Μαγιάτικα ΣουΚου

Με μανίκια* και μουνί** βγαίνω στην παραλία
και βλέπω μπρος μου μια γυμνή να κάνει θεραπεία.

Δεν έκανε ήλιου therapy όπως νομίζετ' όλοι.
Έκανε psycho-therapy με έναν ασπροκώλη.

Ποίημα διά τα ανομοιόμορφα (εώς τε και αθλίως ανομοιόμορφα) μαυρίσματα που συναντά κανείς εις τες παραλίες της χώρας κατά το μήνα Μάιο όταν και όλοι υμείς τρέχωμεν εις αυτές δια να λάβωμεν χρώμα έτσι ώστε να μην είμαστε by-class όταν ανοίξει πλήρως η σαιζόν και αι παραλίαι σφύζουσι από ξυρισμένα ανδρικά κορμιά και τρεμουλιαστά γυναικεία κωλαράκια.




*μανίκια - το μαύρισμα μέχρι τη μέση του μπράτσου που οφείλεται στο κοντομάνικο φανελάκι ή μπλουζάκι
**μουνί - το μαυρισμένο τριγωνάκι στο στήθος από το ανοιχτό πουκάμισο ή το χιτώνιο του στρατού οπού ο παραλληλισμός χρησιμοποιείται συχνά.

Νυν και Αει

Ένας, σχετικά άγνωστος, ύμνος του ελληνικού ροκ.
Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν (sic) οι νεότεροι.

Στο σουρεάλ σκηνικό της νεοελληνικής πραγματικότητας, τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων δίνουν εύγλωττα το στίγμα.

Τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων βρίθουν από βαρύγδουπες λέξεις και φράσεις που τόσο εντυπωσίαζαν, ανέκαθεν, τον Έλληνα.

Τα πρωτοσἐλιδα των αθλητικών εφημερίδων είναι πολύχρωμα και "χτυπητά" - ενίοτε και ιλλουστρασιόν γιατί σε μάθαν να τρέχεις Έλληνα πίσω από αυτό που γυαλίζει.

Τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων - σκόρπιες λέξεις, φράσεις, διάλογοι- βαλμένα σε μια σειρά σε κάποιου είδους κολάζ, ίσως κάποτε αποτελέσουν μια ολόκληρη ποιητική συλλογή.

ΥΓ. Κι όποιος νομίζει πως μιλώ για αθλητισμό ή οπαδισμό, γελιέται. Για την κοινωνία μας γενικότερα μιλάω.

Άλλα λέω κι άλλα κάνω. (5)

Ο Γεώργιος.

Είπε : (γιατί έτσι έγραφε ο λόγος που του γράψανε)

... το δίλημμα είναι Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα ...

Ήθελε να πει : (γιατί στη μητρική του γλώσσα είναι πιο πιστευτός)

... the dilemma is socialism or brutality ...
*
*
*
Άσε ρε Γιώργο,
κόψε κάτι ρε Γιώργο,
εσύ απο που κι ως που είσαι σοσιαλιστής;
επειδή το λες εσύ;
επειδή στο είπε η μαμά σου;
επειδή το κόμμα σου αυτοαποκαλείται σοσιαλιστικό;
επειδή ήταν ο μπαμπάς και ο παππούς σου;
ε;
κληρονομικό χάρισμα είναι ο σοσιαλισμός;
*
*
What the fuck George;
Are you talking to me ?
Are you talking to me ?
...

Άλλα λέω κι άλλα κάνω (4)

Η Μαριέττα.

*

Είπε : Έχουν μετανιώσει όσοι με πολέμησαν.

*

Δεν είπε : Πόσο έχουν μετανιώσει όλοι όσοι πολέμησαν γράφοντας την ιστορία με το αίμα τους όταν διάβασαν το βιβλίο της Ιστορίας που ΕΣΥ έδωσες στα παιδεία και τα εγγόνια τους.

*

Αυτοί σε έστειλαν σπίτι σου,

το σύστημα σε επανέφερε

σε "εκλόγιμη θέση"

γιατί αλλιώς δεν ξανα εκλεγόσουν με τίποτα

*

... βόδι,

έ βόδι ...

