Ενώ λοιπόν ντάλα καλοκαίρι οι πολιτικοί μας δροσίζονται με το αγαπημένο τους SCANDAL και κανείς δεν γνωρίζει άν το πρώτο κύμα καύσωνα οφείλετο στον πυρσό των μεν ή τον ήλιο των δε...


Ο κυρίαρχος λαός προετοιμάζεται για τις ευρωεκλογές έχοντας εξελίξει κατά πολύ τις μεθόδους αυτοικανοποίησής του...

Silk knickers – Deftly ΚΟΛΟΙ ;

Μπα! Δεν έχει κείμενο αυτός ο τίτλος.
Απλά απορώ κι αναρωτιέμαι.

Καλημέρα
-Καλημέρα.
-Λοιπόν, τί έχετε;
-Έχω στο 1 την ΕΤ1…
στο 2 τη ΝΕΤ…
στο 3 την ΕΤ3…
-Μάλιστα. Όλα καλά μέχρι στιγμής. Πόσων ετών είστε;
-28.
-Φυσιολογικό. Συνεχίστε.
-Το 4 είναι κενό…
στο 5 έχω το ALTER…
στο 6 το MEGA…
στο 7 τον ΑΝΤ1…
στο 8 το STAR…
9 με 12 κάτι τοπικά…
και στο 13 το ΣΚΑΙ.
-Μάλιστα.
-Λοιπόν γιατρέ;
-Με προβληματίζει το κενό στο 4. Ίσως και το περιορισμένο των επιλογών σας. Αναμφισβήτητα. Είχατε δύσκολα παιδικά χρόνια;
-Συνεχίζω να έχω δύσκολα παιδικά χρόνια γιατρέ.
-Μμμμ…Μάλιστα… Φφφφφφφ… Περάστε απ’ το γραφείο μου

Σκέψη θερινής νυκτός

Είμαι μια κουκκίδα.

Και τώρα που σεις νομίζετε (όχι οτί σας νοιάζει βέβαια)
πως εγώ μιλώ, σιωπώ, κινούμαι, δουλεύω, εκνευρίζομαι, γελώ,
ερωτεύομαι, ονειρεύομαι, γράφω τούτες τις γραμμές σ' αυτό το ιστολόγιο...
εγώ...

απλά σχεδιάζω έναν χάρτη γύρω μου

ώστε κάποτε να ολοκληρωθώ σαν κουκκίδα.

Ρήματα μορς

Έξω απ’ την ύλη δεν υπάρχει φόβος, μου λέει. Το ΄χα δει στα μάτια ενός Ιρακινού ποιητή που περπατούσε αμέριμνος στην αγορά ενώ γύρω χαλούσε ο κόσμος. Το βράδυ στο υπόγειο καταφύγιο, τον πλησίασα «Καλά, δε φοβάσαι τίποτα; Ντιπ;» -«Με τόσους προσωπικούς, προαιώνιους φόβους, σιγά μην κρύβομαι κι από τις σφαίρες» μου λέει.
…Εμείς εδώ στην Ελλάδα, γράφαμε στον συνηθισμένο τόνο της αποξένωσης, απευθυνόμενοι στη μοναξιά του άλλου με ρήματα μορς. Κάθε νύχτα σινιάλα… ρήματα μορς… Επιδιώκοντας μια επιβεβαίωση της αυταρέσκειάς μας, για να την κρύψουμε έπειτα βιαστικά στο δήθεν της «συνείδησής μας», που μας επιβάλλει να λέμε τρεις φορές την ημέρα (με γεμάτο, κατά προτίμηση, στομάχι και αραιωμένο σ’ ένα κουταλάκι του γλυκού) το «ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης…»
«…Η ποίηση είναι η συντροφικότητα που φθονούμε» μού ‘χε γράψει ο Ιρακινός στην τελευταία μας αλληλογραφία.
Του απάντησα μ’ εκείνο το «Ποιητής είσαι μόνο για όση ώρα γράφεις το ποίημα» του Δήμου και συμπλήρωνα: «…οι υπόλοιπες ώρες σου είναι θέμα παιδείας∙ όχι αυτής των βιβλίων... αυτής των εικόνων μάλλον.»
…Αυτό το τελευταίο μου γράμμα δεν τό ‘λαβε ποτέ. Μου ήρθε ειδοποιητήριο επιστροφής. Δεν πήγα να το πάρω. Έμαθα πως σκοτώθηκε από μια σφαίρα στο στήθος σε κάποια συνηθισμένη βόλτα του στην αγορά∙ δίχως φόβο για το μολύβι που χυνόταν τριγύρω. Μα έτσι, και νεκρός ακόμα, είχε ένα δικό του φόβο μέσα στα μάτια που θα μπορούσες κάλλιστα να τον ξανασκοτώσεις…

(ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ) ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ (ΕΞ ΙΣΟΥ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ) ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ

Διάφορες μαλακίες περί ελευθερίας θά 'γραφα.
Δεν τό 'κανα γιατί μου χυνόταν καφές πάνω στις λέξεις που ήταν υπεύθυνες για τη συνοχή του κειμένου. Κι επειδή δεν είμαι επιστήμονας να πρέπει σώνει και καλά, επιστρατεύω λοιπόν -κατά την προσφιλή μου συνήθεια το τελευταίο διάστημα- από τις τεχνικές μου την πλέον σύντομη, άν ίσως και ξεκούραστη, με επακόλουθο να αδικούμαι από το τελικό αποτέλεσμα. (Aυτό βέβαια είναι μιά άλλη συζήτηση) Ο γλύπτης Βαρόγκας πάντως, λέει πως σ' αυτό το σημείο, προσεγγίζω "κατά μία έννοια" τον Μπουκόφσκι ο οποίος έγραφε (άν το θυμούμαι καλώς) "...τελικά η τεμπελιά μου ήταν μεγαλύτερη από τη φιλοδοξία μου." (Σου-τιέν)
...Για να επιστρέψω όμως στο αρχικό μου θέμα, θα υπογραμμίσω μόνο το ..."before they 're allowed to be free" Αυτή την παθητική φωνή του they 're allowed to be free.
Γιατί οι ίδιες λέξεις κρίνονται από χίλιους δυο παράγοντες προσωπικούς/συλλογικούς-από πλάι το ιδεολογικούς/διαχρονικούς/της στιγμής/της κάθε μέρας (στο γραφείο στο πικ νικ κτλ. κτλ.) Κι άντε τρέχα να βρείς το ανεύρετο.
The answer my friend is blowing in the wind

Μετά τιμής
Ο Άγιος Φανούριος

Ότι απομένει από μια σπασμένη φλέβα ευτυχίας…

Την άνοιξη -τού λεγε- οι σιωπές πρασινίζουν, τα λόγια πετάνε ανθούς∙ όμως εκείνος αγαπούσε άλλες εποχές. «Έρωτας είναι αυτό που προσπαθείς –έλεγε με τη σειρά του- και όχι αυτό που υπάρχει.» Μια στιγμή ησυχίας, μάγουλο με μάγουλο, ανάσα με ανάσα – το μυαλό του πήγαινε στο μπαμπάκι στη μύτη του νεκρού. Έπεφτε ένα παραβάν ανάμεσά τους. Στο κρεμαστάρι που υπήρχε στη μεριά της, εκείνη άφηνε τα ρούχα της. Στο τσιγκελάκι της μεριάς του εκείνος άφηνε κομμάτια σάρκας. «Δις Τζούλιαν, οι πρώτοι έσονται έσχατοι» ήθελε να της πει. «Δεν θα καταλάβει» σκέφτηκε μετά. Τελικά της το ‘πε. Κι ας ήξερε…

«…Το να τηρείς αποστάσεις, να προστατεύεσαι, είναι ζωή.
Το να πέφτεις συνεχώς στις ίδιες παγίδες, είναι τέχνη...
-σημείωνε στο ημερολόγιό του.-
Κι επιλογές, δεν υπάρχουν. Κάποιες μικρές παρεκκλίσεις απλά επιβεβαιώνουν τον προσωπικό σου κανόνα. Είσαι, εκ φύσεως με τό ‘να ή με τ’ άλλο.»

Νύχτα θά ‘ναι∙ και σαν τις κουρασμένες πωλήτριες των εμπορικών καταστημάτων, θα χαμηλώσουμε τα φώτα∙ και θα χτυπήσουμε, κλείνοντας, Ζ στην ταμιακή της ύπαρξης μας. -Και το χαρτάκι ανάμεσα στα δόντια, σαν ταυτότητα νεκρού στρατιώτη, για να το βρει αύριο ο κριτής.
Νύχτα θά ‘ναι∙ κι όπως τις λαμπερές πωλήτριες στο κλείσιμο των εμπορικών καταστημάτων, θα μας περιμένει απ’ έξω
–μπριγιαντισμένος γκόμενος- με αναμένα τα alarm, ο θάνατος.

