Ο Κωτσόβολος ενημερώνει με επιστολές τους μέλλοντες πελάτες του οτί κάνει τρομερές προσφορές για όλο το καλοκαίρι.

Για περαιτέρω πληροφορίες μπείτε στο κατάστημα και αναζητήστε τον κύριο Γκέη.

"Κύριε Γκέη κύριε Γκέη..."

Το πανέρι ΙΙ

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ

Βγάζει απ' την τσέπη του ένα κουτάκι τσίχλες.
Παίρνει μία για τον εαυτό του και προτείνει το κουτάκι στον άλλο.

Θες;
-Έχει μέσα;
-Ναι.
-Μπα, δε θέλω...

...Άμα δεν είχε μπορεί να ήθελα.

Το πανέρι

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ

Γαλήνη χωραφιών τέσσερις-τεσσεράμιση χαράματα.
Καλοκαίρι. Έξω απ' τ' αμάξι.
Ακούγεται ήχος σφαλιάρας στο μπράτσο...

"Σατ!"
-Κουνούπι;
-(τρίβει το μπράτσο του)Ναί το γαμημένο.
-Σε τσίμπησε;
-Ναι. Αλλά το σκότωσα.
-Ναι αλλά σε τσίμπησε.
-Ναι αλλά το σκότωσα.
-Ναι αλλά σε τσίμπησε.
-Ναι αλλά το...

(and the story goes on...)

Αφιέρωμα.

Έκτακτο αφιέρωμα
στο άλλο φύλο
το "ασθενές"
το φιλάσθενο

Οι γυναίκα λοιπόν
είναι ικανή για όλα
ελίσσεται
και εξελίσσεται

διπλώνεται
και αναδιπλώνει

μορφώνεται
και διαμορφώνει

η σύγχρονη γυναίκα
είναι
"τα πάντα όλα"
αλλά παραμένει

πιστή
τίμια
φιλαλήθης
νοικοκυρά
και θύμα
της απόλυτης εκμετάλλευσης
από τον άνδρα.

Αφορμή για την παρούσα
δημοσίευση
στάθηκαν οι παρακάτω
φωτογραφίες.





Σημείωση: Τα μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν για την φωτογράφηση είναι άνω των 18 ετών και δεν τους ασκήθηκε καμία σωματική ή ψυχολογική βία.
Αντίθετα βίασαν κατά συρροή και παρα φύση τον φωτογράφο και τον ταξιτζή που της μετέφερε και το καταευχαριστήθηκαν.

04:40 Ιουνίου

Άν η γραφή είχε σώμα…
ή μάλλον θά ‘θελα περισσότερο
έκφραση προσώπου…

"Τρια κλικ αριστερά"

«Ε, και της Θώδη τα ήθελε ο κώλος της αφού ζητούσε τη δημοσιότητα.» μου λέει.
Ωστόσο δεν είμαι σίγουρος αν η Θώδη ζητούσε τη δημοσιότητα ή η δημοσιότητα ζητούσε μια Θώδη. Μάλλον το δεύτερο. Ή έστω ένας συνδυασμός των δύο με προδιαγεγραμμένο πάντως το ποιός θα την πληρώσει (άν κάποιος την πληρώσει) στο τέλος.
Πλέον απέχουμε ένα κλικ από την τρέλα. Ενίοτε και ένα «διπλό κλικ.»

…Μέγιστο θέμα σ’ αυτή τη ζωή φίλοι μου, είναι να κάνει κανείς κάτι συγκεκριμένο. Ωστόσο, όλο και περισσότερο, αντίς για το συγκεκριμένο, ωθούμαστε προς το συγκεχυμένο.
"Κοινωνία της πληροφορίας" σου λέει ο άλλος. Τα παιδιά, (ασφαλώς και πολλοί συνομήλικοί μου αλλά και ακόμα μεγαλύτεροι) λαμβάνουν σήμερα έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών ο οποίος σε μεγάλο βαθμό, τους είναι άχρηστος. Συμφωνώ, βέβαια, πως τα σημερινά παιδιά είναι πιο «πονηρά» και υποψιασμένα σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Ωστόσο, σε ποιο επίπεδο είναι υποψιασμένα και τι βαθμό ουσιαστικής χρησιμότητας έχει ετούτη η πονηράδα;
Θυμάμαι ένα φίλο που μού ‘λεγε: «Νομίζω οτί το μόνο που μου πρόσφερε αυτό το κράτος είναι αυτή η Δημόσια Βιβλιοθήκη που μου άνοιξε τα μάτια.»