Σαββατόβραδο ρεζουμέ

Απ' το Ποτε στο Ποτε μεσολαβεί μια θάλασσα από σημεία στίξης

Περπατάς ...
περπατάς...
περπατάς,
-Περπάτα, περπάτα κι άλλο,
λες και τα δόντια σου
απο σίδερο είναι,
αντέχουν τόσο σφίξιμο
και μέσα ...
μέσα ...
μέσα,
-Πιο μέσα, κι άλλο μέσα,
λες και το αίμα σου
δεν είναι αίμα,
αντέχει σαν το λάδι
και βαθιά ...
βαθιά ...
βαθια,
-Όσο πιο βαθιά πάει,
λες κι η καρδιά σου
απο πέτρα είναι,
αντέχει στα σφυριά.
.
.
Δεν σας αγάπησα ποτέ
έτσι το είπα
δεν είμαι
σίδερο
ούτε
λάδι
ούτε
πέτρα
άνθρωπος είμαι
και ...
...
...
έσπασα γαμώ το σπίτι μου
έσπασα γαμώ το σπίτι
έσπασα γαμώτο
έσπασα γαμώ
έσπασα

Από το γερμανικό δράμα "Σε 4 λεπτά"

Ιφιγένεια εν Ελλάδι

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ: Κύριε πολιτικέ...Βέβαια δεν είμαι και τόσο μεγάλος καλλιτέχνης ώστε η φωνή μου να φτάνει ώς εσένα...
ΑΡΧΩΝ: -Εμείς είμαστε εδώ για να ακούσουμε τους πάντες. Μας ενδιαφέρει ασφαλώς και η άποψη των ερασιτεχνών καλλιτεχνών.
(ΧΟΡΟΣ): Της πείνας, της πείνας!!
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ: Από την άλλη βέβαια άν η φωνή μου έφτανε σε σένα, θα βρώμαγε η δουλειά. Δεν έχω και καλό βιογραφικό, θα κατηγορηθείς.
ΑΡΧΩΝ: -Αντέχουμε τη λασπολογία. Την αντέχουμε αλλά και την καταδικάζουμε. Κι είμαστε εδώ να ακούσουμε τη φωνή του αφανούς ανησυχούντα.
(ΧΟΡΟΣ): Και αφανώς και αφανώς!!
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ: ...Anyway, απλά ήθελα να σου πω "άντε γαμήσου παλιοκουράδα."

Είμαι κάτι ξεχασμένα κέρματα στην τσέπη σας.
Τις νύχτες που γυρίζετε στο σπίτι σας βαρείς, κουρασμένοι
και βγάζετε βαριεστημένα, μισοκοιμισμένοι ήδη, το παντελόνι σας για να ξαπλώσετε μέσα σε σιγή ύπνου, γλιστράω απ' την τσέπη και κατρακυλάω τζάνγκαρα τζούνγκαρα στο πάτωμα.
Το διασκεδάζω. Κι ας ξέρω πως επί της ουσίας, δε σας καίγεται καρφί, καθάρματα.

