Τέλος λοιπόν και η Ρεϊχάν.
Φρούστ μια μέρα και απο εδώ παν΄ κι άλλοι.
Σχέσεις του κόλου.

Αν ήταν και ποτέ σχέση εδώ που τα λέμε τώρα.
Τώρα θα μου πεις ολόκληρος μαντράχαλος με το παιδί τα βάζεις;
Έ! Εγώ θα τα βάλω και με το παιδί, γιατί δηλαδή , δικαίωμα μου δεν είναι;
Τώρα τι με πείραξε πιο πολύ δεν ξέρω.
Περίτρανα όμως και για πολλοστή φορά δικαιώθηκε το ρητό " όπου υπάρχει μουνί υπάρχει και γυναικείο μυαλό " κάτι σαν τον καπνό και την φωτιά, ένα πράγμα.
Το αστείο θα είναι να γυρίσει, θα κάνει πως δεν το ΄κανε και θα λέω πως δεν τα είπα.

1.Μου τη δίνουν τα βαρύγδουπα στα blog. Κάτι "πουλημένος" κλπ... Οι κριτικοί τέχνης σε ρόλο κριτή ήθους.Και καλά.
...Ω απολυταρχισμέ των ιδεαλιστών.


2.Γερνάς όταν χάνεις τους συνδέσμους σου στη νέα και στην κάθε νέα γενιά. Η κατανόηση είναι παιδικό χούι. Παιδιά λοιπόν. Πότε πότε.


3.Δώστε χρόνο στον κόσμο πρεζάκια της απόρριψης.
(Το 2 και το 3 σε ιδιωτικό επίπεδο.)

4.Δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Διαφορετικά κριτήτρια υπάρχουν.

Μου κρατούσες το χέρι στα λασπόνερα ... και μαλακίες του τύπου ... βοήθα παναγιά μου και μη χειρότερα ... ρε δεν φτύνεται τα μπούτια σας συναγωγές του " δυο φορές το χρόνο".
Α σου πω γώ τι είναι η ζωή ρε ...


το ήξερα πως θα συμβεί μια μέρα, εκείνη η ρωγμή που κουβαλούσα , πληγή που έβραζε, σιωπή που αιμορραγούσε θα με θρυμμάτιζε για πάντα πέρα ως πέρα ... λα λα λαλα λα λα λαλα αααααα

a friend who bleeds is better

Βάψου μαύρος αγόρι μου.
Είσαι ο Ομπάμα μας, ο μπαμπάς κι η μάμα μας.

...Επειδή λοιπόν δε γίνεται να βγάλεις άκρη, να το διαβάσεις, να το μελετήσεις ρε παιδί μου, αρκέσου να υπερασπιστείς τις αποφάσεις της στιγμής. Ήσαν πάντα αυτές που σ' έκαναν πιό χαλαρό κι εν τέλει οι σοφότερες στον δικό σου κώδικα. Πιό εσύ από κάθε άλλη. Εκ πείρας.

...Καμιά φορά η άφοβη ανάληψη ευθυνών λειτουργεί ως ένα εξαίσιο επικοινωνιακό τρικ για να κάνεις άλλες δέκα μαλακίες από πίσω. Και νά 'χεις να λες οτί "να εγώ τότε μπήκα μπροστα..." και άλλες τέτοιες κλασικές ελληνοιστοριοαναδρομικές παπαριές.

...Τουλάχιστο δε γίναμε τα όνειρα των γονιών μας.
(Αααχ! Καιρό ήθελα να το γράψω αυτό.)

...Την μάνα μου (βαθύτατα θρησκευόμενη, εκκλησία-δουλειά-σπίτι/σπίτι-δουλειά-εκκλησία)
την πειράζω καμιά φορά για το Θεό, για τους παπάδες κλπ. Είναι ώρες που πετάω κανά πετυχημένο και δαγκώνεται μή γελάσει και μου λέει: "άντε τώρα σταμάτα, με κάνεις και γελάω και αμαρτάνω."
Όλο το παραπάνω, βέβαια, δεν έχει καμιά σημασία. Απλά πιάνω ώρες ώρες να επανέρχεται στο κεφάλι μου η φράση: "με κάνεις και γελάω και αμαρτάνω." Άκου φίλε.
Γαμήστε τη μία πλευρά των πραγμάτων. Μόνο έτσι θα γεννηθούν κι οι άλλες...