Τα μάτια του φωτιά κι ένα κεράκι σαν πρησμένος ήλιος. Τα ούλα του τον έτσουζαν, λέει. «Θα πρέπει να πάω στον γιατρό.» Εγώ το ‘ξερα που το κάψιμο στα ούλα προερχόταν από απανωτά μεθύσια. Μα εκείνος δεν το παραδεχόταν που οι ξενυχτισμένες ψυχές εφύλατταν, ανέκαθεν, μέσα τους ένα Α από Απελπισία. «Κι όμως –μού ‘λεγε- κάνω κάποτε να αντιστρέψω, έστω και λίγο ανορθόγραφα, σαν παιδί που τώρα τα μαθαίνει, το ευ του φεγγαριού και, δεν θα το πιστέψεις… τα καταφέρνω.» Και δως του περπάταγε τα πρωινά στους δρόμους, κρατώντας κάτι μπερδεμένες λέξεις στη μέσα τσέπη της σιωπής του, να κουδουνίζουν σαν ψιλά κάθε που βγάζει το σακάκι του, ή χορεύει θολωμένος με τους περαστικούς. Κι όλο να τον κοιτάζουν εκείνοι περίεργα, λες και οι σάπιες (που λέει και το τραγούδι) μέσα του λέξεις, ακούγονται στον ήχο των κερμάτων. Κι όλο μετά την πρώτη στροφή, το πρώτο ασυγκράτητο στροβίλισμα, -με τα λεπτά υφάσματα να κρύβουν τον ορίζοντα, όπως οι καθρέφτες τον έρωτα, να τρέχουν εκείνοι μακριά του. «Δεν είναι που σάπισαν μέσα μου τούτες οι λέξεις. Είναι που μπερδεύτηκαν τόσο πολύ που πιά ακούγονται ξεκάθαρα.» -«Μα πώς γίνεται οι μπερδεμένες λέξεις ν’ακούγονται ξεκάθαρα;»
«Γίνεται –μου λέει-. Γιατί οι μόνες λέξεις που ακούγονται ξεκάθαρα είναι εκείνες που τρομάζουν. Κι οι μόνες λέξεις που τρομάζουν είναι οι μπερδεμένες.»

Χρόνια τώρα τσιμπημένος με την αναρχία των λέξεων.
Χρόνια τώρα με την ατελεία της ποίησης.

1.
Μας πλησιάζει κλασική φλωρόφατσα δημοσίου υπαλλήλου και μας κοτσάρει χαρτί λέγοντας: «μαζεύουμε υπογραφές για το ασφαλιστικό.» Μειδιώντας ελαφρώς, συνεχίσαμε το δρόμο μας προς παρακείμενη σουβλακερί δίχως ο ευγενικούλης κύριος να μας πιέσει καθόλου. (ΣΥΝασπιστής γαρ – πάγια τακτική της, κατά Τζιμάκο, EUROVISION της Αριστεράς.) Ακούγοντας για υπογραφές, εμένα μου ‘ρθε στο μυαλό ο παππούς μου, που τις μέρες στις οποίες νομίζει πως πεθαίνει, στην ερώτηση «τι λέει ρε παππού;» απαντάει: «Σκατά! Υπογραφές μαζεύω...» Τώρα τι σχέση έχει ο θάνατος με το ασφαλιστικό, δεν ξέρω. Θα δω το βράδι ειδήσεις για να μάθω. Αλλά όχι και να υπογράψω, μέρα μεσημέρι, για λογαριασμό των απεργών της Εθνικής Τράπεζας, της ΔΕΗ και των λοιπών φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της χωρας... Σε ποιόν κόσμο βγαίνουν οι χορτασμένοι και ζητούν την υποστήριξη των πεινασμένων για λογαριασμό των χορτασμένων; (Μας καταχωρώ στους πεινασμένους, γιατί όπως προανέφερα, εκατευθυνόμαστο προς σουβλακερί.) Μόλις φάγαμε, επιστρέψαμε για να υπογράψουμε, αλλά , λόγω που χουμε βαρύ κάθισμα στη μάσα, είχε περάσει η ώρα και τα καημένα τα παιδιά τό ‘χανε ξεστήσει το περίπτερο, φεύγοντας δίχως την υποστήριξή μας. Μέσα στην ανασφάλεια μιλάμε. Τη θέση τους στον Αγωνιστικό χώρο των οδών και πλατειών (άλλο πλατειών, άλλο Πλαταιών, μη μπερδεύεστε) είχε πάρει μεσήλικας ζητιάνος, ο οποίος –οποία αδιαντροπιά!- ζητούσε λεφτά. Ενώ οι άλλοι τι ήθελαν, τι ζητούσαν; Μια υπογραφή. Μια υπογραφή. Μια υπογραφή ρε. Για την ασφάλισή τους, την εξασφάλισή τους, την ασφάλεια του μέλλοντός μας. (Για την ιστορία, - μέσα στο όλο ανασφαλές κλίμα της ημέρας, το ξεδιάντροπο ζητιάνο, τον μάζεψε η Ασφάλεια.)

