...γαμούσε τα παιδιά του!

- Η τέχνη είναι σαν τον Θεό. Κι όταν την επικαλείσαι, κατ' οποιονδήποτε τρόπο, μόνο όταν "έχεις ανάγκη" ή "περνάς κάτι", είσαι ψιλοβλάξ. Γενικώς μιλάω.

- Θέλω πάντα κάτι ενδιάμεσο απο τις δύο-τρεις (ίσως και παραπάνω)πλησιέστερες στο αρχικό μου θέλω επιλογές. Τί έχω γιατρέ; "Κάντε με κοινωνικό πρόσωπο..."

Η αλλιώς:



Στο βιβλίο των ηρώων του τρόμου
βρήκα τις φάτσες που ζητούσες χθες
ζαρωμένος στη γωνιά του δρόμου
περνάς τις μέρες σου με προσευχές

Ένοχος για κάποια αιτία
που δεν την έμαθες ποτέ
πες μας ρε φίλε ποιος θεός σ' ορίζει;
ποιος σε γεμίζει μ' ενοχές;

Μεσ' απ' τ' αντερά σου σκούζει τ' όρνιο
που σου τρώει τα σωθικά
του Χριστού φοράει το χιτώνιο
και έχει το πρόσωπο του Μαρξ
έχει φροϋδικές ρυτίδες
και τα νύχια του γαμψά
τα χίλια πρόσωπα που σου 'χει δώσει
είναι της Μέδουσας χτικιά

Εγώ ειμί το φως και η αλήθεια. Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται...

Είδα χθες προχθές σε δελτίο ειδήσεων τον Νταλάρα να τραγουδάει σε εκδήλωση με κάτι ιδρύματα για την καταπολέμηση του τσιγάρου. Και μιλούσε και στα μικρόφωνα στη νεκρή ζώνη του νευρικού μας συστήματος για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος. Απ'όλα θα μας σώσει ο άνθρωπος. Όπου του ζητηθεί. Σαν τον Ράμπο ένα πράμα που τον ξεσηκώνουν τρεις και λίγο από κάτι μοναστήρια της Βιρμανίας για αποστολή. Οι ήρωες του Χόλυγουντ κι εσύ αγόρι μου. Bono μας, ε Bono μας...

Να μην ξεχάσω (χρονιάρες μέρες)

Μην ξεχάσω να ευχαριστήσω όλους αυτούς που εδώ και μέρες βρίσκονται στους δρόμους αντιδρώντας στο "σύστημα" χωρίς να έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν ότι στην ουσία το τροφοδοτούν, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί, ενώ το σύστημα μας έχει αποτελειώσει εδώ και καιρό.
Και μην ακούσω μαλακίες του τύπου " Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα ... αν ενωθούμε όλοι ... " και της πούτσας. Τελειωμένοι είμαστε, όποιος διαφωνεί, ... ΈΡΓΑ! Από λόγια καταλήψεις και πορείες χορτάσαμε ...


Και για όσους δεν με κατάλαβαν ακολουθεί παράδειγμα με εικόνες.


Αυτό που βλέπεται είναι θερμοσίφωνας!
Ο θερμοσίφωνας είναι ένα "σύστημα κατασκευασμένο από κάποιους προκειμένου να εξυπηρετούνται οι ανάγκες τους" χρησιμοποιώντας το νερό.
Οι ζωές μας λοιπόν είναι ένα "σύστημα κατασκευασμένο από κάποιους προκειμένου να εξυπηρετούνται οι ανάγκες τους" χρησιμοποιώντας εμάς.
Οι κατασκευαστές συστημάτων φροντίζουν για την καλή λειτουργία τους και προσθέτουν εξαρτήματα για την αποφυγή "διάλυσης" των συστημάτων που τους εξυπηρετούν.
Στο θερμοσίφωνα ένα τέτοιο εξάρτημα είναι ο αποσυμπιεστής που φαίνεται με το βελάκι ο οποίος όταν κάτι δεν πάει καλά στο σύστημα και υπάρχει κίνδυνος έκρηξης λειτουργεί και αποσυμπιέζει την ατμοσφαιρική πίεση, δεν επιτρέπει την συσσώρευση μεγάλων δυνάμεων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την διάλυση του.
Στην πραγματική ζωή τον ρόλο αυτό αναλαμβάνουν οι απανταχού επαναστάτες οι οποίοι όπως και ο αποσυμπιεστής αποτελούν μέρος του συστήματος και είναι απόλυτα ελεγχόμενοι απο τους κατασκευαστές του.
Αν και μετά απο αυτό δεν καταλάβατε τότε ο αποσυμπιεστής του συστήματος σας δουλεύει ρολόι.
Αν καταλάβατε τότε την επόμενη φορά που θα ξεσηκωθείτε κάντε το όταν εσείς το θέλετε και όχι όταν το σύστημα το κρίνει αναγκαίο για να καλύψει τα δικά του προβλήματα.
Σπάστε το θερμοσίφωνα,
δεν υπάρχει λόγος να στριμώχνεστε στην βαλβίδα αποσυμπίεσης ,
δεν βοηθά,
εξυπηρετεί!

