραση και 2 χωρίς εφημερίδα, έχω χάσει τα σημαντικότερα γεγονότα και αλλαγές της σύγχρονης ιστορίας μας. Στο ίντερνετ δε, ξεχνάω να ενημερωθώ καθώς με απορροφούν τα μπλόγκς και οι τσόντες κι άμα εκσπερματώσεις μία ποιός γαμεί μετά τα άρθρα, τις απόψεις και τα νέα. Είμαι πεζός σύντροφοι, το ομολογώ. Κι από αυτό εδώ το Βήμα της Πέμπτης βροντοφωνάζω: «Εμείς εδώ στα σύνορα θα πάρουμε τη νίκη/γαμιέται η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη.»


Διά να μην παρεξηγηθούμε, η σημαία της δευτέρας φωτο, ήτο τοποθετημένη αναπόδως κατά την τελευταία 25η Μαρτίου έξω από κομμωτήριο. Για την αναποδιά ευθύνεται η ίδια η κομμώτρια και όχι οι παρεατηρητές. Γνωρίζουμε ονόματα, διευθύνσεις κλπ. και αναμένουμε τη στιγμή της εκδίκησης!!