Ολιγοσύλλαβη σιωπή γεμίζει το ρεζερβουάρ του απογεύματος.
"Α, ζωή. - Μια ατέλειωτη σειρά από αναβολές..."

۞
Έπειτα οι ζωές των εραστών έφυγαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Διαμελίστηκαν κάτω απ’ το στήθος, μέτρο το μέτρο, τα βέλη της πυξίδας. «Και δως ημίν Κύριε…»

۞
Η ύπαρξή μας υφαίνει τον ιστό της στις γωνιές των γεγονότων. Αργά. Χρόνια τώρα. «Δως ημίν Κύριε…»

۞
Εκεί, στο σκοτεινό δάσος –ώρα 12 και μισή τη νύχτα- του ‘δωσε το σουγιά. «Αν χαράξεις, του λέει, κάτι στον κορμό του νεογέννητου δέντρου, μεγαλώνει για πάντα μαζί του…» Εκείνος έφερε το σουγιά στο λαιμό του και μ’ ανοιχτά τα μάτια, τον έσπρωξε μέσα. Τριάντα ολόκληρα χρόνια τώρα, 18 χρονώ. Η κοπέλα κοντεύει τα πενήντα. «Ημίν Κύριε…»

۞
Νυχοπατώντας πάνω στην ξύλινη μπάρα, ο χορευτής του μπαρ διηγιόταν την ίδια πάντα ιστορία. Εκείνη που τελείωνε με τον Οκτάβιο να λέει στον θεό: «…Οδεύω συνεχώς προς κάποιο όριο. Το βλέπω μα δεν μπορώ να το ξεδιαλύνω. Θα πρέπει να κοιτάξω απ’ τον γκρεμό…να κοιτάξω τον γκρεμό… Κύριε… Κύριε;;»

Πόσο γρήγορα ξαναγίνεται επίκαιρο το δυστυχές σ' αυτή τη χώρα...

Φωτο-ξαναδημοσιευμένη το 2007

Καλό χειμώνα.

'Προκύρηξη υπ αριθ. Χ2/20-8-2009

Παρακαλούνται όσες Λάουρες υποβάλλουν αίτηση μέσω του ιστολογίου μας, να αναφέρουν πλήρη βιογραφικά στοιχεία αλλά και τα προσόντα εκείνα που θεωρούν πως τις καθιστούν ικανές για την κατάληψη της μόνιμης θέσης-σχέσης.
Λεπτομέρειες όπως αυτή:
θα εκτιμηθούν δεόντως και θα μοριοδοτηθούν αναλόγως. Σπεύσατε.




Η φωτο από την ενότητα " Greek public toilets"

ξ΄ ώρας.

Γεννηθήκαμε εφταμηνίτες,
πριν την ώρα μας

στη δουλειά βγήκαμε νωρίς,
πριν την ώρα μας

οι πρώτες μας αγάπες μας άφησαν γρήγορα,
πριν την ώρα τους

τα λεφτά μας τελειώνουν γρήγορα,
πριν την ώρα τους

μήπως θα ήταν πιο καλά
να είχαμε πεθάνει
πριν την ώρα μας;

Του χτυπούσαν επί τρεις ημέρες την πόρτα. Εκείνος, από μέσα, ταίριαζε τα πράγματά του σε βαλίτσες. Την τρίτη ημέρα σηκώθηκε και άνοιξε την πόρτα. Αντίκρισε ένα παράταιρο πλήθος. Γραβατωμένοι κύριοι και ταγιεράτες καλοστεκούμενες κυρίες. Ρακένδυτοι ζητιάνοι και γκόμενες-φρικιά. Υπουργοί και αντιεξουσιαστές, ποιητές και βολεμένοι. Το κορίτσι με το άσπρο φόρεμα, ο Ζητάς με την μαύρη στολή. Χίλια δέντρα – πάνω τους κουνούσαν τις ουρές δυο σκύλοι. Κάτι σκισμένα χαρτάκια από ερωτικά γράμματα, ένα πουλί. Ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας που του άρεσε, η μελωδία από το «ένας τρόπος να πεις αντίο». Φαντάσματα των νεκρών του, οπτασίες των απωλειών του…
Δε μίλησε. Τους κοίταξε όλους για λίγο κι ανοίγοντας ως το τέρμα τη μισάνοιχτη πόρτα, βγήκε από το σπίτι του προς το χιονισμένο τοπίο ενώ οι άλλοι προχωρούσαν προς τα μέσα. «Τις βαλίτσες σου» του φώναξε ένα δέντρο. Δε γύρισε.

Μου το ‘λεγε: «Τόσο μόνος καμιά φορά, που οι πάντες έχουν δικαίωμα στη ζωή μου.»

Άν εκνευρίζομαι ακόμη, να το παίρνετε για καλό. Ίσως σημαίνει κάτι.

Όμως και τα ξενερώματα, μου μετριάζουν, ώρες ώρες, την επιθυμία.

Κι είναι στιγμές που δεν απέχω και πολύ απ' το να τα γαμήσω όλα τη μάνα.
Νεκρός.
Ή ελεύθερος από αιτήματα και προσμονές.

