Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο— το μεταξύ φωτεινό
διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή
πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να
κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της
εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία.
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει.
Σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές.
Μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και
μας γκαρδιώνει φυτά, ζώα, ανθρώπους στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες
άναρχες, ακατάλυτες Ορμές. Και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την
πράξη.

Ν. Καζαντζάκης-Ασκητική



Οτιδήποτε το ανθρώπινο τυποποιείται, χάνει ή αποκρύπτει το πραγματικό του νόημα. Η ανθρώπινη σκλαβιά βολεύει την ακίνητη τάξη. Όμως και η καθολική άρνηση, αποτελεί κι η ίδια σκλαβιά.
Αρνούμαι τον Θεό, θα πει κάτι που δεν ξέρεις. Ούτε κι εγώ ξέρω. Αρνούμαι τις παραδοσιακές αξίες, θα πει επίσης κάτι που δεν ξέρεις. Ούτε κι εγώ ξέρω. Κι ας αρνούμαι.
Αρνούμενοι, αρνούμαστε περισσότερο την υποκρισία αυτών που ζητούν να μας διδάξουν και όχι απαραίτητα το ίδιο αυτό που ζητούν να μας διδάξουν. Εκείνοι αγνοούν πως οτιδήποτε υπάρχει, θα εμφανιστεί στην πορεία της ζωής μας και θα μας μιλήσει. Θέλουν να μας το πουν απ’ τα πριν.
Αρνούμενοι, αρνούμαστε περισσότερο τον τρόπο που αποδέχονται ορισμένα πράγματα τα ευνουχισμένα μυαλά. Την καπηλεία της ζωής πριν τη ζύμωσή μας με τις χαρές και τις πίκρες της.
Αγνωστικιστής μέχρις αποδείξεως γνώσης, είναι κάτι νύχτες που ακούω τις ραφές στις γωνιές του ουρανού, να ξηλώνονται. Αρπάζω κι εγώ και τραβώ να τον κατεβάσω. Μόνο η περιέργεια γεμίζει τις φλέβες μου με αίμα και κρατά την ψωλή μου όρθια πλάι στη ζωή.
To όραμα τελεί εν επεξεργασία...

Εν τω άκρω της νυκτός - Ο Ένας εκ των Δύο τραγουδάει Χ2

Μεγάλη επιχείρηση βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή προκειμένου να συλληφθούν οι υπεύθυνοι για την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Οι δράστες έχουν καταφύγει στο κτίριο της Βουλής, και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις είναι οι πιο επικίνδυνοι εγκληματίες που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια...

GREEK ROCK/ TO BE CONTINUED...

