Support παίζει ο Υφαντής:


ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙ ΓΚΟΜΕΝΑ ΕΝΑΣ ΕΦΗΒΟΣ ΦΙΛΟΣ

Σούζες σου λέω. Αλλιώς σε βλέπω

να τρέχεις σε γραφεία συνοικεσίων ή να μένεις

-κρίμα στο μπόι σου- μαλάκας μια ζωή.



Σούζες με μηχανάκια, με καμήλες, με τραχτέρ, με γκρέιντερ

μόνο σούζες·

γιατί τα αλλά είναι δύσκολα

να βγεις φωτογραφία με το τέρας του Λοχνές ή να κρα­τείς

απ’ το φτερό έναν καρχαρία που εσύ

μόλις τον σκότωσες, αυτά

δύσκολα κι επικίνδυνα τα βρίσκω. Σούζες λέω

μόνο σούζες. Που ’λεγε κι ο Μπωντλαίρ: «Ρωτάς

τι ώρα είναι; Μη ρωτάς.

Είν’ ώρα για μια σούζα». Έτσι φίλε μου;

Κι άσε τα κόλπα με την ποίηση. Η άλλη

θ’ ανακαλύψει κάποια μέρα πως

δεν είσαι ποιητής και θα σ’ αφήσει,

κι άντε μετά να βρεις τον Μπόρχες ή τον Πάουντ

να φωτογραφηθείς στο πλάι τους να σωθείς. Έχουν πε­θάνει.

Φίλε μου σούζες και

όπως και των αρχαίων Αιγυπτίων το άσμα λέει

χάρου ενόσω ακόμα ζεις

βάλε τα πιο εξαίσια φορέματα

βάλε πολύτιμα κοσμήματα κι αρώματα

χάρισε στην καρδιά σου όσα επιθυμεί

γιατί κανείς ποτέ του δεν επέστρεψε από ’κει

και όπως μου ’λεγε ο μπάρμπας μου ο Θανάσης

κανείς δε βρήκε πάτο στο μουνί.

Σούζες με μηχανάκια, με νταλίκες, με γαϊδούρια, με τραχτέρ, ω κι αν μπορείς

σπρώξε καμμιά γριά εκεί στη θάλασσα

να πέσει μέσα κ’ ύστερα στα σβέλτα

πήδηξε να τη σώσεις. Θα σε δείξει

η τηλεόραση. Άντε

κουνήσου. Κι όπως είπαμε, αλλιώς

τιριτιρί τιριτιρί τιριτιρί

με μαλακία θα τη βγάλεις τη ζωή.


Ακολούθως, σε στίχους-μουσική Μπιλ Γκέιτς βγαίνει ο υπό μή φαινόμενος:


Κάθε φορά που κάνεις κλικ σ’ ένα προφίλ
Μη περιμένεις να γαμήσεις και τον χρήστη
Φόρα ξανά το παντελόνι σου τ’ Ο’Neal
Δεν είναι κάμαρα, εδώ είναι διαδίχτυ.

Ένα διαδίχτυ με ονόματα βαριά
Πού ‘ναι γραμμένα με χρυσό κάτω από τ’ άρθρα
Είναι ο Τάκης, η Σιμόν, η Παπαδιά
Και η καυλιάρα λογοτέχνιδα, η Μάρθα.

Αν κάποτε στα links του ξεχαστείς
Κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
Με Alt-Control-Delete θα προσπαθείς
Μα θά ‘σαι στη μπουκάλα, το μπουκάλι.

