Αναλωνόμαστε σε λόγια.
Άλλοτε μιλούμε πολύ και με πάθος επί πραγμάτων που ποτέ δεν κάνουμε
Και άλλοτε σχολιάζουμε πράγματα που και εμείς οι ίδιοι (κάποτε και επανηλλειμένως) κάνουμε.
Σαν τις παρακμιακές αλλοδαπές κωλομπαρούδες που τρις την ώρα σου λένε: "εγκώ ντεν είμαι φτηνή, μή νομίζεις είμαι καμιά φτηνή..."
Και το κακό είναι οτί δεν εννοούν -εν προκειμένω- το οικονομικό.

Ντρίίίν...

Αληθινό τηλεφώνημα

Ντρίίίν...

Ντρίίίν...

Ντρίίίν...

Ντρίίίν...

(Άντε ρε πούστη)

Ντρίίίν...

Ντρίίίν...

Ντρίίίν...

Δε το σηκώνει ο πούστης! Κλάκ!!

Εκλογές 2009

Το blog μας παίρνει θέση.

Πολιτική!

Με βασικό σύνθημα

... γκιβ δις φάκινγκ γουορλντ
ε τσεϊντζ
ιτ μαϊτ νοτ ντιζερβ ιτ
μπατ ιτ ντεσπερατλι
νιντ ιτ ...

Ψήφο στο

Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ΠΑ.Ε.Κ.Ε.) (Μ. Τζαλαζίδης).

... νίπτω τας χείρας μου.

Τέλος

Action εστί II

Στον αιώνα σου ποιητή, λέγε τί βλέπεις;

-"Βλέποντας και κάνοντας θα πάει αυτή η ζωή..."

Δημ. Παρίδης: Δεν πήγαινα μετά την Τετάρτη στα μπουζούκια

-Τι σου έμεινε από τα τόσα χρόνια σου στο ποδόσφαιρο; ρωτήσαμε.

«Το πρώτο που έμεινε είναι η δόξα. Οταν κυκλοφορώ στη Θεσσαλονίκη ή αλλού ο κόσμος με το {γειά σου Μητσάρα} που μου λέει μετά από τόσα χρόνια είναι το παν. Βέβαια τα λεφτά δεν ήταν τα ίδια με αυτά που κερδίζουν σήμερα οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Είχαμε βέβαια την οκταετία αλλά η δική μου «πνίχτηκε» με τον συγχωρεμένο τον Παντελάκη γιατί ήμασταν τότε 7 άτομα στην ομάδα με οκταετία. Θυμάμαι που όταν η ομάδα πήγε στην Γερμανία για προετοιμασία εγώ δεν είχα πάει, και ο Στάνκοβιτς ο προπονητής είχε ζητήσει από τον Νίκο Βεζυρτζή, τον έφορο της ομάδας, να με φέρει πίσω. Εγώ ζήτησα να τακτοποιήσουν την εφορία που χρωστούσα. Τότε είχε βγει ο νόμος να πληρώνει κάποιος τα μισά από τα οφειλόμενα για να μπορεί να βγει εκτός χώρας. Ετσι κι έγινε και βγήκα για να πάω στην Γερμανία. Οταν γύρισα από την Γερμανία, κλήθηκα και πάλι από την εφορία και ξαναπήγα για ρύθμιση οπότε ζήτησα από τον Παντελάκη να συμφωνήσω την οκταετία και να μπορέσω να ρυθμίσω τα χρέη μου. Αν ήταν τα σημερινά δεδομένα θα κάναμε κάθε δυο χρόνια συμβόλαιο, δεν θα έφευγα ποτέ από τον ΠΑΟΚ και τα μισά λεφτά να παίρναμε από όσα παίρνουν οι σημερινοί ποδοσφαιριστές, αρκούσαν. Θα είχαμε τόσα λεφτά που θα μας εξασφάλιζαν για πάντα. Στο τέλος θα έπαιζα κι ένα χρόνο τσάμπα για τον λαό του ΠΑΟΚ, θα έκανα και μια όμορφη δήλωση και θα έκλεινα την καριέρα μου. Εγώ για 100 χιλιάρικα που δεν πήρα τέλειωσα την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ στα 31 μου χρόνια νωρίτερα από ότι θα έπρεπε.