…Η χαρά του ελεύθερου χρόνου μετετράπη σε e-gaming και σερφάρισμα στο facebook. «Καταναλωτικά γουρούνια μας κρεμάσανε κουδούνια, αν δε μπεις στο κοπάδι, πίσσα και πούπουλα» έψελνε κάποτε ο Τζιμάκος. Μου θυμίζει κάτι καθημερινές στα νυχτερινά μαγαζιά της επαρχίας όπου ο ιδιοκτήτης κοτσάρει μια αφίσα «Λαική βραδιά» και έτσι, χωρίς κανένα απολύτως θέμα (μιας και η περιβόητη «λαική βραδιά» ισοδυναμεί με τα ίδια λαικοποπ τραγούδια που ούτως ή άλλως έπαιζε κάθε μέρα το μαγαζί) συνάζει το διψασμένο για διασκέδαση κοινό. Θέλω να πω η κοροιδία είναι εδώ μπροστά μας αλλά άντε ξήγα το στα παιδιά που θα σε πουν γερασμένο γκρινιάρη.
Όμως «Κάλιο νά ‘μαι πεθαμένος παρά αμερικανάκι» για να ξαναμνημονεύσω Τζιμάκο.


Ο τίτλος από το γνωστό βιβλίο της Γώγου.

Εξάλλου σε περίοδο μεταγραφών βρισκόμαστε. Όλοι ψάχνουν το "καλό" όνομα

Αν και είχα αποφασίσει

να μην σχολιάσω

το τρομοκρατικό χτύπημα

λόγο του ότι

συνήθως όταν έχω πολλά να πω,

ξεχειλίζω,

και ως αποτέλεσμα

δεν τα λέω καλά

και χάνω το δίκιο μου.

Αλλά αφού το σχολίασε

ο άλλος εκ των δύο

θα κάνω και εγώ ένα σχόλιο

χωρίς λόγια βέβαια

για να μην παρεξηγηθώ

από τους αναγνώστες.

*

*

*

*

*

*

Ά , δεν αντέχω

θα πω και ένα - δυο λόγια

... χρόνια τώρα πρώτοι στο χορό

της βροχής.

Σήμερα παρεξηγημένοι γιατί βράχηκαν.

Όταν ζητάς βροχή

να ξέρεις ότι θα βρέξει παντού

ακόμα και κάτω απο το "αδιάβροχό" σου.

Ελλάδα, περισσότερες ειδήσεις...

Τελικά νομίζω πως οι αστυνομικοί (και δη οι χαμηλόβαθμοι "των δρόμων") έχουν γίνει τα εύκολα εξιλαστήρια θύματα της κάθε φοράς που οποιαδήποτε επαναστατική-τρομοκρατική οργάνωση αποφασίζει να δηλώσει ή να υπενθυμίσει την παρουσία της.
Διοτί επί της ουσίας, δεν βλέπω καμιά πολιτική χροιά σε κινήσεις σαν κι αυτή...

Για να "συλλυπούνται" οι πολιτικοί και να χαίρονται τα τσογλάνια...

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ
της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο.

Bάρα καλή, βάρα γερή
μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία.

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ
τη λογική απαρνιέμαι,
μ' ένα σαράκι αρμένικο
για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι.

Bάστα το νου, βάστα το νου
να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα
και τσιγκουνεύεται στη γλύκα.

Από τους λίγους έντεχνους που (εξ ενστίκτου) πιστεύω πως δεν παίρνουν σοβαρά τον εαυτό τους. Άκουσα από αρκετούς φίλους ιστορίες για τζερτζελέδες και σωστά πανηγύρια (ειδικά ο Μπίλης με τον στομφώδη τρόπο του :) Επείσθην να ταξιδέψω την Τετάρτη το βράδι ως το Θέατρο Γης.

Το πρόβλημα στο πολιτικό μας σύστημα δεν είναι ο Καρατζαφέρης και το μεγάλο ποσοστό του. Αυτή η μερίδα ανθρώπων-πολιτών-ψηφοφόρων υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει. Κάποιος θα την εξέφραζε κι αυτή όπως "όλοι όλους"...
Κι αν στραβώσει, μετά τη διαφαινόμενη ήττα των επόμενων εκλογών, η δουλειά για τους απανταχού δεξιόφρονες, ετούτη η μερίδα θα μετακινηθεί λίγο πιό "κεντρικά" και θα εκβάλλει στο Δ της μαμάς Νέας Δημοκρατίας ωστέ να ανακτηθεί και πάλι η εξουσία. Και ξαναταμπουρώνεται πάλι ύστερα λίγο πιό δεξιά. Να ξανασκεί αντιπολίτευση του στιλ: "μ' έχετε ανάγκη."
Ο Καρατζαφέρης σας τρόμαξε και σας λύπησε τώρα προοδευτικάρες μου...

"Πυγολαμπίς in the night"

i

Άνοιξα τα μάτια κι αίφνης ήτανε Τετάρτη. Από την άβυσσο ανέβαιναν καπνοί. Κάποιοι μαζευόντουσαν γύρω και κοιτούσαν κάτω, στο βάθος της μεγάλης οπής. Τα χαλάσματα. Ο Ίαν έκανε να βουτήξει μέσα... ο Τσάρλι ο Τσαρλατάνος τον άρπαξε απ' το μπράτσο:

"Πού πας ρε;"

-"Φύγε, έχω τη ζωή μου εκεί μέσα..."

ii

Ξανάκλεισα τα μάτια και στον μέλλων ύπνο μου επέστρεψε καμπανάκι για Δευτέρα. Πίσω απ' την κουρτίνα χλώμιαζε ανελέητα μια ανώφελη Σελήνη. Μπρος απ' την κουρτίνα χλώμιαζε αμυδρά μια ανώφελη οθόνη. Δίπλα απ' το κρεβάτι μου περνούσε αθόρυβα ένα ρυάκι. Βούτηξα μέσα. 29 χρόνια τώρα κρατάω την αναπνοή μου...

Άπλωσα τη διαμαντένια νύχτα κατά μήκος της ζωής μου κι άρχισα να κόβω και να ράβω στο μοντάζ. Το στενό δρομάκι αναποδογυρίζει, τα ζευγάρια που περπατούν μ΄ ενωμένα τα χέρια διασχίζουν μια λωρίδα ουρανού που την τέμνει ένα φλεγόμενο αεροπλάνο. «Α, εσύ! μου είπε μια φιγούρα. Εσύ θά πρεπε να το ξέρεις πως ο άνθρωπος έχει τις ρίζες του στη γέννηση και στην παιδική ηλικία. Έπειτα χρειάζονται κόποι ζωής για να κάνεις ένα-δυο μικρά βηματάκια έξω απ’ τον κύκλο.» Κούνησα καταφατικά το κεφάλι πριν προλάβω να πολυσκεφτώ αυτό που μου είπε. Ωστόσο βούτηξα αυτοστιγμεί στα όνειρά μου κι έλαβα θερμοκρασία από πάλη των τάξεων εντός μου.
Άπλωσα τη διαμαντένια νύχτα κατά μήκος της ζωής μου κι άρχισα να κόβω και να ράβω στο σπικάζ. «Ο πατέρας σου –τον θυμάσαι;- ήταν όμορφος, πολύ όμορφος άντρας…» είπε κάποιος κι απλώθηκε αέρας θερινός, Σαββατόβραδο, πάνω απ’ τα αναμμένα καντήλια των νεκροταφείων και πάνω απ’ τα κεριά στα έξω τραπεζάκια. Θυμήθηκα τα ραγισμένα μάτια που δεν άφηναν τα δάκρυα να πέσουν. –Μα τι πείσμα από παιδί.- Θυμήθηκα τα δάκρυα που δεν έπεφταν απ’ τα ραγισμένα μάτια και θόλωναν την όραση κι έβλεπα το πλήθος δίχως χαρακτηριστικά προσώπου. Κι ύστερα εκείνη τη χιλιομνημονευμένη παγωμάρα στα χείλη που σου αφήνει το φιλί σε κρύο μέτωπο. Κι εκείνος ο πούστης συνέχιζε: «…όμορφος, πολύ όμορφος άντρας.»

Κάπου στο ξημέρωμα ένιωσα το αρχαίο φίδι να σέρνεται απαλά πάνω στο γυμνό σώμα μου. Συλλέκτης χαραμάτων κι όπως άνοιξα το παράθυρο, η εικόνα του κόσμου σιγά σιγά απομακρυνόταν σαν κάποιο αόρατο χέρι να ξεζουμάριζε αργά. Εκεί πια δεν είχα τίποτα να θυμηθώ. Γύρισα ένα τσιγάρο κι αφήνοντάς το να σιγοκαίει στα χείλη μου, άρχισα να γράφω πατώντας μπερδεμένα κι όπως νά ‘ναι τα πλήκτρα ..αδφαφδγξνεςτγκξεβιξτγξςειγξψξΝΣΔΞΚΨΝΞςΩΝΗιδψξασδκξΟΩΔΑΩΙΗδσψξσδωξδοιωξωξδιοφβξσξαδαξβαβξβξρτιξφγξφασξαβξφγξσνξσφβξφξα’ξα’γξαγξνγφξνσφγνξξνβμβ μκγβναξνιξωοιωμέριωξέιοωξέκωρωξ;ρ3ιγξ;ρεοιωξωξέρωξε;ριωέοιωξέρωξεριωξτιογξέγξέρογξ;τξροιβξ;βξ;τεποιγξέτιξτίξ;τεπογξκ;γκέρογιότςργοιςξιξςοτιγξέτιγξ;τειογξερόιγξ;ρεγξέιργξέτιογξ;τω;τεπογκ;ρε
[γκςογίοεγξέγνέρκφξμς ιφξ3;ριογφηε;ργνέριογξέριογξέιογηέριγξέριγξ;ρειο…

Έξω λαμπύριζαν διαμάντια και το φεγγάρι είχε πιά πάρει το χρώμα του σύννεφου. Στους δρόμους, που μακρινά έβλεπα πιά, οι ξενύχτες διασταυρώνονταν με τους προς Εκκλησία. Έκλεισα το παράθυρο κι ο κόσμος επέστρεφε το ίδιο αργά ξαναπαίρνοντας τη φυσική του τάξη. Όμως όσο γαλάζωνε η μέρα γινόμουν θεατής ενυδρείου. Στη μια πλευρά του τζαμιού – διακοσμημένη με ρόδακες και φυτικά μοτίβα, είχαν χαραχτεί δυο μάτια κοριτσιού. Φέρνοντας ευθεία τα μάτια μου μες στα δικά της, έβλεπα μέλη γυμνά να κολυμπούν προς μια έξοδο απ’ όπου έμπαινε φως. Φτάνοντας στο χείλος της εξόδου, κοντοσταθήκαμε να ελέγξουμε τον έξω χώρο. Θα πρέπει, μάλλον να τράβηξα μόνος κατά ‘κει.
Έτσι γυμνός αποκοιμήθηκα αφού οτιδήποτε κι άν γίνει σ’ αυτή τη ζωή, το πολύ πολύ να πεθάνεις. Είναι απαράδεκτο λοιπόν να φοβάσαι…