...Ολαρία - ολαρά, μαύρο τύμπανο χτυπά
τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τ’ αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά
βρικολάκιασαν σε τούτα τα στιχάκια, έλα μέσα και μίλα πιο σιγά

Ολαρία - ολαρά, δάγκωσε με πιο βαθιά
Αχ, ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει κι ο Αδόλφος του χαϊδεύει τα μαλλιά
διαμαντένιο δαχτυλίδι του φοράει και πετούν αγκαλιασμένοι μακριά

Ολαρία - ολαρά, με σουραύλια και βιολιά
θα βρεθούμε όλοι μαζί στο πανηγύρι, θα ‘ναι όλη η παλιά μας συντροφιά
και θα πιούμε από το ίδιο το ποτήρι και την πιο πικρή γουλιά

Ολαρία - ολαρά, γύρω - γύρω τα παιδιά
ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά
ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη κι η παρθένα με τον σατανά


Όλα είναι μακρινά κι ευτυχισμένα

και το χιόνι πέφτει από ψηλά

τα ζευγάρια στροβιλίζονται πιο πέρα

κι η κοπέλα μου αστράφτει από χαρά

Της Αγάπης αίματα - σαν τσιγάρου φλέμματα - με πορφυροκιτρίνισαν/Φθινοπώρου βλέμματα - "θα μου κάνεις κέρματα ;" - μίλησαν δε μίλησαν

Φορώντας ακόμη τα ρούχα της δουλειάς και όχι με μια κάποιαν χαλαροτέραν ενδυμασία ρε παιδί μου... καταλαβαίνεις τώρα τί θέλω να πω...ε άντε τώρα ξεκόλα... Τέλος πάντων, μπαίνω και πάλι στο χορό των αναρτήσεων γιατί έχω διάθεση και όχι κείμενο και άρα δε λέω τίποτα. Καληνύχτα σας. Γενικότερα βέβαια όταν το σκέφτομαι καμιά φορά νομίζω πως δε λέω τίποτα. Λες για να πείς ή για να ακουστείς τελικά ρε πούστη; διερωτώμαι μες στη νύχτα ενώ απ' το μυαλό μου περνάνε κρυφές σκέψεις να κάνω καμιά περασά από κανά free porn και τα ρέστα. Υou know... Το να πεις πάντως σημαίνει αυτόματα οτί θα ακουστείς κι όλας γιατί τρεις-πέντε φίλοι θα υπάρχουνε ρε πούστη, δε μπορεί. Να υπάρχει καλός κόσμος να συζητάμε και ν' ανταλλάσουμε ιδέες για την κάθε μαλακία. Εξάλλου κι αυτό το πράγμα η τέχνη, είναι τόσο υποκειμενικό. Από επαναστάτες δε, πήξαμε. Τον άλλον λέει τον συνέλαβαν και μήνυσε τους μπάτσους γιατί τραβολογώντας τον, τού σκισαν το αξίας 500ευρώ μπουφάν του. Από την πρόσφατη επανάσταση το ευφυές γεγονότο. "Οι χασικλήδες, οι αλήτες, οι πούστηδες, οι πουτάνες είναι πιό επαναστάτες γιατί καταφέρνουν και επιζούν, επιβιώνουν κόντρα στο κράτος και κόντρα σε κάθε μορφής εξουσία..." κάπως έτσι τέλος πάντων τό λεγε ο Πετρόπουλος και αρχικά νομίζω πως μού 'κανε λίγο λαικίστικο αλλά είναι να συμφωνείς. Δε συμφωνείς; Τί με ποιό; Τέλος πάντων ασ'το. Ναι άσ' το. Βαρέθηκα.

