Έρως και Θανή.

Διάβαινα λέει το τούνελ.
Στο βάθος έβλεπα τα φώτα.
Θυμήθηκα που τό 'χω ξανακούσει
αυτό το σκηνικό από πρώην νεκρούς.
Δεν το σκέφτηκα, προχώρησα
με άγνοια θανάτου.
Συνέχισα.
Βαθύτερα.
Δρομέας, ανέκαθεν, του μύθου.
Βαθύτερα ακόμη.
Πιό κοντά μου,
πιό κίτρινα τώρα τα φώτα.
Στο πρόσωπό μου ηδονή
περιστασιακού φόβου
πλησιάζοντας με βήμα ταχύ
το βάθος του τούνελ


Κι όμως, την ύστατη στιγμή τραβήχτηκα
και έχυσα έξω.
Μιά ζωή χάθηκε
ή μιαν άλλη κερδήθηκε;
Πιθανότατα δεν θα το μάθουμε ποτέ.

17.V. 09 Θεσσαλονίκη