Και δυο και τρεις φορές, αν το ζητήσεις, θα σου πω το ίδιο ψέμα. Ποιο; Δεν ξέρω. Πάντως το ίδιο θα σου πω.
Το καλοκαίρι μπήγει άγρια τα νύχια του μες στο φεγγάρι. Ματώνει φως. Όπου στρέψω το βλέμμα μου, φεύγουν πουλιά. Όπου το ξαναστρέψω εμφανίζονται. Μή με ρωτάς τί σημαίνει αυτό. Δεν ξέρω. Ξέρω μονάχα ως τί το σημαίνω εγώ. Μή με ρωτάς λοιπόν γιατί θα σου απαντήσω κάνοντας τον ποιητή. Δεν θέλω. Θέλω μόνο τις νύχτες να φοράς διχτυωτά καλσόν. Ζαλισμένη απ’ το ποτό να ρίχνεις όλο σου το βάρος επάνω μου και να καυλώνω με το τίποτα. Οι λογιστές του έρωτα δεν γνωρίζουν πως τα προκαταρκτικά για ένα καλό γαμήσι ξεκινούν πολύ πριν απ’ τη γύμνια και πολύ πριν, ακόμα, κι απ’ το πρώτο φιλί.
Δες: νύχτα σπαρμένη θάλασσα. Χάρτινα καράβια μες στο ποτήρι με τη βότκα. Βρέχει από νωρίς το απόγευμα μιας άλλης νοσταλγίας, ωστόσο στα μάτια μας αστράφτουν πολύχρωμα κεριά. Τα σβήνουμε κι αναδύεται ευωδία πόθου. Παύει η βροχή, παύει η νοσταλγία. Δε μένει τίποτα παρά μόνο ο ήχος της θάλασσας όπως την τσιμπολογούν σταγόνα τη σταγόνα τα πουλιά.
…Όπως περπατάμε, καλοκαίρι, στους έρημους δρόμους εκείνου του φανταστικού χωριού –ώρα χάραμα- ακούγεται από την άλλη άκρη η εξάτμιση μιας μηχανής να πλησιάζει. Όταν πλησιάσει αρκετά και ο θόρυβός της καλύψει τα πάντα, τότε θα γείρω πίσω από την πλάτη σου και θα σου πω «σ’ αγαπώ» για να μην τ’ ακούσεις. Θα σκύψω ανάμεσα στα πόδια σου και θα κεντήσω ένα πρόστυχο ήλιο λίγο πιο πάνω απ’ το μουνί σου.
Να μή ξεχάσεις μόνο το διχτυωτό καλσόν.
Τό ‘χω, ήδη, σκεφτεί ως απόχη όπου κάποτε θα πιάνουμε το χρόνο.

Ναι, όταν ξαπλώνω γυμνός το κεφάλι μου στη γυμνή κοιλιά της και βουτάω, νυχτερινός κολυμβητής, περιστρέφοντας το δάχτυλό μου στο λακάκι του αφαλού της πού ‘χει γίνει μια λιμνούλα από τα χύσια μου, καταλαβαίνω.

Η ερωτική ελευθερία είναι ζήτημα χρόνου και γνώσης του άλλου και όχι ζήτημα single και άτακτων κινήσεων.
Ο καθένας όπου την ψάχνει.

Κι έτσι, παίζοντας με τη λιμνούλα του αφαλού της, ηρεμεί, ανάσα την ανάσα, η ανάσα - κι έρχεται το μούδιασμα του ύπνου.

◘

…Ήταν τότε, σε μιαν άλλη ζωή πού ‘χαμε συναντηθεί και χωρίσαμε έπειτα ως τη συντέλεια του φόβου. Κι ήθελα να σου πω πως όλο εκείνο το διάστημα, είχα κάτι δικό σου πάνω μου.
Δυο κόκκινες γραμμούλες-γρατζουνιές απ’ τα δοντάκια σου σ’ ένα κομματάκι άγαρμπο τσιμπούκι μιας τελευταίας νύχτας.

Έρως και Θανή.

Διάβαινα λέει το τούνελ.
Στο βάθος έβλεπα τα φώτα.
Θυμήθηκα που τό 'χω ξανακούσει
αυτό το σκηνικό από πρώην νεκρούς.
Δεν το σκέφτηκα, προχώρησα
με άγνοια θανάτου.
Συνέχισα.
Βαθύτερα.
Δρομέας, ανέκαθεν, του μύθου.
Βαθύτερα ακόμη.
Πιό κοντά μου,
πιό κίτρινα τώρα τα φώτα.
Στο πρόσωπό μου ηδονή
περιστασιακού φόβου
πλησιάζοντας με βήμα ταχύ
το βάθος του τούνελ


Κι όμως, την ύστατη στιγμή τραβήχτηκα
και έχυσα έξω.
Μιά ζωή χάθηκε
ή μιαν άλλη κερδήθηκε;
Πιθανότατα δεν θα το μάθουμε ποτέ.