ΥΓ. Απ' όταν "παγιώσουμε" τον εαυτό μας, γαμιόμαστε ανάμεσα σ' αυτό που αγαπάμε και σ' αυτό που μας πάει. Κι άκρη δεν βγαίνει. ( Άρα δεν παγιώσαμε ποτέ τον εαυτό μας; -Στ΄ αρχίδια μας κιόλας...)

Kαλησπέρα κυρ Νίκο. Ώρα 4:05 του Δεκέμβρη.
Τά μαθες; Χαμός, της πουτάνας
στην Ελλάδα. Τέλος πάντων

...Μπήκα στο χορό των αναρτήσεων όχι γιατί θα πω κάτι αλλά γιατί νομίζω οτί έχω κάτι να πω. Άσχετα που δεν θα το πω.
Το λοιπόν σκέφτομαι πως ώρες ώρες με το τσιγάρο μετράς το χρόνο.
Άσε που είδα στ' όνειρό μου πως επισκέφτηκα το μνήμα μου και μου άναψα κερί. Μυστήρια πράγματα. Πίσω απ' το μωβ φεγγάρι κρυβόταν ένας Κένταυρος, κάτι 8χρονα γυφτάκια με τσιγάρο στο στόμα βουτούσαν γυμνά μες στο εικονοστάσι. Κι εγώ ήμουν νεκρός και ζωντανός ταυτόχρονα. Κάτι 8χρονα γυφτάκια με τσιγάρο στο στόμα βουτούσαν γυμνά μες στο εικονοντάσι. Στο συντριβάνι του νεκροταφείου οι ποιητές δήλωναν πως η ζωή είναι αγώνας και καλύτερα που πέθανα αλλά εγώ ζούσα. Μετά λέει χαμογέλασα. Ήμουν όμορφος και πάνω απ' το κεφάλι μου πετούσαν ψόφιες πεταλούδες...

Βαρέθηκα φτάνει. Του φέγγαρου το φως μαραμένο κυρ Καρούζο. Εις άλλους Αύγουστους οι στύσεις φωτός. Ώρα 04:22 του Δεκέμβρη. Την κάνω για ύπνο. Το πρόχειρο αποθηκεύει αυτόματα. Καλή δουλειά. Αστειεύομαι...

To να νομοθετείς έτσι απρόσωπα, μακριά από τον αντίκτυπο των νόμων και των μέτρων σου στη ζωή, στη δουλειά, στην ψυχολογία της καθημερινότητας του καθενός, είναι η πιό ακραία μορφή βίας. (και δίνεις και το δικαίωμα στα βλακοκάναλα να την εκμεταλλευτούν πουλώντας "δημοκρατία σε νούμερα γύφτικου τσίρκου") Οι ακριβείς έννοιες των λέξεων παίζουν. Και δηλώσεις του τύπου «ακραία στοιχεία εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς με στόχο τη βία», μου κάνουν άκρως προκλητικές. Το να μην αναγνωρίζεις κανένα αυθορμητισμό στις αντιδράσεις που προέκυψαν μετά τη προχθεσινή δολοφονία σημαίνει πως είσαι βαθιά νυχτωμένος. Κι όπως πάντα, χρησιμοποιείς τις λέξεις όπως και όπου σου ταιριάζουν με το γνωστό πολιτικάντικο στιλ. Βεβαίως δεν κλείνουμε τα μάτια γιατί εδώ παλεύουμε κι εμείς και μας μένει μια μικρή παράξενη γεύση για τις καταστροφές σε περιουσίες απλών πολιτών όπως είναι οι περισσότεροι εξ υμών, ωστόσο ο πόλεμος ενέχει και αθώα θύματα, δεν γίνεται αλλιώς. Ολοκάθαρη δικαιοσύνη δεν υπάρχει.