-Δεν είναι πρόκληση για σένα και τους παίκτες της εποχής σου οι σημερινές αμοιβές.

-Οπωσδήποτε το σκεφτόμαστε αυτό. Το 70-80% σήμερα είναι μέτριοι παίκτες αλλά παίρνουν καλά λεφτά. Πέρασαν και καλοί παίκτες και καλοί ξένοι αλλά οι καλοί είναι λίγοι. Οταν ακούμε σήμερα να μας συγκρίνουν με τους παίκτες της σημερινής γενιάς δεν θέλω να συνεχίζω τέτοια κουβέντα, γιατί είναι τώρα μια άλλη εποχή, τότε ήταν άλλη και δεν μπορούμε να κάνουμε συγκρίσεις. Επρεπε τότε να κάνεις και λίγο συμμαζεμένη ζωή, εγώ δεν ήμουν τότε παντρεμένος και μου άρεσε να βγαίνω και λιγάκι, αλλά αν ήμουνα σήμερα θα είχα εξασφαλίσει και τα εγγόνια μου. Τότε δεν τα μαζεύαμε τα λεφτά. Εγώ έπαιζα κι έλεγα «έχει ο Θεός». Ομως αν δεν κάνεις το κουμάντο σου δεν θα στα δώσει ο Θεός.

-Πολλά λέγανε τότε για την εξωγηπεδική σου ζωή..

-Ηταν υπερβολές. Δεν ήταν όπως τα λέει ο κόσμος. Λέγανε για τα μπουζούκια που πήγαινα. Εγώ δεν πήγαινα μετά την Τετάρτη στα μπουζούκια. Μου άρεσε να βλέπω ένα προγραμματάκι αλλά ως την Τετάρτη. Καθόμουν ως τις 3 και όχι ως το πρωί, και κοιμόμουν ύστερα ως το μεσημέρι. Δεν δουλεύαμε τότε και μόνο στις προπονήσεις πήγαινα. Δέκα ώρες ύπνο που έκανα και αρκούσε. Ξυπνούσα, ένα καφεδάκι και στο γήπεδο. Με ζόριζαν λιγάκι οι πρωϊνές προπονήσεις, τότε τις καθιέρωσαν ο Τσάκναντι, ο Λόραντ. Πολλά λέγανε οι φίλαθλοι και οι εφημερίδες αλλά δεν ήταν έτσι

- Με ποιους είχες τις καλύτερες σχέσεις;

-Είχα με όλα τα παιδιά, ακόμα και όλα τα παιδιά της Β’ ομάδας. Παίζαμε με την β’ ομάδα και όλο χάναμε. Τους ενθάρρυνα γιατί μερικοί τους βρίζανε. Εγώ τους στήριζα και κάθε φορά τους έδινα κουράγιο για να ανέβουν. Γι’ αυτό ακόμα και τώρα όταν με δουν κάνουν σαν να είναι τα αδέλφια μου. Ολο Παρίδη και Παρίδη με έχουν γιατί ξέρουν πως τους στήριζα όσο γινόταν. Παίζαμε με την β’ ομάδα και καθόμουν να παίξουν αυτοί καλύτερα για να κερδίσουν και να πάρουν πόντους, γιατί ήταν εκείνη την εποχή που για να παίξει κανείς στην πρώτη ομάδα του ΠΑΟΚ, έπρεπε να «πεθάνει» κάποιος από την βασική ομάδα για να προχωρήσει ένας πιτσιρίκος. Τότε τα χρόνια ήταν άλλα. Όταν ένας παίκτης δεν ήταν βασικός δεν είχε την υπομονή να περιμένει γιατί δεν ήταν χρόνια επαγγελματισμού και δεν μπορούσε να περιμένει. Τώρα αν έχεις καλό συμβόλαιο περιμένεις, γιατί δεν έχεις την σκέψη σου στην επιβίωση.

-Τι θυμάσαι από τους αντιπάλους σου;

-Αυτό που με εκνεύριζε ήταν το σκληρό και αντιαθλητικό παιχνίδι κάποιων ποδοσφαιριστών. Ο Ελευθεριάδης, ο Τούντας, και κάποιοι άλλοι όπου με βρίσκανε με σακατεύανε. Τότε αν τραυματιζόσουν έμενες έξω κι έχανες λεφτά. Δεν είναι όπως τώρα. Όταν βρισκόμασταν μου λέγανε. {Τι να σε κάνω ρε Μητσάρα πώς να σε σταματήσω}. Μια φορά τον Ελευθεριάδη τον «ζύγισα» και όταν είχε την μπάλα παίρνω ένα παραμάζωμα του έδωσα μια τον ξάπλωσα κάτω. Τι να κάνω κι εγώ. Έτσι έπρεπε για να επιπλεύσω.