17.V. 09 Θεσσαλονίκη

Σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής μας απο τη Θεσσαλονίκη, μας συντρόφευαν τρομερές αστραπές. Αρχής γενομένης απο μια κίτρινη φλέβα, διακλαδούμενη στο βάθος του ορίζοντα, χάρασσαν συνεχώς τομές μέρας μέσα στη νύχτα.
Θα μπορούσες να την πεις χαμένη μέρα.
Η ήττα (παρ' ότι, μαθημένοι στα ξενερώματα, ομαλή η πτώση) η απίστευτη βροχή, η ψύχρα...
Ωστόσο ρίχτηκα με βουλιμία σε πολλά πράγματα.
Στα τσιγάρα, τους γύρους, τις ρετσίνες, το χαβαλέ.
Και κυρίως αυτό το ποστ είναι για την κοπέλα δίπλα μου στην κερκίδα που κατά τη διάρκεια του ματς (σε αντίθεση με το ευπρεπές παρουσιαστικό της)έβριζε χυδαιότατα τους πάντες μέσα στον αγωνιστικό χώρο (π.χ. σε σέντρα που περνάει ανεκμετάλευτη πάνω απ' το κεφάλι του Μουσλίμοβιτς: "πήδα γαμώ τη μάνα σου") προσφέροντάς μου παραληρήματα νευρικού ξεκαρδίσματος.
Ναι, ρίχτηκα με βουλιμία σε πολλά πράγματα.
Αλλά κάτι αστραπές ρε πούστη...

Ποίημα.

Αφιερωμένο
στο
γυναικείο φύλο.
Το αδύναμο ...
Αυτό δηλαδή


***
Ζείτε για να με αναιρείτε,
ρε δεν πα΄ να γαμηθείτε!
***

Ελλάς Ελλήνων Δικαστών!

Γαμιόλες !!!!!!
Τα φωτοτυπικά σας μέσα ...
Ά ρε και αλλάξουν οι καιροί,
ά ρε ...

Παιδιά στην παιδεία.

Πίνακας αποτελεσμάτων όπως τα κατέγραψε ξεχωριστά κάθε μια από τις 12 παρατάξεις.
~
Τα παιδάκια της παιδείας λοιπόν έκαναν εκλογές!
Για μια ακόμη χρονιά αποτελέσματα ...
κάθε κόλος και άποψη.
Γελάει μαζί τους ο ντουνιάς και αυτοί
πανηγυρίζουν, οι πανηγυρτζήδες.
Ρε μελλοντικές στρατιές ανέργων!
Ρε βόδια!
Αϊ στο διάολο ρε!
8 μήνες κλειστά ιδρύματα σε καταλήψεις ενάντια στο σύστημα,στην εγκατάλειψη και την κομματική - πολιτική αδιαφορία για την παιδεία
3 μήνες διακοπές για να ηρεμήσουμε απο το δίκιο του αγώνα
1 μήνα προεκλογικός αγώνας μετά εκλογές με αποτελέσματα βούτυρο στο ψωμί των κομματόσκυλων και ... πανηγύρια!
Ξανά απο την αρχή!
8 μήνες καταλήψεις και, και, και,
Πτυχίο (άχρηστο)στα 30!
Χάνονται σε μίζες και λαδώματα δις ευρώ
που έχει ανάγκη η παιδεία
μήπως και σταθεί στα γόνατα
(γιατί να σηκωθεί όρθια αποκλείεται)
και εσείς σκαλώσατε στο ποσοστό της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ.
Δεκανίκι στους ξεφτίλες που έκλεισαν την βουλή
για να παραγραφούν τα σκάνδαλα.
Σοβαρευτείτε βλαμμένα,
σοβαρευτείτε
απο εσάς περιμένει αυτός ο τόπος.*


* Να τον αποτελειώσετε!

Πάνω που αρκετές μέρες τώρα διερωτώμαι τί σκατά αξίζει τελικά σ' αυτή τη ζωή,
βγήκα, βράδι, στο ημίχρονο του αγώνα
και με πήρε στο πρόσωπο εκείνο το αεράκι...