Από την πλατεία του καπνεργάτη στην Καβάλα,
Ένας εκ των δύο, για το blog epitagon.

2.
Δεν ελπίζω τίποτα, δεν ψηφίζω τίποτα, είμαι δεύτερος
(όπως κοιτάς από δεξιά προς τ’ αριστερά.)

3.

Αναδημοσιεύω τη συγκεκριμένη φωτό, γιατί της βρήκα τίτλο:

"Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη βοσκή/παρά 40 χρόνια σε στοίχους και μαντρί"

18+

Ε τώρα!
Το χάνουμε το blog.
Εμφανίζουμε κινητά τηλέφωνα, ανθρώπους με κινητικά προβλήματα,εμφανίσαμε τώρα και ένα "θεέ μου ΄σχώρα με"!
Ας σώσουμε το τελευταίο γιατί είναι και το δυνατότερο.
Ο εξ αριστερών εννοούσε λοιπόν κάτι τέτοιο φαντάζομαι


Η γνωστή ιστορία της μελισσούλας που διαλέγει το πιο έντονα χρωματισμένο λουλουδάκι και όχι εκείνο που έχει τον καλύτερο σπόρο.
-----------------------------------------------
Και για να μην ξεχνάω και τα δικά μου.
Δεν σε ξέχασα, τουλάχιστον όχι ακόμη.
Κοίτα ψηλά, πιο ψηλά, όσα πιο ψηλά μπορείς
(γιατί είσαι και κοντοκόλα).
Ωραία.
Τώρα σκέψου τι έκανες, το χάλι σου το γενικότερο, προσπάθησε να ξεπεράσεις την "αλλήθωρη" οπτική που απέκτησες τελευταία και θα δεις ότι από μόνη σου κοιτάς το πάτωμα, το χώμα, τον πάτο δηλαδή
Της ψυχής σου τον πάτο που δεν έχει πιο κάτω.
Αϊ σιχτίρ! Συγκινήθηκα πάλι πρωϊνιάτικα ...

Τεχνιέντως - Τέχνη εντός

...«Τα κάνω όλα» επανέλαβε η οντισιονοπούλα, ημίγυμνη και προκλητική μπροστά στα τρεχούμενα σάλια του συνεργείου. Και πράγματι, το εννοούσε. Ζήτησε να χαμηλώσουνε τα φώτα και να δυναμώσει η μουσική. Σηκώθηκε, άρπαξε το κεφάλι της μάνας της και το έχωσε βαθιά ανάμεσα στα πόδια της. Την κράτησε σφιχτά, μέχρι που σταμάτησε και ο τελευταίος σπασμός. Μετά σηκώθηκε, έκανε νόημα για κοντινό και αμόλησε την προβαρισμένη της ατάκα: «Εμένα που βλέπετε, η μάνα μου είναι η τέχνη».

Τζίμης Πανούσης - Πούστευε και μή ερεύνα

"Χαρίστε μου 20 γουρούνια..."

Δημοσιεύστε κι εσείς την αγγελία σας στο Blog-Επιταγών και ίσως η επιθυμία ή το αίτημά σας, να γίνει πραγματικότητα. Έχουμε πρόσβαση και σε μέσα πανελλήνιας εμβέλειας. (Με το αζημίωτο βέβαια.)

Εδώ εξ αριστερών. Εδώ εξ αριστερών. Εδώ εξ αρ... -ΕΛΑ ΣΚΑΣΕ Τ' ΑΚΟΥΣΑΜΕ.
Είμαστε άυπνοι. Είμαστε άυπνοι. Αδέλφια μας μπλόγκερς. Αδέλφια μας μπλόγκερς. Δεν θα χτυπήσετε αδελφικά... Χτυπήστε αντρικά.