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, και για κάποια, μετρημένα είναι η αλήθεια, χρόνια, το ελληνικό ροκ έτυχε ευρείας αποδοχής και απήχησης. Λίγο η ολοένα αυξανόμενη - αμέσως μετά το θάνατό του- δημοτικότητα του έργου του Παύλου Σιδηρόπουλου, λίγο η επιμονή και η ήδη πολύ καλή δουλειά των Τρυπών, συν κάποια γκρουπ που κατά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο άρχισαν να δίνουν κάποια εξαιρετικά δείγματα γραφής (Υπόγεια Ρεύματα, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα κ.α.) έστρεψαν το ενδιαφέρον κοινού, ραδιοφωνικών παραγωγών και δισκογραφικών εταιριών προς το ελληνόφωνο ροκ. Ως τις αρχές περίπου του 2000, ξεπήδησαν αμέτρητα συγκροτήματα που κατά την πλειονότητά τους, στην βραχύβια πορεία τους, έκαναν απλώς πολύ θόρυβο. Οι κακές εκτιμήσεις των ραδιοφωνικών παραγωγών και η ξαφνική τους κάψα να γεμίσουν εκπομπές με ελληνόφωνο ροκ, έφερνε στ’ αυτιά μας κάτι από βρώμικη μουσική μπλεγμένη με ραδιοφωνικά παράσιτα. Μοιραία, ο ενθουσιασμός της εποχής για το ελληνικό ροκ, ξεφούσκωσε σε παιδική σχεδόν ηλικία με ευθύνη όλων των πλευρών.
Δέκα και δεκαπέντε χρόνια αργότερα, τίποτα δεν θυμίζει την Αμερική που ανακαλύφθηκε τότε. Σιγά σιγά τα καλύτερα γκρουπ άρχισαν να κρεμούν τις κιθάρες τους και πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, τα πάντα πέρασαν στη σφαίρα των αναμνήσεων. Οι παραγωγοί, οι εταιρίες και η αταλαντοσύνη της πλειονότητας των σχημάτων (που κόλλησαν στο είδος τη "ρετσινιά" πως πρόκειται για μια υπόθεση που τελικά αφορά 15άχρονα), εκήδεψαν σε μια λιτή τελετή το ελληνόφωνο ροκ μαζί με την όποια λάμψη και προβολή του βάζοντας στην επιτάφια πλάκα τις ημερομηνίες: 1990κάτι-2000κάτι. Οι δύο πρώτοι μάλιστα, έκλεισαν ερμητικά πίσω τους τις πόρτες στο σύνολο των νέων σχημάτων που προσπαθούσαν να 'ρθουν στο προσκήνιο. Όπως τότε που τα πρόβαλλαν, έτσι και τώρα που τα απορρίπτουν, δίχως καμιά καλλιτεχνική εκτίμηση.
Ωστόσο, επειδή το ροκ που επιμένει αρνείται να μπει σε παιχνίδια ηλικίας και επειδή σίγουρα η μνήμη μας θα ζητήσει να πονέσει και αύριο:

Μωβάστρο - Pub Corral μέρος β' / Ανεξάρτητη παραγωγή, Φεβρουάριος 2010


Εγώ έσβησα και σε λίγο πιά θα φύγω...



Ποιό βαλς θα παίξει για μας...

Σαν νερό η ζωή πριν κοιμηθώ ξαναδιψάσαμε...

Λίγο μονότονο λόγω και της μεγάλης του διάρκειας ωστόσο συμπαθητική μουσική επένδυση και αρκετά εξαιρετικά-συγκινητικά τετράστιχα ή δίστιχα



Δε μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό,
τα δάκρυά μου δεν σας λένε κάτι.
Λοιπόν, διηγηθείτε μου τι έγινε εδώ
να βρω ξανά του νήματος την άκρη.

Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας,
που κάνουν τα καλάμια να λυγίζουν,
στα όρια των χωραφιών κι εν μεσω άπνιας
τα μέτωπα των αγροτών δροσίζουν.
Πείτε μου εκείνες τις ιστορίες σας.

Φωτογραφίες δείξτε μου αυτών που Κυριακή
γεννήθηκαν κι εκείνων που εχουν πέσει,
από τη βάρκα λίγο πριν φτάσει στην ακτή,
γιατί η ζωή τους πια δεν τους αρέσει.

Τα τραγούδια πείτε μου που λετε την αυγή,
σαν σβήνουνε τα φώτα στην πλατεία.
Καθώς και τ' απογεύματα μετά την προσευχή
και πριν να ξεκινήσει η αλητεία.
Τα τραγούδια πείτε μου που λέτε την αυγή.

Αν συνεχίζουν πείτε μου κοιτώντας τη φωτιά,
οι άνθρωποι να κάθονται στις φτέρνες,
και αν οι ομορφότερες γυναίκες στα κρυφά,
κάτω απο τη γλώσσα εκτρέφουν σμέρνες.

Πείτε μου, ακόμα, αν έρχεται στην άκρη του χωριού
ο λύκος του θανάτου τους χειμώνες,
που σαν κουνούσε την ουρά το γάλα έπηζε
στα τρομαγμένα στήθη απ' τις λεχώνες.
Πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού.

Πείτε μου, μη βρέθηκε η σκάφη που, παλιά,
λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι
ή τα μαλλιά που φύλαξε απ' την πρώτη μου κουρά
η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει.

Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,
σύντροφοι, μήπως βρέθηκε και κείνο,
να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο.