θα την βρεί στο μπαούλο του,
μετά απο χρόνια,
σαν τις δικές μας απο τον στρατό.

............................."ΕΝΘΥΜΙΟΝ"....................

i
Ανακατευτείτε άφοβα με τα πίτουρα.
Οι κότες τό 'σκασαν.

ii
Πάψτε να τροφοδοτείτε τις καλλιτεχνικών ενδιαφερόντων Τατιάνες του διαδικτύου.
Κι επίτέλους ένα ποστ είναι σε κοινή θέα, δεν είν' ανάγκη να διαβάζουμε τους διαδικτυακούς καυγάδες του καθεμιανού σας... Και μή μου πείτε το τηλεκοντρολ είναι στα χέρια σου, άλλαξε...

I am back.

Ένα χάλι το έχω τελευταία.
Μαύρου χρώματος.
Το συνδυάζω με
... μαύρα γυαλιά ...
... μαύρο παντελόνι ...
και άσπρη κάλτσα μπουρνουζέ
( για να σπάει λίγο την μαυρίλα).

-*-

Συνάντησα χθες τυχαία
δυο μανταμίτσες
θα ΄ταν δεν θα ΄ταν 40,
με διδακτορικό και ντοκτορά στην αποτυχία.
Αυτά τα είχα καταλάβει από το σουλούπι
και μόνο.
Πάντα βιαστικός βέβαια στα συμπεράσματά μου.
Είπα να τις δώσω μια δεύτερη ευκαιρία
καθώς βαδίζαμε αντίθετα
και αργά η γρήγορα θα είχα την ευκαιρία
να ακούσω και τον διάλογο τους ...
Ήμουν απόλυτα σίγουρος όμως
ότι για την κατάντια τους
θα έφταιγε κάποιος άλλος
ή γενικότερα η κοινωνία (στην έσχατη περίπτωση).
(Σσσστ, πλησιάζουν, ας ακούσουμε) ...

-*-

- Εγώ ξέρω σου λέω!
- Ναι , βέβαια ... ναι!
- Αυτή μου τα έλεγε εμένα αυτά για να με χωρίσει.
- Μμμμμμμμμμμ!
- Και να τον παντρευτεί αυτή!
- Ιίίίίίί !!
- Καλέ ναι σου λέω!!

(Χάθηκαν οι φωνές τους και δεν πρόλαβα)

-*-

Ο Θεός τελικά είναι μεγάλος
και μην ακούς αυτούς που λένε πως
δεν είναι.
Στο επόμενο στενό
και ενώ ψοφάω να μάθω
αν χωρίσανε τελικά
οι μανταμίτσες έρχονται πάλι από την απέναντι.
Δώρο θεού για κάτι τύπους σαν κι εμένα.
Η οργή της απατημένης ξεχειλίζει,
τα χέρια πάνε πέρα δώθε
μέσα στο χάλι μου αισθάνομαι
άνθρωπος ξανά.
(Σσσστ, πλησιάζουν, ας ακούσουμε) ...

-*-

- Το μαλάκα!
- Ναι , βέβαια ... ναι!
- Ήθελε και μουνί.
- Μμμμμμμμμμμ!
- Δεν κοιτάει που δεν έχει να φάει, ο μαλάκας!
- Ιίίίίίί !!
- Ψωμόλυσσα!!

(Χάθηκαν, αλλά μου έφτιαξαν το βράδυ)

-*-

Μετά θυμήθηκα ότι
δεν είχε πάει ακόμη το μήνυμα
με ξαναβρήκαν τα δικά μου
σκατά
Εεεεε! Που είναι αυτές οι δύο κυριούλες;
Μου λείπουν
και ας πέρασαν μόνο δύο λεπτά ...

-*-



- Μα τι κάνεις βρε παιδάκι μου εκεί;
- Κατουράω ...
- Μα τους κάτω κατουράς;
- Έχεις δει εσύ κανένα να κατουράει τους απο πάνω;

OI ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ-ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ SMS

ΔΕΝ ΙΚΑ ΜΠΑΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΡΑ ΘΗΜΙΚΑ ΟΤΗ ΤΟ Τ.Η.Λ. ΕΙΝΑ ΚΛΙΣΤΟ...ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΙ ΣΠΙΤΙ ΑΚΟΜΑ ΜΑΖΕΒΩ ΤΑ ΕΚΟ ΠΑΡΑΤΙΣΗ ΤΕΛΕΦΤΕΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΙΠΑΤΑ...ΑΠΩ ΒΔΩΜΑΔΑ ΚΑΤΕΒΟ ΣΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΛΕΩ ΝΑ ΚΣΕΚΟΥΡΑΣΤΩ , ΚΑΙ ΕΠΗΤΑ ΠΑΩ ΑΛΒ..ΠΟΥΛΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΝΑ ΙΚΟΠΕΔΩ ΚΑΙ ΛΕΟ ΝΑ ΠΑΡΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΕΚΗ ΕΑΝ ΠΟΥΛΙΘΗ...ΕΣΥ ΟΓΟΡΙ ΜΟΥ ΤΗ ΚΑΝΕΙΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ..ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΣΕΡΩ ΓΙΑΤΗ...

ΕΝΑΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ

…Τέλος, αν είναι να με αναγνωρίσετε, παρακαλώ κάντε το
όσο θα βρίσκομαι εν ζωή.
Ως που θα πάει πια το παραμύθι με τη γραφειοκρατία σ’ αυτή τη χώρα;





























ΥΓ: Και δεν αυτοκτονώ ρε κουφάλες.

«…Τις νύχτες μας τα τηλεοπτικά σήριαλ, μας διασκεδάζουν με ανοησιούλες του τύπου: η καλύτερή μου φίλη πηδιέται με τον άνδρα μου, η 50άρα μάνα μου ξεμωράθηκε και ψωνίζει πιτσιρικάδες στα μπαρ, ο πατέρας μου στα 60 του την είδε εραστής ολκής κτλ κτλ. Η πρώτη, τώρα που το σκέφτομαι, εικόνα που έχω εγώ από τηλεοπτικά σήριαλ, είναι ο Καφετζόπουλος με λαδωμένο μαλλί, μουστάκι και ρεμπέτικο γιλέκο στο ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ…

..Δεν λέω βέβαια, καλές κάποιες στιγμές και οι σαχλαμάρες, καλά και τα αφασικού τύπου προγράμματα, όμως η δική μου χιουμοριστική διάθεση με οδηγεί κοντύτερα σ’ ένα κάτι που θίγει κάτι. Δεν ξέρω… Ίσως και να ‘ναι που οι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ με το καλημέρα της ιδιωτικής τηλεόρασης ανέβασαν τον πήχυ σε ύψη δυσθεώρητα θίγοντας άψογα (ατάκα τε και έκφραση σώματος) την κοινωνική μιζέρια μας και την, τραβηγμένη ή μη, προσπάθεια του καθενός μας να απαλλαγεί απ’ αυτή. Δεν ξέρω.
Για να επιστρέψω όμως στο ΜΙΝΟΡΕ, θέλω να πω πως η Χαρά στα 27 υπόγεια επεισόδια της ζωής της, έκλαψε δύο φορές με δύο διαφορετικούς τρόπους. Τί εννοώ; Οτί κάποτε το δάκρυ ενός δικού σου ανθρώπου σε σκοτώνει και άλλοτε το δάκρυ του ίδιου ανθρώπου σε δικαιώνει. Ίσως όμως το κύριο θέμα να μην είναι εκεί. Ίσως το κύριο θέμα να βρίσκεται στο κατά πόσον έχεις ακόμη την κράση να θεωρείς ανθρώπους δικούς σου…»


Ξύπνα μικρό μου κι άκουσε
Κάποιο μινόρε της αυγής
Για σένανε είναι γραμμένο
Από το κλάμα κάποιας ψυχής

Το παραθύρι σου άνοιξε
Ρίξε μου μια γλυκιά ματιά
Κι ας σβήσω πια τότε μικρό μου
Μπροστά στο σπίτι σου σε μια γωνιά.