Ώρα 4:45 του Αυγούστου.
Κι ο φέγγαρος ψηλά μαραμένος.
Θά 'θελα ν' αράξω κάτω μέχρι να βαρεθώ. Να φωτογραφίσω, να σημειώσω,
να δουλέψω χίλια δυο ενδιαφέροντα που δεν πρόλαβα.

"Νευράκια νευράκια;
-Πιάσε ένα ουίσκι ρε γαμιόλη..."

Αχ, κύριε blogger, άν αραδιάσω ένα κατεβατό χριστπαναγίες
θα μου το κατεβάσετε το blog;

Αθήνα 14-15 Αυγούστου

i
Πάσης φύσεως αλλοδαποί και μπάτσοι...

Κι εμείς...

Εγώ...

Ματάκιας αυτού του κόσμου...

Από μια τρύπα στο μέτωπο τ' ουρανού...

Οπού η σφαίρα ακόμη καπνίζει...


ii
Στα στόρια γκράφιτι, στους δρόμους...

Στους δρόμους...

Πάσης φύσεως αλλοδαποί και μπάτσοι...

Κι εμείς.

13 χρόνια ...

Όλα αυτά
σαν σήμερα
πριν 13 χρόνια.

Εσείς τώρα
πουτάνας γιοι
στις τηλεοράσεις,
στα ράδια,
στα καφενεία
ασχοληθείτε
με τον καύσωνα
τα τέλη κυκλοφορίας
τον δακτύλιο
τον Χριστοφοράκο
τον Λαζόπουλο
το μπικίνι της Μενεγάκη
και το μουνί της Χάιδως.

"Απαράδεκτα" ευάλωτος.

Ας πάρουμε μια γεύση
απο την κλασική
"απαράδεκτα ευάλωτη"
Δήμητρα



κι ας έρθουμε στα δικά μας.

Η αλήθεια είναι οτι
και εκεί που εγώ γεννήθηκα
περνάγανε κάτι καράβια
αλλά δεν φανταζόμουν
οτι αυτό θα με είχε κάνει
τόσο ευάλωτο.

Μάλλον απο τρελό
κι απο χαζό
και απο απαράδεκτο
μαθαίνεις την αλήθεια.

Είμαι ευάλωτος λοιπόν
το λέω και ξαλαφρώνω!

Ότι γράφω είναι προς διάψευση. Η άρνηση περιμένει, χρόνια τώρα, το θετικό της πρόσημο.
...Με την αγάπη γίνονται όλα ευκολότερα όμως ποιός είπε πως η ίδια η αγάπη είναι μια εύκολη υπόθεση; Κρατάω την καρδιά μου στα χέρια. Έχει μέγεθος ίσα που να χάνεται στη χούφτα μου. Την είχα φανταστεί μεγαλύτερη όμως μάλλον αυτό το ροκάνισμα που ακούω τις νύχτες είναι σαράκια από θλίψη που την τρώνε εκ των έσω. Κάποτε φοβάμαι μη μου τελειώσει.
...Πόσα σκατά θα φάμε σ' αυτή τη ζωή;
Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος;
Δεν θέλω να προσβάλλω ούτε ν' απειλήσω κανένα μα είναι στιγμές που σκέφτομαι πως θά 'ταν προτιμότερο να μην υπάρχω. Ή να μην υπάρχω με τον τρόπο που υπάρχω. Ή να μην υπάρχω εδώ που υπάρχω. Anyway, νά 'χαμε να λέγαμε.
Εποχή που σε ενώνει στιγμιαία μόνο η θλίψη. Κι ύστερα πάλι ο καθένας στη δικιά του (θλίψη.) Εποχές οπόυ δεν σε κρατάει παρά μόνο το χρήμα. Ρεύματα, ιδέες όλα γκρεμισμένα. Ίσως μόνο και κανά -δυο φίλοι. Αέρα, οξυγόνο...
...Φοβάμαι τις στιγμές που μου τελειώνει το χιούμορ ή που αδυνατώ να γελάσω και με την πιό πετυχημένη μου σκέψη.
...Συνήθισα τον ρόλο του προστρέχοντα, του παρηγορητή, όμως κάποτε χρειάζομαι κι εγώ μια κουβέντα που θα μού 'δινε παράταση χρόνου...
..."Πόσα σκατά θα φάμε σ' αυτή τη ζωή;" Πόσες φορές το 'πα αυτό τελευταία;

Το βήμα του διαμαρτυρόμενου χωρικού καλλιτέχνη

H διαμαρτυρία είχε αρχίσει κάπως έτσι.


Έπειτα απέκτησε πιό ευρύ και αόριστο χαρακτἠρα. Με συνέπεια, πάντως, στον γραφικό.
Κι όταν ξανάγινε πιό συγκεκριμένη, -έτοιμη να γράψει ιστορία και μάλιστα με χρυσά γράμματα- έμεινε ανολοκλήρωτη.


Τί έγινε λοιπόν; Του τελείωσε το σπρέι ή τον έφαγε, εν ώρα δράσης, το παρακράτος του Γιωργάκη; Ή μήπως γερμανικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα...;