ΧΩΡΙΣ (πολλά) ΛΟΓΙΑ.

Αν και δεν μπορώ να μαντέψω
τι μπορεί να περιμένουν
τόσοι πολλοί άνθρωποι ,
από ένα τόσο μικρό σπίτι
διακρίνω μια ηρεμία,
ένα διαφορετικό πολιτισμό,
παρά την εμφανή φτώχεια
και εγκατάλειψη.
Μια ηρεμία και ένα πολιτισμό
που "εσείς" οι "Έλληνες"
δεν θα αποκτήσετε ποτέ
γιατί δεν πωλείται στα Zara's
και δεν κάνει add στο facebook!





(*) Η Ελλάδα γέννησε τον πολιτισμό ...
... Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ ...
... Ισαάκ εγέννησε Σάρα ...
και καταντήσαμε η Σάρα και η Μάρα !


(**) Όταν με το καλό ξαναβάλω το Corel
στον υπολογιστή μου,
θα μετατρέψω το μικρό σπιτάκι σε ΙΚΑ
και αυτούς στην ουρά σε Έλληνες,
νομίζω φαντάζεστε το αποτέλεσμα!

(***) Οι Ελληνικές σειρές είναι οι καλύτερες!




Ναι και εμένα μου αρέσουν ,
οι Ελληνικές σειρές,
οι Απαράδεκτοι,
η Πολυκατοικία,
τα Εγκλήματα
και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή ....

...Τα εννιάμερα κι ο γύρος του θριάμβου

Ανοίγοντας χθες το απόγευμα το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο, ακούω πρώτη πρόταση ΕΡΑ ΣΠΟΡ: "Ο Ολυμπιακός σήμερα στη Φυλή κάνει το γύρο του θριάμβου..."
Δεν είδα εικόνες αλλά φαντάστηκα τη γελοιότητα. Γύρο του θριάμβου σε γήπεδο χωριού. Ίσως αυτό να είναι και μια τιμωρία. Για όλους μας λέω. Γι' αυτό το προ'ι'όν του κώλου που τα'ί'ζει με χρυσά κουτάλια μέτριους ποδοσφαιριστές και δημοσιογράφους του χαβαλέ.

Στη φωτό (φωτο μέσα απο φωτο εφημερίδας) ο ποδοσφαιριστής του Άρη, Βαγγέλη, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθέες, ενώ παραλείπω το υπόλοιπο της φωτο, όπου ο Κόκε σημειώνει το γκολ της νίκης επί της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Λεπτομέρειες...

Αν.

*
Αν είχα άλλη οπτική ...
*
Αν είχα άλλη λογική ...
*
Αν ήμουν άλλος ...
*
Αν ...
*
...
*
Ρε δεν σε ρίχνω εγώ καλύτερα;
Σιγά που θα περιμένω να πέσεις!

Εκείνο το βράδυ, εκοίταζε τα άστρα και τους αστερισμούς. Όμως, στο νου μου, ήτο ημέρα. Μέσα στο φως της, με κοίταζες Εσύ, αγαπητή, ροδόχρους και απαλά ντυμένη, και κάποτε-κάποτε ονειρευόμουν αυξάνοντας μέσα μου την ζωηρή φωτοχυσία.
Και όμως, έξω ήτανε νύκτα. Αλλά τι νύκτα; Νύχτα γιομάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια.
Εγώ κοίταζα τα άστρα και τους αστερισμούς, μα έβλεπα Εσένα ταυτοχρόνως. Ιδού ο Τοξότης, έλεγα, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων. Αλλά, συγχρόνως, έβλεπα Εσένα.
Αγαπητή, ροδόχρους και απαλά ντυμένη, στεκόσουν μέσα μου, σε άπλετη φωτοχυσία, και πότε έγερνες δεξιά, και πότε αριστερά την κεφαλή σου, με τον Ωρίωνα, η με τον Σείριο στα μαλλιά σου, με τον Τοξότη στην καρδιά σου.
Εγώ εκοίταζα τα άστρα και τους αστερισμούς. Ιδού ο Τοξότης, έλεγα, ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, μα έβλεπα Εσένα ταυτοχρόνως.
Αγαπητή, ροδόχρους, και απαλά ντυμένη, καθόσουν σε μια καρέκλα μέσα στην καρδιά μου, σε μια απερίγραπτη φωτοχυσία, με την σκιά σου, πότε δεξιά και πότε αριστερά, και έμενες ασάλευτη, απλή, γλυκειά, ωραιότατη και καθισμένη στην καρέκλα σου με τέτοιο τρόπο, που μου ερχόταν να σε βάλω να καθίσεις στα γόνατά μου, με το ένα μου χέρι στα στήθη σου, και το άλλο κάτω από το φόρεμά σου, ανάμεσα στα σκέλη σου.
Και έλεγα και ξανάλεγα: Ιδού ο Τοξότης, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, και έβλεπα πάντοτε, και τους αστερισμούς και Εσένα.
Τούτη όμως την φορά, ήσουν ξαπλωμένη –απόλυτα ξαπλωμένη- και τα μαλλιά σου τα ανέμιζε ο αέρας. Το χέρι μου σε έψαυε. Τα μάτια σου μου μιλούσαν. Και εγώ έλεγα και ξανάλεγα με πάθος: Ιδού ο Τοξότης, ιδού ο Αιγόκερως, ο Σείριος, ο Ωρίων, μα τώρα πλέον, έβλεπα μονάχα Εσένα.
Τότε συνέβη ένα μεγάλο θαύμα. Έσβησαν όλα τα άστρα μονομιάς και έμεινες μόνον Εσύ στον ουρανό μαζί μου, μέσα σε μιαν ανέσπερη ημέρα, στο πλευρό μου. Εγώ σε κοίταζα αγαλλιών, και έλεγα και ξανάλεγα το όνομά σου.
Και Συ;
Εσύ, γλυκειά και Μεγαλόχαρη, μέσα στο χέρι σου, κρατούσες την καρδιά μου.

"Αφροδίτη" Ανδρέας Εμπειρίκος

Βραδιάζει Παρασκευή. Γύρισα στο σπίτι να ετοιμαστώ. Έπεσα άψυχος στο κρεβάτι που για την περίσταση είχε μετατραπεί σ' ένα περιβόλι με Βιολέτες. Για μια εποχή. Για μια εποχή λέω που... Μπά, άσ' το... Το ποίημα είναι τα δάκρυα που κατάφερες να συγκρατήσεις. Το μπαλόνι μες στο στήθος που δεν έσπασε...

Ήθη και έθιμα

Τα μεσημέρια της Κυριακής, οι μέθυσοι άνοιγαν δρόμο με τη σκέψη τους.
Εγώ μικρός, παρακολουθούσα μέσα απ’ το τζάμι του δωματίου μου και αργότερα άρχισα να πίνω για να μπορώ να διαβαίνω κι εγώ απ’ το δρόμο τους.
Όλα αυτά, βέβαια, δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία – κι εξάλλου πόσες φορές δεν αναζητήσαμε εικόνες του παρελθόντος για να καλύψουμε –άλλοτε δικαιολογημένα, άλλοτε αδικαιολόγητα- τα πάθη και τα λάθη του παρόντος...;
Πάντως τις νύχτες το φεγγάρι χτυπούσε μες στο δωμάτιο με τέτοιο τρόπο ώστε στον τοίχο απέναντι απ’ το κρεβάτι που αγρυπνούσα, εμφανιζόταν, σκιά, ο μολυβένιος στρατιώτης να βηματίζει πάνω-κάτω μέσα στον κλεμμένο μου ύπνο. Άνοιγα τα μάτια και μοιραζόμασταν όνειρα. Ένα μου ένα σου… Ένα μου ένα σου… Μόλις βαριόμουν, έκλεινα την κουρτίνα (έσβηνα δηλαδή το φεγγάρι) κι άρχιζα να τον κλέβω στα όνειρα παίζοντας το παιχνίδι της πρακτικής συναισθηματικής.
Θέλω να πω οι άνθρωποι διεκδικούμε ανά πάσα στιγμή, για λογαριασμό μας, τα συναισθήματα που μπορεί να προκαλέσουμε στον άλλο∙ σαν ο άλλος να μην υπήρχε.
Ας μας κρίνει η ιστορία.

Ανοιξιάτικα εγκλήματα

Τι νόημα θα είχαμε, αλήθεια, δίχως τα μυστικά των έρημων, φτωχικών δρόμων;
Νύχτα μετά από βροχή, κίτρινα φώτα κι εγώ που ανέκαθεν έπασχα από έλλειψη αυτοπειθαρχίας, βουτούσα μέσα στις λακούβες με το βρόχινο νερό.
…Άλλοτε μια αίσθηση παράξενη∙ ο έσω Θεός μαθαίνει να κρίνει, να λογαριάζει συναισθήματα – όπως τότε μ’ εκείνο το μαχαίρι, αφημένο χρόνια στον πάγκο της κουζίνας, ανέγγιχτο απ’ ανθρώπινο χέρι. Καθρεφτίστηκε μες στη λεπίδα του και είδε την αμφίδρομη μοναξιά. Πλησίασε, το χάιδεψε ζεστά μες στις παλάμες του και αυτοθανατώθηκε. Όταν την αύριο οι αστυνομικοί έψαξαν για δαχτυλικά αποτυπώματα, δε βρήκαν.
Τά ‘χε αφήσει, λένε, πάνω στο σώμα ενός κοριτσιού κι εκείνο τώρα κρύβεται μέσα στη λήθη…