090

Kαλησπέρα.
-Καλησπέρα κύριε.
-Είμαι ο τάδε και μένω εκεί. Τάδε ετών.
-Και τί θέλετε κύριε;
-Να μου πείτε κύριε.
-Τί;
-Να μου πείτε.
-Να σας πω τί κύριε;
-Ότι θέλετε κύριε.
-Συγνώμη είστε τρελός;
-Όχι κύριε. Πείτε μου ότι θέλετε.
-Ότι θέλω;
-Ότι θέλετε.
-...Θα σας πω τότε για κείνα τα πουλιά που καμιά φορά αρμενίζουν έξω απ' το παραθυρό μου. Κι ύστερα φεύγουν και μένει ξεκρέμαστος ο ουρανός.
Στις παλιές αναμνήσεις έβρεχε φύλλα. Τώρα δεν μπορώ ακόμη να σας πω.
Και καμιά φορά θυμάμαι τον Τακούλι που παίζαμε πρέφα στο καφενείο και επί τρεις συναπτάς ημέρας, έξωθεν διάβαινε κηδεία. Φάτσα στη τζαμαρία, σήκωνε τό 'να μάτι κανά-δυο δευτερόλεπτα... έριχνε φύλλο... "περίεργο πράμα ο άνθρωπος. τη μιά είν' αυτά που λέει και την άλλη τα που δε λέει."
Από τότε άρχισα να σκέπτομαι πως οι λέξεις είναι για να παίζουν οι ποιητές. Τελεία.

Είστε εκεί κύριε; Κύριε;;
-Ναι. Σας ακούω κύριε.

-...Ω, μας σας έχω πει για κείνο το παράθυρο που έξωθέν του εναρμένιζαν πουλιά; Έπειτα έφευγε το παράθυρο κι οι αναμνήσεις σαν φύλλα κίτρινα ερχόσαντο γλιστρώντας στην αέρινη λίμνη. Και τότε κύριε για να γλιτώσω πηδούσα απ' το παράθυρο. Ή έκανα πως πηδάω για να τις φοβερίξω. Δεν θυμάμαι. Μόνο θυμάμαι που, ενώ βρισκόμασταν μ' εκείνο τον μυστήριο τύπο σε κάποιο υπαίθριο χώρο, χτύπησε η πόρτα και μπήκε η Μαρία. Τότε εκείνος άρχισε να μιλάει και να μιλάει' μπορώ -λέει- εγώ να αποκρυπτογραφήσω κάθε κομμάτι ουρανού πίσω απ' το λόφο, και κάτι τέτοια παλαβά με τις ώρες. Και ξαφνικά γυρίζει η Μαρία σε μένα και μου λέει: "Δε μοιάζεις με άγγελο. Μιλάς σαν να σωπαίνεις..."

-Είστε τρελός κύριε.
-Μα μου είπατε ότι θέλω.
-Δεν έχει σημασία κύριε.

Πότε σού ρθε η μετάθεση;
-Γενάρη του '80.
Με φύλλο πορείας είμαι έκτοτε.

-Ο μεγάλος στρατονόμος θα ρθεί να σε συλλάβει.
Θα σε θάψει. Κάτω απ' το Μεγάλο Πεύκο.
Με μια ταυτότητα σφηνωμένη ανάμεσα στα δόντια'
ούτε ασπρόρουχα θα χρειαστείς ούτε κλειδαριές.
-Αδιάφορο. Σώμα σπαταλούσα ανέκθεν!

-Ούτε εμβόλια, ούτε στρίμωγμα στο ΚΨΜ την ώρα του αγώνα.
Ούτε κυριακάτικο επισκεπτήριο.
-Αδιάφορο. Ας μου λείψετε και λίγο επίτέλους,
ω, "πρόσωπα ανυπόφορα απ' τη στοργή".
-Σεφέρης;
-Ναι.

Θυμάμαι. Καμιά φορά έξω απ' το παραθυρό μου
αρμένιζαν πουλιά.
-Στα ενδότερα της λύπης επικρατεί σιωπή στρατιώτη.
-Δεν τη φοβάμαι. Σιωπή και πράσινα άλογα...
Η σιγή μόνο με τρομάζει. Έχει τη γεύση ακαριαίου, ξαφνικού.
Έχω ξαναπεράσει από 'κει.

Θυμάμαι.
Σκοπιά μέσα στη μνήμη γυναικών.
-Έχει κρύο στρατιώτη. Υγρό' να τσούζει μες στα κόκκαλα.
-Θυμάμαι σου λέω. Βραδινή παγωνιά στην υπερυψωμένη'
μόνο ζεστό σημείο πάνω στο σώμα, ο πούτσος.
Κακοσκισμένα φύλλα από LOOK και TUTTI FRUTI,
πνιχτές ανάσες και "τακ" η πρώτη δόση παχύ σπέρμα στο τσιμέντο.

Κι ύστερα τηλέφωνο σκοπιάς ντρίίν
και διεκπεραιωτική αλληλεγγύη:
"Έλα, νότια; Μόλις πέρασε έφοδος, το νου σου."
(Πάντα νότια ο θάνατος)

ΕΦΟΔΟΣ!
Όλα καλά στρατιώτη;
Στρατιώτη;;
Στρατιώτη;;;

Η παρέμβασή μου στο προηγούμενο βίντεο.

Είναι κι η φυσιογνωμική ταύτιση που μού φεραν στο μυαλό τα κοντινά.
Κι εν πάσει περιπτώσει, πιό ηρωική απ' την εκτέλεση στον Δράκουλα.

Beautiful.

13,4 εκατομμύρια ευρώ θα μοιραστούν
στα κόμματα για την καμπάνια τους
στις ευρωεκλογές.
Πέθανε ρε ο άλλος εχθές γιατί δεν είχε
το ασθενοφόρο μια μαλακία που έκανε 10 ευρώ.
Έφταιγε λέει η γραφειοκρατεία,
δεν έφταιγε που είσαστε πουτάνας γιοί.
" Στο κόλο σας να τα βάλετε
παλιογαμίολες, τσιμπούκια,
σιχάματα, αηδία πραγματική. "

Νομίζω πως το κράτος μου
με τρομοκρατεί!
Έχω κανένα δικαίωμα απέναντί του;
Ή μόνο αυτό έχει δικαιώματα απέναντί μου
όταν νομίζει οτι το τρομοκρατώ;

Σου ζητούσα να απαντήσεις, αν αντέχεις να μ’ αφήσεις,
με έναν άλλον αν θα πας εσύ ποτέ.
Και μου είπες αν το κάνω, να το ξέρεις θα πεθάνω,
στη ζωή μου δεν θα σ’ αρνηθώ ποτέ.

Σε ρωτούσα αν τελειώσει, σαν το χιόνι αν θα λιώσει,
κι αν πεθάνει η αγάπη αυτή ποτέ.
και απαντούσες μη φοβάσαι, σ’ αγαπώ να το θυμάσαι,
δεν θ’ αφήσω να χαθείς εσύ ποτέ.

Ξαφνικά με αφήνεις, τηλέφωνα κλείνεις,
χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ένα γεια.
Ξαφνικά μ ‘αποφεύγεις, σηκώνεσαι φεύγεις,
και ούτε σε νοιάζει αν ζω τελικά.
Σου ‘χα πει μη μ’ αφήσεις, και μου πες ποτέ.

Σε ρωτούσα κάθε βράδυ, ποιο φιλί ποιο ξένο χάδι,
θα ‘ναι αιτία να χαθούμε εμείς ποτέ.
Κι ορκιζόσουν στη ζωή σου, πως για πάντα η πνοή σου,
θα ‘μαι εγώ και δεν θα πας αλλού ποτέ.

(Γιαννόπουλος Βασίλης)
http://www.youtube.com/watch?v=g9k-pLJkoZ4

"Ο εικοστός αιώνας στο τσιγκέλι της δημοσιογραφίας" έγραφες δεκαετίες πριν, μπαρμπά-Νίκο. Να πω στον εικοστό πρώτο χειρότερα;; Φυσικό επακόλουθο. Σημείο των καιρών. Το είπες. Τέλος. Δεν αντιλέγω...

"...σε αντίθεση με τα ευρέως λεγόμενα, το Έργο ξεκινά πάντα από την συμβατότητά του με το θάνατο" διάβασα κάπου.
Θεωρώ τον δραστήριο συγγραφέα της φράσης αρκετά διαβασμένο ώστε να γνωρίζει το δεκαετίες πριν:
"Γεύση βαθιά του τέλους προηγείται του ποιήματος. Αρχή." του Ρίτσου.
Προφανώς το γνωρίζει και το πιστεύει. Προς τί το μπλέξιμο της πίστης μας με τα ευρέως λεγόμενα;

(Μια σκέψη κάνω. Ίσως και να μην πατάει. Απλά αποφεύγω να σχολιάζω -και ειδικότερα στα αμιγώς καλλιτεχνικά μπλογκ, δίχως αυτό να χει να κάνει με πρόσωπα- οτιδήποτε μου γεννά κάποια σκέψη. Εδώ είμαστε εμείς κι εμείς. Καλύτερα.)

Μπουρδολογία "Εν Ελλάδι" (με ονομασία προέλευσης)

Τους ξέρεις;
-Τους ξέρω.
-Ποιοί είναι;
-Δεν ξέρω.

"Οι Γνωστοί-Άγνωστοι"

Άντε λύσ'το.
Αφού θα φάμε μια ολόκληρη ζωή να βρούμε τα ερωτήματα και να βγάζουμε το χαβαλέ -ή άν θέλεις τη ζωή μας- πάνω σε πιθανές εκδοχές. Τί ψάχνεις τώρα;


******* Παρέμβαση του άλλου εκ των δύο ********

Το έλυσα ...
Μην το κοιτάς καθόλου εεεε!
Μην το κοιτάς γιατί ματιάζεται.
Το δικό σου είναι,
έφαγα όλη τη μέρα στη δουλειά για να το τελειώσω.
οχι τίποτα άλλο, αλλά έμεινε πίσω η δουλειά μου.
Οι λέξεις που λείπουν
είναι κάτι μαλακίες τύπου
Ονόματα ποταμών, ήρωες και ζωγράφοι της επανάστασης
και άλλες μαλακίες.

Ώρα 5:04 του Φλεβάρη. "Υπάρχουν κάτι ξενύχτες..." Ξέχασα τα τσιγάρα μου στ' αμάξι. Όχι που καίγομαι να καπνίσω με τόσο μπούχτισμα απ' το πρωί, μα θα κολλούσε στη φάση ένα αναμμένο στο τασάκι, να φωτίζεται ο καπνός στην λευκή από λύπη οθόνη. Καθώς θα καιγόμαστε. Σε ύλη και σε χρόνο. "Και με φως και με θάνατον" που θά 'λεγε χαριτολογώντας ο μες στο κεφάλι μου ποιητής. Και καμιά τζούρα όταν αλλάζει ο καιρός στα παλαιώς και παλαιόθεν σπασμένα κόκκάλα της μνήμης. Τέλος πάντων... Μην το κάνω θέμα, απλά ξέχασα τα τσιγάρα μου στ' αμάξι...:)

Ώρα 5:15 του Φλεβάρη. "Ξενύχτες που σε κοιτάνε..."