-Με ποιους αντιπάλους σου έκανες παρέα;

-Με τον Νίκο Χρηστίδη, με τον συγχωρεμένο τον Συρόπουλο, τον Αϊδινίου και καφεδάκια πίναμε και καλαμπουρίζαμε αλλά μιάμιση ώρα ήμασταν αντίπαλοι.


Από το Metrosport

Σεπτέμβριος...

...στα έξω ακόμη τραπεζάκια της ζωής μου.

Δίπλα μου το παράθυρο κοιμάται.
Ένα τσιγάρο καπνίζει πλάι στην χαρτοπετσέτα απ' το φαγωμένο κέικ.
("Μα, Χριστέ μου, είναι ποίηση αυτή;")
Σεισμολόγος της επικαιρότητας ών, δεν προηγούμαι αυτής χρονολογικά
προηγούμαι όμως χρονικά.
Άβε Παρόν μου!
Πιάνω τους κύκλους της Ιστορίας και τους χορεύω χάλι-γκάλι γύρω από τη μέση.
Τη ρωτάω άν της αρέσει.

Σεπτέμβριος στα έξω ακόμη τραπεζάκια της ζωής μου.

Δίπλα μου το παράθυρο ξύπνησε και πήγε για κατούρημα.
Πήρε μαζί του και το τσιγάρο πού 'ταν πλάι στην χαρτοπετσἐτα απ' το φαγωμένο κέικ.
Καμιά φορά τα καλοκαίρια την πέφτει εκεί, στο μπάνιο.
Τώρα ελπίζω να επιστρέψει γιατί θά 'θελα να κοιτάξω λίγο έξω...

...τον Σεπτέμβρη στα βραδινά τραπεζάκια της ζωής μου.

Και μια που έπιασα τα που λέμε με φίλους...

Είμαστε τρεις. Οι δύο περίμεναν τη δόση του επιδόματος κι εγώ τη δόση μιας επαγγελματικής επιχορήγησης.
Ποιός τό 'πε δεν θυμάμαι:
"Σαν πρεζάκια έχουμε γίνει με τον ΟΑΕΔ. Όλοι περιμένουμε τη δόση μας..."

Αφιερωμένος καημός :) Spirit vs Material

Να βρεθεί ρε παιδί μου μια γκόμενα που να αναφωνεί γυμνή: "..τί αναρτήσεις είναι αυτές αγόρι μου..." και να μην εννοεί τα αμορτισέρ του πολυτελούς μας αυτοκινήτου...

Ντριιιιιιιν!

Αληθινό τηλεφώνημα.

Ντριν!
- Παρακαλώ.
- Σας τηλεφωνώ απο το γραφείο
του κυρίου ... (τέως βουλευτής)
(νυν υποψήφιος)
και θα ήθελα να σας ενημερώσω
ότι ο κύριος βουλευτής
θα βρίσκεται σήμερα το βράδυ
στα καφενεία του χωριού σας!
- Σε όλα ;
- Ναι, για λίγη ώρα στο καθένα.
θα ήταν μεγάλη μας τιμή
αν μπορούσατε να παρευρεθείτε
και εσείς;
- Σε όλα;
- Όχι, σε όποιο θέλετε.
- Ευχαριστώ, θα προσπαθήσω.
- Κι εγώ ευχαριστώ , γειά σας.
Τουτ τουτ τουτ ...

Εκλογές εδώ και τώρα!
Λευτεριά στα καφενεία!

Επιτέλους Φθινόπωρο
ήρθαν τα πρωτοβρόχια
μοσχοβολάει η βρεμένη γης
.
.
.
μα
αίφνης
.
.

.
.
.
... μύρισε εκλογές.