«Σήμερον –ως κάθε ημέρα- από την 8ην εσπερινήν και για μίαν ώρα, κυρήττουμε τον δημοσιογραφικόν νόμον καθ’ άπασαν την επικράτεια!»εφώναζε ο ευπαρουσίαστος, σα περιτύλιγμα χριστουγεννιάτικης σοκολάτας, δημοσιογράφος κι από τα σάλια του στάζαν αριθμοί. Τα παιδιά έκαναν το τηλεκοντρόλ καραβάκι με πειρατική σημαία καρφωμένη πάνω σε οδοντογλυφίδα και ο ποιητής σημείωνε το πως η όραση από την όαση απέχουν κατά ένα ρ και μια πραγματικότητα και πως ομοίως οι δύο παραπάνω λέξεις χοροστατούντος του προθέματος τηλε-

Ύστερα άνοιξε την καρδιά του κι άρχισε με το σεσουάρ να λιώνει τα χιόνια. Του πήρε τρεις μέρες να φανούν τα πεζοδρόμια και οι μεγάλες λεωφόροι της. Τα φανάρια είχαν όλα χρώμα κόκκινο. Ένα αλφάβητο με πηλίκιο ρύθμιζε την κυκλοφορία και πίσω, στο βάθος, πάνω απ’ τις κορυφογραμμές των βουνών κρεμόταν ένας ήλιος άχρωμος – σαν ασημένιο μετάλλιο απ’ το λαιμό ενός αδιεκδίκητου ουρανού. Η Μούσα τότε άδειασε το τασάκι με τα φιλιά και έτριψε το τρυφερό μουνάκι της πάνω στο γόνα του.

Επόμενη εικόνα, ο Ταρζάν με τη Τζέιν πάνω στο σχοινί – περασμένο απ’ το λαιμό τους, να διασχίζουν την ιστορία. Πριν χαθούν μέσα σε παλαιού τύπου ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, άκουσα να τον ρωτάει: «Ταρζάν, που νομίζεις οτί ξεδίπλωσε καλύτερα το υποκριτικό της τάλαντο η λέξη ’’σύντροφος;’’ Στον έρωτα ή στην πολιτική;» -«Δε θα ρισκάρω… Θα σταματήσω εδώ» είπε ο Ταρζάν ξεχνώντας πως είχε στη διάθεσή του τη βοήθεια των ζώων.

Η ώρα ήταν 9και κάτι. Ο δημοσιογραφικός νόμος είχε, μόλις, καταλυθεί και τα προοδευτικά πλήθη έξαλλα πανηγύριζαν στους δρόμους. Είχαν γεμίσει οι πλατείες φωτοστέφανα. Αντιπροσωπεία αυτών επεσκέφθη τον ποιητή ζητώντας του να απευθύνει κάποιο χαιρετισμό, να μιλήσει τέλος πάντων. Εκείνος αρνήθηκε λέγοντας: «Τα μεταξωτά λόγια θέλουν κι επιδέξιες ψυχές.» Τον είπαν φασίστα και τον έκλεισαν μέσα σε προοδευτικά κάγκελα λήθης…

Αναμνήσεις μιας επεισοδιακής εκδρομής. Δεκέμβρης 2002. Σλάβια Πράγας-ΠΑΟΚ 4-0. Γκολ και Κρύο στον Ένα εκ των Δύο...

Πάνω στη λιθόστρωτη γέφυρα της Πράγας, άπλωσε την παλάμη του στη γριά τσιγγάνα. Εκείνη κοίταξε, ξανακοίταξε, την έφερνε πιο κοντά, πιο μακριά στα μάτια της… λες κι έπασχε από μυωπία, πρεσβυωπία ή κάτι τέτοιο∙ έπειτα έβαλε επάνω της τον δείκτη του χεριού της και ακολουθούσε με αργές κινήσεις τις γραμμές. Κάποια στιγμή… «Πείνασα, αργούμε πολύ;» της λέει αστειευόμενος. Κι εκείνη με βλέμμα έκπληκτο: «Αδύνατον! Δεν βλέπω. Δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα.»

Ήταν η πρώτη που εισχωρούσε τόσο βαθιά στην ποίησή του.

Λόγια του μπαρ V

"Δεν θέλω ν' αλλάξω τον κόσμο. Τη ζωή θέλω ν' αλλάξω!" έλεγε ο ένας.

*"Ξέρεις, σ' το χω ξαναπεί ε; - είναι μεγάλη υπόθεση σ' αυτή τη ζωή το ακροατήριο, νά 'χεις ακροατήριο.
Ο γιατρός - έχει ακροατήριο, λέει κι ο ασθενής τον κοιτάει.
Ο δάσκαλος - έχει ακροατήριο...
Ο γονιός - έχει ακροατήριο. Τα παιδιά...
Ένας καλός καλλιτέχνης. Έχει ακροατήριο...
Οι ερωτευμένοι - έχουν ακροατήριο... ο ένας τον άλλο.

Είναι σημαντικό θέλω να σου πω, για τον άνθρωπο...για την ισορροπία του σ' αυτή τη ζωή νά 'χει ακροατήριο. Όποιο κι απ' όποια σκοπιά κι άν προέρχεται αυτό." έλεγε ο άλλος.

Ώσπου ξαφνικά γυρίσαμε προς την πλευρά της σπασμένης πυξίδας...



...και είδαμε τα σπίτια γυρισμένα ανάποδα ν' αδειάζουν τους ανθρώπους.

Γελάσαμε κι έβαλα μια γύρα να πούμε καμιά μαλακία ακόμη.




*Στα "Λόγια του μπαρ" έχουν αναφερθεί διάφορες "φιλοσοφίες" και ωραίοι προβληματισμοί του ίδιου ατόμου. Πετάω από καμιά στη συγκεκριμένη ενότητα χωρίς να το ξέρει. Του χρωστάω, μάλλον, μια συλλογή. Να το ξέρει. :)

Η πόλη τοπίο στην ομίχλη.

Ώρα που κι ο θάνατος μπορεί να περάσει στο ντούκου.

Το βάδισμά μου ένα μικρό γουργουρητό στα σπλάχνα της...

Άλλο ένα. Κι άλλο ένα.

Ψηλά, μια πελώρια πεταλούδα κίτρινη,

Σαχτούρεια,

Ανοίγει τα φτερά για να πετάξει

Ή για ν'αγκαλιάσει. Το ίδιο κάνει.

Όχι, όχι, καθόλου αντίθεση. Το ίδιο κάνει.

Αφού σας τό πα - δεν είμ' εδώ, δε μ' αγγίζει τίποτα.

Είμαι απλά ο κλέφτης της επόμενης στιγμής

Ακόμη κι όταν πρόκειται για τη ζωή μου...

Η πόλη τοπίο στην ομίχλη.
Εγώ, η σκιά μου,
Παρκαρισμένα περιπολικά,
Οι φανοστάτες,
Ένα διερχόμενο αυτοκίνητο,
Ένα σκυλί που κοιμάται στο εξωτερικό χαλάκι του αρτοποιείου
Κι ένα άλλο που με κοιτάει
Σε στιλ "τί κοιτάς ρε μαλάκα βραδιάτικα;"

Ώρα 4παρά του Νοέμβρη.
Εαυτέ μου,
Τί σάρκα ξοδεύεις για να μή σε βλέπω...

Μες στο μουνί της Εύας
ο Αδάμ παραμένει ο διασημότερος άνδρας.
Έξω απ’ το μουνί τη Εύας
ο Αδάμ ξεπέφτει στο τίποτα.

Ηλ. Πετρόπουλου «Το Ποτέ και το Τίποτα»

Την ώρα που σ’ όλες τις νύχτες μας χαρίζουμε ένα κομμάτι μέρας.
Την ώρα που όλες οι μέρες μας ξεκινούν με απωλεσμένο από «χθες βράδι» το ένα τους πλευρό.
Την ώρα που χορηγούμε τη θυσία μας με το ίδιο μας το σώμα.
Την ώρα που κρατούμε τα πρακτικά της ζωής πάνω σε σελίδες σφραγισμένων από την Εφορία τιμολογίων.
Την ώρα που πιτσιλιές το αίμα μας έχει ράνει τις τουαλέτες κάποιων μπαρ ενώ γύρω σφυρίζουν μπουνιές και μπουκάλια και κουλουβάχατα και τα φώτα παίζουν στη στιγμή ταβάνι-πάτωμα, πάτωμα-ταβάνι.
Την ώρα που η ιστορία της νιότης γράφεται στα ΖΗΤΕΙΤΑΙ των μικρών αγγελιών
Και στα ντουβαράκια της Εγνατίας με έρωτες και συνθήματα
Από τις τελευταίες εκδρομές οπαδών…

Γελώ ακατάπαυστα με τις σιτεμένες αλήτρες της ποίησης ντεμέκ
Που ξέχασαν τον ποιητή ντεμέκ
Μέσα στη λογοδιάρροια της τέχνης και της φιλολογίας τους ντεμέκ.