Μαρτυρία: Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη νύχτα. Μόνο τις σειρήνες να ουρλιάζουν διαφημίσεις. Την ώρα που μπήκε το τανκ στο Καλλιτεχνείο, εγώ ήμουν στην αίθουσα των εικαστικών με την Β. και πηδιόμασταν πάνω από κάτι πίνακές της, που δεν τους είχε ακόμη ξεκινήσει. Αύτο το κορίτσι ανέκαθεν καύλωνε με την ιδέα.

Μαρτυρία 2: Ήταν η εποχή που ο ΣΥΝ με τον συμπατριώτη μας Τσίπρα μεγάλωνε, μεγάλωνε, μεγάλωνε γερά παιδιά από κούνια. "Εμπρός για μια ευρύτερη αριστερά" φώναξε κάποιος από το αμφιθέατρο και η φωνή του στην άδεια αίθουσα πολλαπλασιάστηκε: "Εμπρός για μια παχύτερη αριστερά". Θυμάμαι όλοι μπέρδευαν το "εύρος" με το "πάχος" και στα σαλόνια της πολιτικής, οι χοντρές κυρίες είχανε βρει χαρά στα σκέλια τους ενώ οι ομορφονιές έδιναν λαιφ στάιλ εθνικές πρες-κόνφερανς στις αίθουσες των Πανεπιστημίων (...με Ντε Σαρτρ και Μάρκ Τουαίην/και με μιαν άγνωστη αρρώστια στη σάρκα...)

Μαρτυρία 3: Ήταν τρομερές οι στιγμές. Με την είσοδο του τανκ στο Καλλιτεχνείο, η ΔΕΗ κατέβασε τους διακόπτες για να μπορέσουν να διαφύγουν τα παιδιά χωρίς να πέσουν στα χέρια των τραπεζικών. Δεν τους ξανάναψε ποτέ. Εγώ με την παρέα μου κρυφτήκαμε σε κάτι κομματικά γραφεία. Τελικά φύγαμε δύο μέρες μετά, βάζοντας σε εφαρμογή το σχέδιο ΠΑΣΟΚ&ΔΕΟΣ. Το σχέδιο προέβλεπε... Δεν θυμάμαι τί προέβλεπε, πάντως κάπου απέβλεπε. Θυμάμαι ένα τσούρμο φαλακρούς κι ένα χοντρό.

Μαρτυρία 4: Εν μέσω πλήθους πολιτικών συζητήσεων και ζυμώσεων όλον εκείνο τον καιρό, ο Γιάννης ανέλαβε να γράψει τον νέο ΥΜΝΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ. Σκέφτηκε, σκέφτηκε, σκέφτηκε και τον έγραψε σε τοίχο με μπογιά: "Απολύεσαι. -Στ' αρχίδια μου." Το σύνθημα από την ηγεσία θεωρήθηκε άπρεπο, χωρίς βάθος και με σκοπό να προκαλέσει και όχι να καλλιεργήσει ή να επιμορφώσει. Ο Γιάννης έφυγε κι εγώ τον ακολούθησα. Δεν συγκαταλεγόμαστε στους ήρωες του Καλλιτεχνείου κοπέλα μου - και καλύτερα δηλαδή γιατί πού να τρέχεις σε εκπομπές, να δίνεις συνεντεύξεις κλπ.

Μαρτυρία 5: Εμένα κάτι παλιοί αντάρτες μού λεγαν: "Πιάσε Λονδίνο, πιάσε Λονδίνο." Έψαχνα λοιπόν κι εγώ στα βραχέα και δεν έβγαζα τίποτα. "Όχι αυτό ρε μαλάκα -μού 'λεγαν-. Το άλλο, το περιοδικό." Μαλακιζόσαντο ομαδικώς και συνεχίζουν.


Φωτό: Κολάζ που βρέθηκε κατά τη εγκεφαλοτομή ενός εκ των νεκρών του Καλλιτεχνείου.

Αν ...

... αν ήμουν φίλος του Θεού, ίσως τότε, ναι!
μπορεί και να φοβόμουν.
Γιαυτό και αποφεύγω τα πολλά κολλητηλίκια και με τον εαυτό μου!

Χρόνια μου πολλά!