…Που από παιδάκι ακόμα καβαλούσες το ποδήλατο και τραβιόσουν για να παίξεις σ’ άλλη γειτονιά, μόνο και μόνο για να νιώθεις πως σπας κάποια όρια, μόνο και μόνο για να ξέρεις πως είσαι έξω απ’ τη διάμετρο της φωνής της μαμάς απ’ το παράθυρο. Για λίγη άγραφη «παρανομία.» Τσιγγανάκι του Κουστουρίτσα σ’ έχω ξαναπεί – μια φέτα ψωμί με ζάχαρη στο χέρι και στους δρόμους. Μαυρισμένα άκρα, ξεραμένες πληγές και πίσω, σπίτι, ξύλο.
…Που συζητούσαμε, χρόνια μετά, μέσα στα μπαρ τον έρωτα∙ πως κάθε λεπτό απουσίας και μια γενοκτονία χαράς∙ για κείνα τα ανώφελα πατήματα επάνω στα νησιά∙ - ξέρεις: «όταν σκληραίνουν οι νύχτες…» Αποφάσεις και ξόρκια που ξέραμε πως δεν θα κρατήσουμε – έτσι, για να απαλύνει ο πόνος της βραδιάς. Γιατί έχει και το παραμύθιασμα την καλή του πλευρά. Μια τυπική κουβέντα στα χείλη ενός φίλου που ξέρει και ξέρεις πως δεν μπορεί να βοηθήσει παραπάνω∙ και αποσύρεται για λίγο διακριτικά. Γιατί έχουν κι η σιωπή κι η απομόνωση τη συντροφικότητά τους.
…Που σκηνοθετούσες θανάτους κι έπλεκες τη ζωή σου στα χνάρια των κινηματογραφικών σου ηρώων. Κι όταν σ’ «έτρωγα» πετούσες την ατάκα του Ρίτσου: «…Γιατί πιότερο απ’ όλους, οι ήρωες φοβούνται και μιμούνται.»

Νύχτα θά ‘ναι…

Φθάσαμε στην εποχή όπου ευαίσθητοι άνθρωποι χλευάζουν τις ευαισθησίες των άλλων. Τα μυαλά που θα μπορούσαν να μας προσφέρουν μια καλύτερη εικόνα, αναλώνονται στο να κατασπαράζουν τους διπλανούς τους διά της Αποθήκευσης και του Copy-Paste. Η γνώση και η πληροφόρηση μπορούν να γεννήσουν την κριτική. Η υπεργνώση και η υπερπληροφόρηση σας έχουν κάνει ένα με τις μαλακίες και τις κούφιες ηθικολογίες με τις οποίες ασχολείστε. Με κουράσατε, ω ανόητοι "υποψιασμένοι", ω, ανόητες "υποψιασμένες" του διαδικτύου.

"...Απλώνοντας στους άλλους ένα χέρι ακρωτηριασμένο από τη δυσπιστία."
Τ. Λειβαδίτης

Απίστευτα κι όμως δημοκρατικά!

Συνεχίζοντας το στολισμό του αντιδημοκρατικού μου προφίλ πήρα να διαβάσω το εγχειρίδιο " Δημοκρατία for Dummies "

Στη σελίδα 10 αναφέρει χαρακτηριστικά ότι " ... μετά το τέλος της εκλογικής διαδικασίας η μόνη περίπτωση να γίνει αυτό που θέλουν οι περισσότεροι είναι αν είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο επιλογές. Σε περίπτωση που οι επιλογές είναι περισσότερες των δύο τότε γίνεται ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιθυμούν οι περισσότεροι.
Απίστευτο ε;
Έξού και το σλόγκαν "Ζήσε το απίστευτο σου στην Ελλάδα".
Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε 30 κόμματα.
Το πρώτο σε ψήφους λαμβάνει το 36%.
Αυτό εκλαμβάνεται από τους υπέρμαχους της Δημοκρατίας ως " νωπή , ισχυρή λαϊκή εντολή".
Το γεγονός ότι το 64% του λαού δεν επιθυμεί αυτό το κόμμα ως κυβέρνηση το αναλαμβάνει η "ενισχυμένη αναλογική" και το κάνει νταντέλα στην κυριολεξία!
Ακολουθεί και το παράδειγμα του βιβλίου που αναφέρει οτι αν ψήφιζαν οι λύκοι για το μεσημεριανό τους και το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν τα εξής :
Πρόβατο: 2 ψήφους
Ψάρι: 1 ψήφο
Τίποτα: 1 ψήφο
Χόρτα: 1 ψήφο
Γάλα: 1 ψήφο
Αγελάδα: 1 ψήφο
Γουρούνι: 1 ψήφο
Κότα:1 ψήφο
Χώμα: 1 ψήφο
Το μεσημεριανό των λύκων θα είναι ΠΡΟΒΑΤΟ!!!!
Δηλαδή οι 8 στους 10 θα φάνε κάτι που δεν θέλουν!!!!
Δεν μου ακούγεται δημοκρατικό εμένα αυτό.
Μπέέέέ!!

Δημοκρατία;

Θα με πείτε με αντιδημοκρατικό σίγουρα, φασίστα μπορεί, αλλά αυτό με το δικαίωμα ψήφου σε όλους δεν μου καλοκάθεται. Δεν είναι λογικό το μόνο κριτήριο για να έχεις δικαίωμα ψήφου να είναι το αν έχεις χέρια για να πιάσεις το ψηφοδέλτιο.
Η βλακεία από την μία, η ανέχεια από την άλλη μας έχουν κάνει απόλυτα εξαρτώμενους από τους πολιτικούς "άνδρες" αυτής της χώρας. Τώρα λέει θα έχει δικαίωμα ψήφου και η ομογένεια μέχρι ΤΈΤΑΡΤΗ γενεά, "μέχρι γενεά Καλομοίρας δηλαδή", ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΕΝΤΕΛΩΣ;;;; ΘΑ ΨΗΦΊΣΕΙ "ΕΛΛΗΝΑΣ" ΤΗΣ ΖΟΥΑΖΗΛΑΝΔΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ και το μόνο που ξέρει είναι το "σπαστό" Agapo tin Elada kai to souvlaki, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΑΥΞΉΣΕΙ ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ; ΄Γιατί τότε δεν ψηφίζουν και οι τουρίστες; Αυτοί τουλάχιστον έχουν έρθει έστω και μία φορά στην Ελλάδα. Κακά τα ψέματα αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία, Νέα Δημοκρατία μπορεί να είναι, αλλά δημοκρατία με τίποτα.
Κλείνω με το κλασικό "ΒΡΕΊΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ"!
Σε ένα βουνό δημοκρατικού πολιτεύματος κατοικούν 10 λύκοι και ένα πρόβατο, συγκεντρώνονται να αποφασίσουν τι θα φάνε για μεσημεριανό Μετά από δημοκρατικές διαδικασίες και καταμετρημένο το 100% των ψήφων με 10 ψήφους υπέρ και το πρόβατο να δηλώνει "παρόν" στην ψηφοφορία το μεσημεριανό γεύμα περιλαμβάνει πρόβατο στο φούρνο. Το πρόβατο ζητά διεθνή παρέμβαση αλλά οι λύκοι αποφασίσουν να εφαρμόσουν το αποτέλεσμα και αργότερα μετά το γεύμα να συσταθεί εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή για να αποφασίσει αν οι εκλογές ήταν τίμιες και να αποδώσει ευθύνες όπου χρειαστεί!
Σε ένα άλλο βουνό με την ίδια πληθυσμιακή κατανομή επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας. Το μεσημεριανό είναι πρόβατο στο φούρνο.
Και σας ρωτάω τώρα εγώ! Έχει σημασία για το πρόβατο το πολίτευμα; Έχει σίγουρα για τους λύκους!
Ενημερώνω λοιπόν όλους αυτούς που κόπτονται για την δημοκρατία μας και εμφανίζονται τα βράδια καμαρωτοί στα παράθυρα της καταξίωσης ότι εμένα δεν με τρομάζει ούτε η χούντα, ούτε ο τέως, ούτε ο πόλεμος, ούτε οι βλέψεις των κρατών γειτόνων, εγώ και στην δημοκρατία σας θα είμαι το αυριανό σας γεύμα και στα ζόρια σας πάλι το μεσημεριανό σας γεύμα θα είμαι.
Με εκτίμηση
Το ταπεινό σας πρόβατο