*Έλα τώρα χέρι μου δεξί
κείνο που σε πονεί δαιμονικά ζωγράφισέ το
αλλ' από πάνω βάλ' του

Το ασήμωμα της Παναγίας
πόχουν τη νύχτα οι ερημιές μες στα νερά
του βάλτου

«Θέλω να μάθω να γίνομαι άνεμος» τού ‘λεγε. Κι άνοιγε τα χέρια καθώς ερχόταν απ’ το νότο η βροχή. Εκείνος την κοίταζε ήρεμος, δίχως ν’ αλλάζει τρόπο στην έκφραση. «Οι άνθρωποι λέμε τόσα…» σκεφτόταν και το, μόλις, χαμόγελό του εκτεινόταν ως τις άκρες της θέλησής της.

Εκείνη τις νύχτες κρυφάκουγε τη σιωπή του κόσμου.
«Ακούω ένα θόρυβο βουβό. Κανείς δε μιλά. Κάποιοι κλαίνε σιωπηλά.
Άλλοι ξελαρυγγιάζονται κι ο αντίλαλός τους δεν αφήνει ένα παλιό μέσα μου
συναίσθημα
να κοιμηθεί.
Ξέρεις πόσα πράγματα δικά μας τρέχουν παράλληλα με τη ζωή μας;» τον ρωτούσε και ξάπλωνε νωχελικά πάνω στην άμμο.

Τότε ο Τσάρλι ο Τσαρλατάνος ξεκινούσε μια δική του ιστορία ως να την πάρει ο ύπνος. Μιλούσε, μιλούσε κι εξιστορούσε με τις ώρες. Εκείνη κάπου στη μέση της ιστορίας έκανε πως κοιμάται για να τον ξεκουράσει.
Μόλις ο Τσάρλι σταματούσε νομίζοντας πως αποκοιμήθηκε, εκείνη άνοιγε σιγά σιγά τα μάτια για να μην την καταλάβει και χαμογελούσε σ’ εκείνη την αδέξια καλοσύνη πού ‘χουν κάποτε οι άνδρες όταν προσπαθούν να υπονοήσουν την αγάπη τους τράβωντας με τρόπο από την άλλη, τα γκέμια του εαυτού τους.
«Ξέρεις πόσα πράγματα δικά μας τρέχουν παράλληλα με τη ζωή μας;» τον ξαναρωτούσε κι εκείνος δεν απαντούσε.
Κι ας ήξερε καλύτερα…

*"Ημερολὀγιο ενός αθέατου Απριλίου" και πάλι

Ακόμη βρέχει. Αιωνίως φαίνεται θα βρέχει.
Κι αιωνίως θα κυκλοφορώ με μιαν ομπρέλα
ψάχνοντας για μια πολίχνη ροζ
γεμάτη ωραία υπαίθρια ζαχαροπλαστεία.


Οδ. Ελύτης - από το "Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου."

Looking around

In this day and age, κύριο μέλημα μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων της χώρας, είναι να πουλήσουν τρέλα ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο μια μεγάλη μερίδα αυτής της μεγάλης μερίδας, πουλάει μια τρέλα τυποποιημένη με αποτέλεσμα να τρώμε καθημερινώς κακές απομιμήσεις.
Θέλω να πω πως η γουστόζικη τρέλα έχει βαθύτερες ρίζες - απλωμένες κυρίως στο χρόνο και, ασφαλώς, χρειάζεται ταλέντο (αυτό που λένε 'τό 'χεις ή δεν τό 'χεις"). Και ακόμη ακόμη, δουλεύεται μέσα στη διακριτικότητα.

Εν αντιθέσει, βλέπω καθημερινώς γύρω μου πλειάδα από "νιόκοπα νομίσματα γεμάτα πάθος αγοράς" πού 'λεγε ο Αναγνωστάκης.