Να ξεφεύγεις ζώντας μες στην κανονική πραγματικότητα κι όχι σ' αυτή που θέλουν και πρέπει.
Και μέσα απ' αυτές τις "ξεφεύγες" να καταφέρνεις να αντιμετωπίζεις ΚΑΙ την κανονική
-δική σου- πραγματικότητα ΚΑΙ την που θέλουν και πρέπει -και ισχύει-.

Ζήτημα πολλών παραμέτρων και ανθρώπων γύρω σου...

Ανεκδοτάκι!

Ο Κόναν πληροφορείται ότι στην άλλη άκρη του κόσμου υπάρχει ένα πανύψηλο
βουνό, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένα παλάτι και μέσα στο οποίο
κατοικεί ο γέροντας που κατέχει την απόλυτη σοφία της ζωής. Ζαλώνεται,
λοιπόν, την ασπίδα, γραπώνει τη σπάθα, φοράει το γούνινο σωβρακάκι του
και ξεκινάει για το βουνό.

Περνάει την Έρημο της Δίψας, το...
Φαράγγι Χωρίς Πάτο, ξυστά απ' το Πηγάδι
των Χιλίων Ευχών, και μετά από πορεία εκατό ημερών στην Τούνδρα των Μηδέν
Βαθμών Κέλβιν, φτάνει στους πρόποδες του Βουνού της Σοφίας, το οποίο
βλέπει να χάνεται μέσα στα σύννεφα.
Αρχίζει την ανάβαση, τα μπράτσα σφίγγονται, οι φλέβες τινάζονται, το
γούνινο σωβρακάκι τον προστατεύει απ' το κρύο.
Βρυχάται όταν, κουρασμένος από την ανάβαση, πατάει στο πλάτωμα στην
κορυφή και βλέπει το κάστρο του Γέροντα να ορθώνεται απροσπέλαστο
μπροστά του.
Η ξύλινη πύλη είναι κλειστή, αλλά την γκρεμίζει βρυχόμενος με ένα χτύπημα
της ασπίδας του. Η επόμενη πόρτα, πιο βαριά, απαιτεί πιο δυνατό χτύπημα.
H τρίτη, σιδερένια, πέφτει μετά απ'το δεύτερο χτύπημά του. Η τελευταία
βαριά σιδερένια πόρτα πέφτει με θόρυβο καθώς ο βρυχηθμός του Κόναν σπάει
τη σιωπή της ψυχρής κυκλικής αίθουσας, στην οποία ο γέροντας συλλογίζεται
με τα δάχτυλα ενωμένα κάτω απ'το πηγούνι του καθισμένος στον θρόνο του.
Ο Κόναν πλησιάζει το κέντρο της αίθουσας και ακουμπάει τα όπλα του
μπροστά στα πόδια του Σοφού.

- Ρησπέκτ, γέροντα. Μου είπαν ότι κατέχεις το μυστικό των μυστικών.
- Υπάρχουν και τα πόμολα, Κόναν.
- Μιλάς με γρίφους, γέροντα...

Εκ των υστέρων "Του κόλου τα εννιάμερα!"

Υπάρχει ένα παλικάρι 28 ετών στον Ευαγγελισμό που χρειάζεται 40 φιάλες αίμα.
Σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα.
Τα στοιχεία είναι: Μερισιώτης Βαγγέλης, Ευαγγελισμός ΜΕΘ2, ώρες 8.30-14.00 και 15.00-19.00.
Χρειάζεται να κάνει μεταμόσχευση συκωτιού και πρέπει να βρούμε αίμα αποκλειστικά ομάδας 'Ο αρνητικό'.
Εάν μπορείτε ανακοινώστε το διότι έχει ζωή μία με δύο εβδομάδες.
ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ. ΤΗΛ-ΦΑΞ :26210-35638ΚΙΝ: 6944 434 559Δ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ Π Α Ν Τ Ο Υ.. 1 ΛΕΠΤΟ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ..