Τις νύχτες ανοίγει αργά η αυλαία.
Στο βάθος εμφανίζεται ένα φεγγάρι.
Στο σκηνικό προσέρχονται, με τη σειρά τους, διάφορα:
Αστέρια, πούπουλα αιωρούμενα, μεθυσμένοι ήλιοι,
ένα ζευγάρι γυαλιά μυωπίας,
ένα κορίτσι με γαλάζιο φόρεμα, ένα ανθοδοχείο με
λευκά και κίτρινα λουλούδια με φόντο ένα φωτεινό παράθυρο,
δεκάδες ξυράφια πεταμένα σε άσπρα πλακάκια στο πάτωμα...

Παρακολουθώ, παρακολουθώ, παρακολουθώ
με κομμένη την ανάσα την παράσταση.
Κάποια στιγμή σηκώνομαι από τη θέση μου,
υποκλίνομαι στην άδεια αίθουσα και φεύγω.

Και τότε ένα φεγγάρι,
κάτι αστέρια, κάτι πούπουλα αιωρούμενα, μεθυσμένοι ήλιοι,
ένα ζευγάρι γυαλιά μυωπίας,
ένα κορίτσι με γαλάζιο φόρεμα, ένα ανθοδοχείο με
λευκά και κίτρινα λουλούδια με φόντο ένα φωτεινό παράθυρο,
δεκάδες ξυράφια πεταμένα σε άσπρα πλακάκια στο πάτωμα...
παραμένουν εκεί, στη θέση που είναι
περιμένοντας με ανοιχτή την αυλαία να επιστρέψω...

...Η αιώρηση ενός οράματος -νύχτα- καθώς κατηφορίζεις
τον έρημο δρόμο
κι ακούς φωνές πουλιών από το ανοιξιάτικο σύρμα.
Κοιτάζεις ψηλά, προς τα 'κει - δεν υπάρχουν πουλιά.
Σκαρφαλώνεις στο σύρμα, κοιτάζεις κάτω.
Δεν υπάρχεις ούτε εσύ.

...Εκείνο το μικρό παιδί που σκάρωνε ευχές
πετώντας κέρματα μες στη λεκάνη της τουαλέτας.

...Τα κεριά που κορυφώνουν τη μυρωδιά τους
τη στιγμή που φυσάς και τα σβήνεις.
Όπως άνθρωπος, που ξεγλιστρά απ' το στήθος του
η τελευταία του πνοή.
Περνά στην ανυπαρξία.
Και ξάφνου αθωώνεται.

...Η απουσία που συντηρεί το μύθο.
Η παρουσία που γράφει το Α ή το Η της Αγάπης.
Δεν λογοπαίζω.
Άγριος πόλεμος κάθε ψυχή...

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!

Αποκλειστικό!
... και μόνο απο το blog μας!
Ο Κώστας μεταμφιέστηκε σε βάτραχο
για να ανακαλύψει που κρύβεται
η διαφθορά στη χώρα!
...
Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν
οτι το έμαθε η διαφθορά
και έχει μεταμφιεστεί σε σαλιγκάρι,
κρύβεται δε σε ασφαλές σημείο
όπου δεν πρόκειται να την αναζητήσει κανείς.
...
Αν έχουμε νεώτερα απο την αναζήτηση
του Κώστα (σιγά μην έχουμε)
θα ενημερώσουμε!

Γιάννης Υφαντής, Λόγια ενός μεθυσμένου χωριάτη

Παιδάκια των αστών
τι εύκολα που αριστερίζετε
τι εύκολα που αναρχίζετε
τι εύκολα κρατάτε για την υστερνή
ένα φασίστα μέσα σας.
Παιδάκια των αστών εγώ κατάφερα
να ζω με τα προνόμια που σας δώσαν οι μπαμπάδες σας.
Τι τίμιο βίο εσείς παιδάκια των αστών,
μήτε παπάδες μήτε χωροφύλακες δε βγάζει η κάστα σας,
μόνο διανοούμενους και καλλιτέχνες κι επιστήμονες.
Τι προοδευτικά εσείς παιδάκια των αστών
Τι ανωτέρου επιπέδου ατιμίες. Όμως
Όμως εγώ σας ξέρω. Ελάτε
ελάτε προς με τα κακόμοιρα
να σας χαϊδέψω λίγο τα κεφάλια σας
κ' ύστερα να σας μπήξω μια κλωτσιά στα πισινά
καθάρματα!

Από τη συλλογή Ποιήματα Κεντήματα στο Δέρμα του Διαβόλου (1988)

Τιμής ένεκεν!

Πλησιάζει η μέρα
που ο Μέγας Αλέξανδρος
( ο δικός μας)
ψηφίζεται ως ο
ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟΣ ΈΛΛΗΝΑΣ.
*
και μάλλον το θέμα
δεν έχει να κάνει με την ηλικία του!
*
Αφού λοιπόν το πήραμε απόφαση,
εγώ προτείνω
μετά το πέρας της εκλογικής διαδικασίας
να συμμετέχουμε όλοι
σε μπαράζ πολιτιστικών εκδηλώσεων.
*
Πρόγραμμα εκδηλώσεων! (ΠΡΟΤΑΣΗ)
*
Σφαγή δύο ή τριών λαών
(ανάλογα με την αντίσταση που θα προβάλουν)
γειτονικών κατά προτίμηση.
Αμέσως μετά coffe!
Συνεχίζουμε με άμεσο αφανισμό δύο ή τριών εθνοτήτων
(ανάλογα με την αντίσταση που θα προβάλουν)
Αμέσως μετά lunch!
Το απόγευμα χαλαρή μουσική
και ποικίλο σφαγιαστικό πρόγραμμα!
Η βραδιά κλείνει με εορταστικό κλίμα
ομοφυλοφιλικό σεξ και βιασμούς
δύο ή τριών αιχμαλώτων γυναικών
(ανάλογα με την αντίσταση που θα προβάλουν)
*
Στο τέλος θα διαβαστεί ποίημα με τίτλο
" ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ "
απο γνήσιο Έλληνα-Μακεδόνα-Ήρωα-Απόγονο κλπ του
Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Stelios is back

Σε ελληνικό και ξένο ροκ.

Βαστώντας Θερμοπυλες σ' ένα τόπο όπου κυριεύει η ανία, η επανάληψη και το δοτό.
Όχι οτί αλλάζει κάτι. Τα πρότυπα ανέκαθεν τα όριζε το εμπόριο κι η πλειονότητα ακολουθεί. Πόσο μάλλον σε μια απαίδευτη επαρχία. Απλά μέχρι να κουραστούμε ή να σπάσουμε, ας το διασκεδάσουμε. Ούτως ή άλλως σε χαμένα (κατά το εμπόριο) παιχνίδια γουστάρουμε να παίζουμε.
Η Αγάπη δεν έχει πρόσημο. Είναι ή δεν είναι. "Ο δρόμος είναι δρόμος..."
Ώρα 3:43 του Απρίλη. Αυτά. Αύριο παζάρι. Έχω πρωινό άνοιγμα...

Εκπαιδευτική Τηλεόραση.

Το ζώων της φωτό
είναι μια βδέλλα.
Από αυτές που πίνουν
το αίμα του κοσμάκη!
Θα μου πείτε τώρα (και με το δίκιο σας)
τι μας νοιάζει πρωινιάτικα.
Τίποτα!
Και εξηγώ ...
Η βδέλλα στα Αγγλικά ονομάζεται λίτσ (leech).
Άρα οι πολλές βδέλλες?
Λίτσες (leeches).
Μακριά απο Βδέλλες και Λίτσες λοιπόν!

Έφυγες νωρίς,
ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω
Έφυγες νωρίς,
μα είχα κι άλλα να σου πω

...

...

Τόση μοναξιά
σε ποιο αστείο να χωρέσει
Τίποτα δε ζω
που να μη φαίνεται φτηνό.

Αντώνης Ανδρικάκης

i
Καμιά φορά επιστρέφεις από δουλειά και συναντάς τον άλλο που πάει για δουλειά. "Επ, τί λέει;" -"Καλά..." (Κανα δυο δευτερόλεπτα αμηχανίας που μεταφράζονται "γάμησέ τα," και...) ..-"Άντε, καλή ξεκούραση." -"Ναι, καλό κουράγιο."
Ώρες "βαριές" όπου -έστω κι έτσι, ξεκάρφωτα- συλλογάσαι τον άλλο...
ii
Έξω μυρίζει καλοκαίρι.
Θέλω να πω περπατάς για το σπίτι κι από κάπου ακούγονται φωνές ή ομιλίες...

Αυτά είχα να πω. Άτιτλα, κατά προτίμηση, για όποιον περάσει.
Υπάρχει ζωή κι έξω απ' το εμπόριο. Τό 'χεις απ' τα παιδικάτα σου ή το αποκτάς με πολλή αγάπη. Πάντως υπάρχει. Αυτά. Ώρα 4:33 του Απρίλη. Μείνετε κοντά μας, στο πρόγραμμά μας ακολουθεί 6ωρος ύπνος.

Πολλές φορές, η κούραση σ' αυτή τη ζωή είναι θέμα γρήγορης αντίληψης...