Τη δεκαετία του 1960, μπροστά στον επαπειλούμενο πολιτισμικό ιμπεριαλισμό που μεταφραζόταν σε πληθωρική παρουσία της αμερικανικής μαζικής κουλτούρας, (κινηματογραφικές ταινίες - τηλεοπτικά προγράμματα και γενικότερα διάφορα οπτικοακουστικά προιόντα) πολλές ευρωπαικές κυβερνήσεις προχώρησαν σε πολιτική περιορισμών με την επιβολή ποσοστώσεων επί της εισαγωγής και προβολής αμερικανικών προιόντων μαζικής κουλτούρας. Στην επιβολή της πολιτικής αυτής, συνέτεινε η σύμπνοια που παρατηρήθηκε στις απόψεις συντηρητικών και αριστερών κριτικών-θεωρητικών της εποχής.

Σήμερα αντιθέτως, για ευνόητους λόγους (για όποιον ζει στο σήμερα), δεν υπάρχει τίποτα για να απειληθεί.
Και κυρίως, για να έρθω στα δικά μας, δεν απειλείται η γλώσσα μας μιας και όλες αυτές οι πρωτοπόρες ιδέες της αμερικανικής μαζικής κουλτούρας, αναπλάθονται ως version στα Ελληνικά. Η Μαρία η άσχημη είναι Ελληνίς με ονοματεπώνυμο, ουδεμία σχέση έχει με την Αμερική. Το ίδιο ο Νίνο Ξυπολητάς, ο Καραφώτης κ.α. οι οποίοι τραγουδούν, σαφώς, ελληνικά. Το ίδιο τα δακρυσμένα ελληνικά μάτια που βρίσκουν σε ζωντανή σύνδεση τους συγγενείς τους 3ο χρόνια μετά. Μένει να δούμε τον παπά-Τσάκαλο σε κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας, να προσεύχεται με το κοινό του πραγματοποιώντας live εξορκισμούς στο στούντιο. Δεν με πειράζουν όλα αυτά. Εξ άλλου βασικό υποστήλωμα αυτού του συστήματος, χρόνια τώρα, είναι η ανίκητη βλακεία και το απαίδευτο του κόσμου.

Η μόνη μου απορία αφορά τους σύγχρονους κριτικούς-πνευματικούς ανθρώπους της χώρας.
Είναι, άραγε, υπαρκτά πρόσωπα;

Η προσευχή δεν έχει όχθη. Πάει...

Και μένει κάποτε η μνήμη
να μας θυμίζει παλιούς φόβους και αιτήσεις.

Λόγια του μπαρ iv

(Από τις Σωτήριες ατάκες)

Πού πας ρε Σωτήρη κάθε βράδι από 'δω;
-Στη μάνα μ' πάω κοιμάμαι ρε.
-Γιατί; Τί έγινε η Τ. ;
-Άααασε, έφαγε κόκκινη κάρτα.
-Γιατί ρε;
-Ε τί γιατί; Τις γαμάς, αρχίζουν γκρινιάζουν "όλο εκεί τό χεις το μυαλό σ'." Δέ τις γαμάς γκρινιάζουν που δε τις γαμάς... Ε ας αποφασίσουν τί θέλουν!!!

Η λέξη "Αγάπη", είναι στενότατα συνδεδεμένη με τη λέξη "συμβιβασμός."


Και επαναλαμβάνω κάτι πού 'xα πει από καιρό: "η λέξη συμβιβασμός είναι η πλέον παρεξηγημένη στο νεοελληνικό λεξιλόγιο."

Οι λαμέ επαναστάτες της κάθε μέρας αποστρέφονται τέτοιου είδους λέξεις.

Οι φοιτηταί (μέχρι να βγουν στην αγορά εργασίας) αποστρέφονται τέτοιου είδους λέξεις.

Οι γυναἰκες πάλι, και δη οι ομορφούλες, έχουν το προνόμιο να ελίσσονται ανάλογα με το κατά πού φυσάει ο άνεμος της ζωής τους.