Σύντομα στις οθόνες σας:
«Ο Μπουκόβσκι Δημόσιος Υπάλληλος!»

Ακρίβεια και μαλακίες... #2

Αφού λοιπόν δώσατε το κωλαράκι σας ΜΟΝΟ με 5 ευρώ, κι αφού έγινε ότι έγινε, ήρθε η ώρα αγαπητοί να το σκεπάσετε. Να το κάνετε και πάλι κρυφό, φαντασιωτικό, σαν καινούργιο. Να το ντύσετε ανακτώντας το δικαίωμα επαναδιαπραγμάτευσης της τιμής του. Μόνο για σας:

*ΔΕΝ ΞΕΡΩ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΣΕ ΠΟΙΟΝ

Γράφοντας ποιήματα είναι σα να κρατάς
ένα βότσαλο, σφιχτά, πάνω απ' τη θάλασσα.
Τα νερά είναι όπως πάντα ήσυχα, λιμνάζοντα....

Μόλις όμως πεθάνεις, τα νεύρα
με μιας χαλαρώνουν,
το χέρι ξεσφίγγει
κι αφήνεται εκείνη η πέτρα να πέσει
απαλά μες το νερό,
ανοίγοντας αλλεπάλληλους ομόκεντρους κύκλους,
τα λόγια, τις εικόνες σου
προς πάσα κατεύθυνση.

Και τότε ναι, "φώτα! Ησυχία παρακαλώ"
απαιτείται σεβασμός στο έργο του νεκρού.

Του νεκρού...
Του νεκρού...



*ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ "ΣΤΗ ΧΑΣΗ & ΣΤΗ ΛΕΞΗ" Ή ΑΛΛΙΩΣ (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΕΣ): "ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ". ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2005 ΜΕ ΨΙΛΟΤΑΚΟΥΝΟ ΚΑΙ ΞΩΒΥΖΟ ΣΤΟ ΒΑΡΔΑΡΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ HOTEL CAPSIS.

1.
Άνοιξα την πόρτα κι ο Παράδεισος μύριζε κλεισούρα.
Τη βρόντηξα κι έφυγα.

2.
Γύρισα πίσω.
Ίσως και να μη με περίμενε κανείς.
Διερευνάται.

3.
Τις νύχτες, βαριές ώρες, καθώς περπατώ
Πάνω στο λεπτό χαλί της σιγής
Μέσα απ’ τις άδειες τσέπες μου
Κουδουνίζουν άστρα.

4.
Κι ο καινούργιος μου φόβος:
Μη χάσω κάποτε το προνόμιο
Να μην έχω τίποτα να χάσω…

Ο Αλ Πατσίνο, αποχαιρετώντας το γάτο του φεύγοντας για Λας Βέγκας στο "Άρωμα Γυναίκας"

"Άν δε γυρίσω να θυμάσαι: να αμφισβητείς και να γαμάς..."

Πριν λυτρωθεις απ' τα δάκρυα που πνίγεις
Πριν σε προδώσει η μυρωδιά της φωτιάς...

Βίοι Ανώνυμων Αγίων γ'

Ο Τζώνης περίμενε καιρό την ευκαιρία.
Βημάτιζε χρόνια πάνω-κάτω καπνίζοντας
Στις αίθουσες αναμονής της ζωής του.

Ώσπου του παρουσιάστηκε.

Λαμπερή, απαστράπτουσα.

Ένιωσε ένα γαργαλητό στο στομάχι.
Η ψυχή του σκαρφάλωσε ως τα χείλη
Και βγήκε απ' τα σπλάχνα του να δει.

Ο Τζώνης όρμηξε και την άρπαξε απ' τα μαλλιά....

Μα... ώ, του θαύματος!! Η ευκαιρία του

Φορούσε περούκα.


Σήμερα λέγεται μοναχός Ιωάννης.

Σχόλιο

Έχει κι η ποίηση τον ποιητή της...

4:08 του Νοέμβρη...

Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά...

Tribute Τρύπες συνεχίζεται με αναδημοσίευση κειμενακίου all time (self) classic. Παρακαλούνται οι κύριες/κύριοι θαμώνες να μην ενίστανται ακόμη. Θ' ακολουθήσουν κι άλλες. . :)

Το σημείο στίξης φίλοι μου που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ποίηση κι όμως συνήθως παραλείπεται, είναι ασφαλώς, το ερωτηματικό. Οι γράφοντες κατά το μεγαλύτερο ποσοστό ρωτούν και αναρωτιούνται παρά κραυγάζουν βεβαιότητες – όσο κι αν φαίνεται πως το δεύτερο πράττουν. Διότι για να βρεις την πολιτεία της απάντησης, θα πρέπει πρώτα να τοποθετήσεις σωστά τις πινακίδες στην οδό της ερώτησης. Αλλά ας μην εμβαθύνω παραπάνω με τα ποιητικά. Λέω όσα λέω με αφορμή τη γνωστή, κακοφορμισμένη απορία ως προς το κατά πόσον υπάρχει ποίηση σε στίχους τραγουδιών. Δικά του του καθ’ ενός τα κριτήρια. Εγώ απλά θα παίξω αυτό που ακολουθεί. Το γούσταρα εξ απ’ ανέκαθεν γιατί μας έδινε τα ερωτηματικά στο πιάτο κάνοντας την απάντηση αυτονόητη. Κάνοντας παράλληλα τις πένες πολλών ποιητών να πνίγονται σε μια κουταλιά φεγγάρι…

Σημειώνει στις μικρές αγγελίες των εφημερίδων πιθανές δουλειές. Κυκλώνει ένα δικαίωμα συνέχειας σ' αυτή τη ζωή.
Έξω απ' το τζάμι φυσάει ένας αγριεμένος θεός. Ξεριζώνει τα δέντρα. Κατασχέτει τα δέντρα και τα τοποθετεί σε θυρίδες μέλλοντος. Α, τι εμμονή κι αυτή σήμερα με το χρόνο.

Περίσσευμα αισθημάτων για κάποια έλλειψη ή στέρηση Παρόντος. Κάποτε το ποίημα.
Άλλοτε, αργά ή γρήγορα, επιστρέφεις απ' αυτό κι άλλοτε όχι.
Θέμα διάρκειας ήμασταν πάντα.

Μέσα απ' το στήθος φυσάει ένας ήσυχος διάβολος. Σε κάποια έρημο που του όρισαν, συνατιέται με το "καλό" κι είν' η ώρα να περάσει εκείνος τη δοκιμασία των πειρασμών. "Απαρνήσου -του λένε- και ιδού τα βασίλεια." "Πέσε -του λένε- και ιδού η παραδοχή και η αποδοχή από τον κόσμο μας."
Εκείνος κάνει πως αρνείται.
Οι καλοί κομπάζουν για τη σιγουριά τους πάνω απ' το φόβο του. Απομυθοποιούν. Οι καλοί ωστόσο έχουν σωθεί χωρίς να πέσουν. Οι καλοί το αποκρύπτουν. Οι αποδείξεις είναι για τους μη ευγενείς.

Εκείνος κάνει πως δεν ξέρει.
Εκείνος κάνει πως αρνείται να πέσει.
Μα στ' αλήθεια πέφτει
Πέφτει
Πέφτει...
Μα οι καλοί δεν το ξέρουν αυτό.

Δεν το ξέρουν πως πέφτει.
Γιατί άν τό ξεραν
θα φύλαγαν έστω τα κεφάλια τους.

Στο μεταξύ εκείνος σημειώνει στις μικρές αγγελίες των εφημερίδων πιθανές δουλειές. Κυκλώνει ένα δικαίωμα συνέχειας σ' αυτή τη ζωή...