Βίοι Ανώνυμων Αγίων β'

Τ’ όνομά μου είναι Ίαν. Το επίθετο δεν έχει καμιά σημασία. Εξάλλου έχασα τον πατέρα μου πολύ νωρίς και δεν μού ‘μεινε απ’ αυτόν τίποτ’ άλλο εκτός απ’ το επίθετό του.
Όταν αύριο θα ξαναγεννηθούν οι νεκροί, θαρρώ πως θά ‘ρθει να μου μιλήσει όμως πιά δεν θα θυμάμαι τη φωνή του… Ούτε τώρα την θυμάμαι.
Κι έχω πάψει από καιρό να απαντώ στην προσφώνηση «παιδί» ή «παιδί μου».

Φτάνει μόνο μια ριπή σκοταδιού για να ανατείλει μνήμη…
Μια σταγόνα λύπης για να συνειδητοποιήσουμε πως, τελικά, δεν είμαστε και τόσο τρωτοί.

Τ’ όνομά μου είναι Ίαν. Ή ίσως έτσι να αισθάνομαι πως λέγομαι τώρα που σας μιλώ.
Επίσης δεν έχει σημασία. Εξάλλου πάντα με απωθούσαν τα πάγια των ανθρώπων κι ίσως γι’ αυτό ποτέ δεν μπλέχτηκα με κάποια «επίσημη» ιδεολογία.
Στο κάτω κάτω, αύριο, μεθαύριο, ξεκινούν καινούργιες ζωές για τον καθένα μας
κι αλήθεια πόσους ανθρώπους δεν αφήσαμε πίσω; Χρόνια τώρα. Άνθρωποι που πιά υπάρχουν ως αριθμοί στην παλιά κάρτα του κινητού μας τηλεφώνου
ενώ κι αυτοί, με τη σειρά τους έχουν αλλάξει αριθμό. Συγνώμη, κάρτα.
Συγνώμη, ζωή ήθελα να πω.
Έτσι κι εγώ σε πέντε λεπτά θα σας αφήσω και θα μ’ αφήσετε κι εσείς.
Ας πούμε Ίαν λοιπόν, χάριν αυτού του μικρού μονολόγου.

…Τις νύχτες φυσώ με την τρομπέτα μου jazz νότες σε κάτι ελάχιστα μπαράκια.
Τα μάτια αστράφτουν από λήθη της στιγμής. Αργότερα από «CHIVAS δύο πάγους χαμηλό…»
Τη ζωή έχω αρχίσει να την γνωρίζω πιά εκ των συμφραζομένων, μιας κι είναι βέβαιο πως στις κυριότερες στιγμές μας δεν είμαστ’ εκεί. Ότι ζούμε είναι ο αντίκτυπος αυτού που ανεπαισθήτως έγινε και πάει.
Αρκεί όμως καμιά φορά ένα στιγμιαίο βλέμμα στο χρώμα του έσω ουρανού για να καταλάβεις.
Για να νιώσεις θα πρέπει να περιμένεις.
Το συναίσθημα δεν είναι θέμα εμπειρίας.

…Προχθές φτιάχνοντας μόνος μου κάτι φανταστικούς διαλόγους που, όπως πάντα, δεν θα εκτυλιχθούν ποτέ, είδα το φεγγάρι –ώρα 3 τα χαράματα- να φοράει τραγιάσκα.
«Θα παραμείνεις αλήτης» σκέφτηκα
κι άρχισα να κλωτσάω όπως κατέβαινα το δρόμο, ένα άδειο τενεκεδένιο κουτί
κάνοντας κωλοδάχτυλο στην απόλυτο σιγή της νύχτας.

Τ’ όνομά μου είναι Ίαν. Κι ομολογώ: καμιά φορά αισθάνομαι ένοχος για αδικήματα
που συνήθως διαπράττουν οι άλλοι. Αποτέλεσμα αυτού – να με τραβολογά τρεις και λίγο το παρόν μου
στα τμήματα του παρελθόντος για εξακρίβωση στοιχείων. Του δίνω κάτι ακατανόητα για την εποχή στοιχεία
και πιά δεν πολυσκοτίζομαι για το αν γίνομαι πιστευτός. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Τ’ όνομά μου είναι Ίαν. Τις νύχτες φυσώ με την τρομπέτα μου jazz νότες σε κάτι ελάχιστα μπαράκια. Κι αν διακόπτω εδώ τούτο τον μονόλογο, δεν είναι που δε έχω κι άλλα να σας πω. Είναι που γουστάρω μια φορά να επιβληθώ εγώ αυτού του κερατά του χρόνου. See you next life…