Οι "παράξενοι" ή "ψαγμένοι" ή "της πιάτσας" (κατά το Πάτροκλος Τσελέντης ή Αλέκος ή Ταινίας) άνθρωποι, όταν σε γνωρίζουν προσπαθούν να σε εντάξουν μέσα σε κάποια από τις θεωρίες-κατηγορίες που οι ίδιοι -ασχέτως ποσοστού σωστού/λάθους ή συζητήσιμου επί του απολύτου- έχουν ανακαλύψει.

Και του Λειβαδίτη λέει δεν του άρεσαν οι "ωφέλιμες" παρέες.

Επικαιρότης ώρα μηδέν

Ψηφοδέλτια σταύρωνα
κι όλη νύχτα καύλωνα
Στης βουλής τα έδρανα
αχ κι εγώ να έκλανα

Στου διαβόλου το κιτάπι

Δίπλωσε στα δύο τη ζωή του και την έστρωσε χάμω, στα χορτάρια. Άραξε πάνω της. Στη γωνία που στρίβει ο ουρανός για να ξημερώσει, είδε το διάβολο να κάθεται σταυροπόδι στη μύτη της Σελήνης. Τριγύρω τ’ άστρα σπασμένα κρύσταλλα. Εκεί στα πόδια του ήρθε και τρίφτηκε μια γάτα. Την κοίταξε κι η στάθμη του αίματος κάτω απ’ τις φλέβες ξεχείλισε παρελθόν. Από ένα ανοιχτό παράθυρο είχε ξεμπουκάρει και ανέμιζε η κουρτίνα. Του θύμισε τα μαλλιά μιας γκόμενας. Σηκώθηκε στ’ ακροδάχτυλα να την μυρίσει, να τα μυρίσει. Γύρισε τότε Βοριάς ο καιρός, φύσηξε, παρέσυρε μακριά το υπόθεμα της ζωής του. Σηκώθηκε ο νοικοκύρης, τράβηξε μέσα την κουρτίνα. Μια φευγαλέα μυρωδιά είν’ ότι μένει. Γύρισε να ψάξει πάλι τη ζωή του. Την είχε απομακρύνει ο άνεμος. Τα χορτάρια μεγάλωσαν απότομα. Κάτω απ’ το βλέμμα του υπηρέτρια μνήμη σκούπιζε τα θρυμματισμένα άστρα. Ο διάβολος τίναξε το καβουράκι του και φάνηκε μια μπριγιαντισμένη φράντζα. Το φεγγάρι χανόταν στο χρώμα του σύννεφου∙ απέμενε μόνο η άκρη του να υποκαθιστά ένα σκαμνάκι. Ακούστηκε μουρμουρητό. Ο διάβολος στερέωσε το τσιγάρο ανάμεσα στα δυο τελευταία του δάχτυλα και οι χορδές του μπουζουκιού κατέβαζαν αργά, σα συρματόσχοινα τις πρώτες πενιές της εισαγωγής στον κόσμο…

Ο Παθιός Μασχάλης νεκροναύτης

Τις νύχτες περιφερόταν ως άστρο μετέωρο στην εναέρια παράσταση που έδινε στο κεντράκι των μύθων μας το κουκλοθέατρο τ' ουρανού.
Τις ημέρες μετρούσε τον άνεμο με το σαλιωμένο του δάχτυλο κι έτσι, για το χαβαλέ που λένε, ακολουθούσε πάντα την αντίθετη κατεύθυνση.
Όμως χθες, την ώρα που η ζωή χτυπούσε κόκκινα στο μέτωπο κάποιας θέλησης, τον είδα στη δεύτερη στροφή του τραγουδιού να κλαίει και για την πρώτη.
Ήταν, ίσως, που τα βράδια τον ξυπνούσε ο θόρυβος ενός κλειδιού που γύριζε κάτω απ' το στήθος του. Κι ήταν, περισσότερο, που όπως πεταγόταν από τον ύπνο του έβρισκε μια πόρτα κλειστή.
Και το επόμενο βράδι πάλι ο ήχος του κλειδιού... Και στο ανεπαίσθητο ξύπνημα πάντα η πόρτα κλειστή.
Και πάλι...
Και πάντα...

Κάποτε θα το πει ένας ποιητής της κακιάς ώρας:
"Άν δεν αλλάζει τίποτα στη ζωή δεν είναι που δε φεύγεις. Είναι που κανείς δεν έρχεται."

Ή ίσως και να τό 'πε ο ίδιος...