Είμεθα μια κοινωνία επιφάνειας.

Η λέξη "συμβιβασμός" είναι η πλέον παρεξηγημένη στο λεξιλόγιό μας.

Η λέξη "αγάπη" ισοδυναμεί με μια κηλίδα σκατού στα βρακιά μας.



Κι όπως έλεγε ο Ρίτσος (μεγάλη η χάρη του) "Οι λέξεις έχουν κι άλλο φλούδι, παραμέσα. Όπως τα μύγδαλα κι η υπομονή..."

Δημήτρης Παρίδης
Στην Τούμπα, όταν συζητάνε για το μεγάλο ΠΑΟΚ των ΄70 δεν υπάρχει περίπτωση να μη σταθούν στον Παρίδη. Για την ακρίβεια να μην σταθούν στην ποδοσφαιρική ευφυΐα του Παρίδη, εκείνου του αεικίνητου βρχύσωμου ακραίου επιθετικού που ήταν πραγματικά ανίκητος στο βασίλειό του, δηλαδή στην αριστερή πλευρά του γηπέδου. Φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ, επειδή το δαιμόνιο του Παντελάκη ματαίωσε τη μεταγραφή στον Άρη. Αφίχθη στην Τούμπα το 1968 και είχε την τύχη να δουλέψει με δύο τεράστιους δασκάλους του αθλήματος, τον Σάνον και τον Λόραντ. Εντός του αγωνιστικού χώρου, συνεργαζόταν άριστα με τον Κούδα. Όπως συνέβη και εκείνο το μυθικό βράδυ στον επαναληπτικό με τη Λυόν το 1974. Ο Παρίδης αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ για 9 χρόνια (1968-1977) και κατέκτησε 1πρωτάθλημα (1976) και 2 κύπελλα (1972, 1974). Έφυγε από τον ΠΑΟΚ άδοξα και χωρίς να είχε προσφέρει όσα μπορούσε λόγω της ρήξης του με τον Παντελάκη. Sui generis φυσιογνωμία, μόλις εγκατέλειψε την ενεργό δράση, εργάστηκε ως τραγουδιστής σε μπουζουξίδικα της Β. Ελλάδας.

Από αφιέρωμα αθλητικής ιστοσελίδας για τους κορυφαίους του ΠΑΟΚ.
Έτσι επειδή είναι κοντοχωριανός και λαικός και σ' αυτήν ακόμη την ηλικία, νυχτοπερπατητής. Τελευταία έχει αρχίσει να εμφανίζεται, βαριές ώρες, στο μαγαζί. (Μάλλον πριν την τελική γύρα στα κωλόμπαρα.)

Άλλα λέω κι άλλα κάνω. (6)

O Πάμπλο.

Είπε : «Να θαφτώ με το έμβλημα του ΠΑΟΚ»


Δεν είπε : Αν ξανα κρεμάσεις την ομάδα με την συμπεριφορά σου να είσαι σίγουρος οτι θα σε θάψουν αυτοί που σε επευφημούν.

*
*
*

Λοιπόν αυτό το ρεζίλι μόνο στον
πΑΟΚ
θα μπορούσε να κάνει χωριό!
Αυτός
και ο μΗΝΟΥ (ο ντεμέκ δημοσιογράφος).