Πηγή : (ΜΟΤ.Ο.Ε.)12-05-2009

ΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΩ ΩΣ ΠΗΓΗ ΤΗΝ ΜΟΤΟΕ
ΑΡΑ ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΜΟΥΤΡΑ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ.
ΔΕΝ ΔΙΑΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ
ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΑΛΟ
ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΕΛΑΕΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΑΣ!

...



...

Τα Μυστικά Λεξιλόγια των Ερωτευμένων

Πού ν' το πού ν' το το δαχτυλίδι...

Δεν θα με βρεις πουθενά. Σκοτεινή η οθόνη μου. Τα λόγια ηλεκτρικές βεντάλιες σε στιγμές συναισθηματικού καύσωνα. Ένας τζίτζικας έξω απ’ το παράθυρο υπογραμμίζει την αυπνία μου. Πέντε ουίσκι, το έκτο μισό και πάλι αυπνία. Πέμπτη ώρα πρωινή, η έκτη μισή και πάλι αυπνία. Ακούγεται το σύρσιμο της καύτρας πάνω στο χαρτάκι του τσιγάρου την ώρα που ρουφάς ερημιά. Όπως τότε, με «το χρατς του σπίρτου στο σκοτάδι, για να δεις το σκοτάδι.»
Δεν θα με βρεις πουθενά. Σένα το λέω ποιητή. Μου τη σπάνε οι ποιητές. Οι θυσίες τους ήσαν πάντα ιδιωτικές – ερήμην του άλλου. Σιωπηλώς αυτοδικαιωμένοι φαφλατάδες. Δεν είμαι ποιητής. Λαικός τραγουδιστής είμαι. Με κάτι απ’ το γλεντζέδικο και την ειρωνεία στη φωνή πού ‘χει ο Χρηστάκης.

Δεν θα με βρεις πουθενά. Όχι για την ώρα. Για την ώρα παλεύω με ‘κείνη την κρούστα σιωπής πού ‘χουνε πιάσει τα λόγια μου μες στο ψυγείο του στόματος. (Όχι πως κακοπερνάω κιόλας). Τα «σ’ αγαπώ» κατά πρόσωπο θέλω. Μες στα μούτρα. Με όλη την αίσθηση της προσωρινότητας που μπορεί να ‘χουν αυτές οι φράσεις. Τα «σ’ αγαπώ» κατά πρόσωπο. Όχι μέσα στα χαρτιά.
Δεν θα με βρεις πουθενά. Σένα το λέω ποιητή. Όχι πριν φτιάξω μια ποίηση ιδιωτική

που νά ‘ναι ότι ελευθέρωσε η πράξη απ’ τα λόγια.

Άλλα λέω και άλλα κάνω. (3)

Κώστας.

Είπε.
( Σε ομιλία του στις 09-05-2009)
Στον τομέα του πολιτισμού κάναμε πολλά ...
...
...
...
όσα έκανε τα είπε.


Ήθελε να πει.
Αν είχε και λίγο πιο ψηλά κάγκελα
στο μπαλκόνι του ο Ζαχόπουλος
όλα θα ήταν μέλι - γάλα!

Άλλα λέω κι άλλα κάνω. (2)

Είπαν!
Ο Παυλίδης είναι αθώος!

Ήθελαν να πουν!
Στα αρχίδια μας τι είπαν και τι ήθελαν να πουν!
Δεν θα βρεθεί ένα άρμα να τους το βουλώσει μια και καλή;*

* Η παραπάνω ευχή δεν αποτελεί πολιτική πρόταση
και ουδεμία σχέση έχει με πολιτικές κινήσεις του παρελθόντος.

Άλλα λέω και άλλα κάνω ...

__________**ΝΤΟΡΑ**__________

Είπε
(και πήρε και ύφος όταν το έλεγε)
" ... αυτή η χώρα δεν είναι
ούτε μπλε ούτε πράσινη ... "

Ήθελε να πει
(αλλά δεν ήξερε τι ύφος να πάρει)
" ... αυτή η χώρα ήταν του πατέρα μου
και μια μέρα θα γίνει και δική μου!"