*
*
*
Νομίζω τα λόγια είναι περιττά
αλλά μιας και η βλακεία
δεν έχει όρια ...
Διαβάστε ...
Απόσπασμα απο άρθρο εφημερίδας
... Οι τοποθετήσεις του Γκαρσία για τον πΑΟΚ, για το λαό της ομάδας, ..., άγγιξε τις ψυχές όλων των πΑΟΚτσήδων, που βλέπουν στο πρόσωπο του Ουρουγουανού το δικό τους εαυτό. Αισθάνονται ότι μέσω του Γκαρσία βρίσκονται αυτοί μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Νιώθουν ότι μέσω του Λατίνου χαφ αντιστέκονται στην ασταμάτητη αδικία εις βάρος του πΑΟΚ. Και ικανοποιούνται όταν τον βλέπουν ή τον ακούν να «βγάζει» από μέσα του τη γνήσια πΑΟΚτσήδικη ψυχή. Αυτήν που θέλει να βλέπει ο λαός στην ομάδα και αυτήν που έκανε τον πΑΟΚ να ξεχωρίζει από κάθε άλλο σύλλογο. Μια ψυχή που σφύζει από πάθος, δυναμισμό και αντρίκια συμπεριφορά και στέκεται μακριά από δόλο, κουτοπονηριά και άνανδρες αντιδράσεις.
πηγή : w ww.metrosport.gr
*
*
*
και το μυαλό σου είναι θολό και το δικό της πιο λειψό. Σας εθολώσαν τα λεφτά, γεια σου Φανφάρα φαφλατά. Κοκορίκο!... Κοκορίκο! ...

Κάποιους νέους που ασχολούνται με το χώρο, τους ψιλοπιστεύω.
Κάποιους άλλους τους βλέπω και λέω:
"δες - σε πέντε, δέκα, δεκαπέντε χρόνια
θα κράζεις τους Άρχοντες
και τη Γερουσία της γενιάς σου."

Εκδοχή

Τριγυρνούσαν μαζί, γυμνοί μεσα σε κάποιον απέραντο κήπο.
Φορούσαν μόνο κάτι φύλλα συκής.
Όχι στα γεννητικά τους όργανα.

Φορούσαν μόνο κάτι φύλλα συκής.
Στα πρόσωπά τους.

Έτσι λοιπόν δεν τους ήξερε ή δεν τους αναγνώριζε κανείς.
Ήταν απλά δυο άγνωστοι που τριγυρνούσαν γυμνοί
φορώντας φύλλα συκής στα πρόσωπά τους.

Τριγυρνούσαν μαζί, γυμνοί μέσα σε κάποιον απέραντο κἠπο.
Είχαν φύλλα συκής στα πρόσωπά τους.

Ήταν ερωτευμένοι.

Και γαμιόντουσαν
γαμιόντουσαν
γαμιόντουσαν.

Μέσα σε κάποιον απέραντο κήπο.

Άκουσα κάποιον που είπε τον κήπο "Παράδεισο."
Άκουσα κάποιον να τους καλεί "Αδάμ και Εύα."
Όμως δεν ήταν εκεί το θέμα.
Κι ύστερα ήταν κι εκείνα τα φύλλα συκής στα πρόσωπά τους...

3.VI.09

*Μοσιμάνοε Πίτσο

Κεντρική ιδεολογία δεν υπάρχει ούτε καν στη ρητορική τους.
Κι ο κόσμος, οι νέοι, όλο και περισσότερο απολιτίκ και αδιάφοροι.
Συμφωνώ.
Δείγμα μιας κάποιας "αφύπνισης".
Όμως έτσι, εκεί πάνω στην Καπερναούμ γίνονταν τόσα και τόσο μεγάλα μπάχαλα κι η κατάσταση ήταν τόσο πολύ ελεγχόμενη που οι κάτοικοί της ξεχνούσαν ανάλογα με την επικαιρότητα που ενάλλασαν με πρώτα θέματα κόντρα συνδέσεις για κανά τριήμερο τα δελτία.
Κι ο κόσμος, οι νέοι, απολιτίκ.
Και δικαίως.
Δεν βρίσκει κάτι, έστω και με τον τρόπο του, να πιστέψει.
Αλλά κι έτσι, αυτή η ανιδεολογική εξουσία παίζει μόνη της...
δε λέει.
Κι οι αναρχικοι πάλι, πολύ φασαρία για το τίποτα.
Και δεν γίνεται να ζήσεις με το τίποτα.
Κι ούτε θέλω φιλοσοφικές και καλλιτεχνικές αναλύσεις επί του "τίποτα"...
Έχω τις δικές μου.