Ημίφωτα μπαρ,
Γέλια κι αστεϊσμοί
Μάτια κι αστερισμοί
Που σβήνουν βουτώντας μες στο ποτήρι μας.
Υπέροχες άπραγες νύχτες…
Έξω σκοτεινός ουρανός και φεγγάρι χαμένο.
Κάποιος λέει το ‘δε να κυκλοφορεί
Κυλώντας σα ρόδα φλεγόμενη σε κεντρικό δρόμο.
Ύστερα λέει το πήραν από πίσω τα περιπολικά.
Είναι κάτι βραδιές τώρα –δυο τρείς-
Που το κρύβω μες στο κεφάλι μου.
Στα πίσω δωμάτια.
Του αφήνω ένα πιάτο όνειρα το μεσημέρι
Και τις νύχτες, όταν όλοι κοιμούνται,
Το τσουλάω στη μεγάλη κατηφόρα.
Υπέροχες άπραγες νύχτες…
Ημίφωτα μπαρ,
Γέλια κι αστεϊσμοί
Μάτια κι αστερισμοί
Που σβήνουν βουτώντας μες στο ποτήρι μας.
Καμιά φορά εκεί που κάθεσαι
Κι αναδεύεις με το δάχτυλο τον πάγο
Σε κυριεύει ξεκινώντας απ’ το στομάχι
Ένας καταιγισμός λέξεων.
Σηκώνεσαι, χτυπάς την πόρτα του ποιήματος.
Σιωπή.
Ξαναχτυπάς. Βγαίνει η γειτόνισσα
«Ο κύριος ποίημας έφυγε. Δεν έχει ώρα…»
Χυλόπιτα κανονική.
Τότε χαμηλώνεις το κεφάλι κι όπως περπατάς
Ώρα με τα χέρια στις τσέπες
Ακούγεται η φωνή του Στράτου
«Βρήκα την πόρτα σου κλειστή
και το κλειδί παρμένο.»
Όχι πως με νοιάζει.
Να ‘χαμε να κλαίγαμε…
Υπέροχες άπραγες νύχτες…
Η Μάριον γαντζωμένη απ’ την ουρά ενός άστρου
Πέφτει μαζί του
Δίχως ποτέ να πέφτει.
«Μα πώς γίνεται αυτό;»
-«Είναι απλό αγάπες μου. Δεν έχω σώμα. Δεν είχα ποτέ!»
Υπέροχες άπραγες νύχτες…
Κι η ζωή ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή
Μα με πολλές στάσεις.
Εκεί στις στάσεις πάντα επαναπροσδιοριζόσουν
Ταξιδιώτη.
Εκεί στις στάσεις πάντα άλλαζες
Κατεύθυνση.
Ποιός χέζει το πληρωμένο εισιτήριο;
Μα με πολλές στάσεις.
Εκεί στις στάσεις πάντα επαναπροσδιοριζόσουν
Ταξιδιώτη.
Εκεί στις στάσεις πάντα άλλαζες
Κατεύθυνση.
Ποιός χέζει το πληρωμένο εισιτήριο;
Υπέροχες άπραγες νύχτες…
Κάποτε λες:
"Χαμήλωσε λίγο ακόμη το ραδιόφωνο."
Κι ο έσω ποιητής συμπληρώνει:
"Θέλω ν' ακούω τις ανάσες μας."
Ή
"Μ' αρέσει ν' ακούω το σύρσιμο της καύτρας
Στο χαρτάκι του τσιγάρου."
Νύχτες...
4 σχόλια:
όμορφο κείμενο
σιγανό
αυτές οι υπέροχες άπραγες νύχτες
είναι όπως οι ωρολογιακοί μηχανισμοί κάποτε
... και εμφανίζονται και κάτι
τύποι μέσα σε αυτή τη νύχτα
απρόσκλητοι και βασικά απρόκλητοι
δεμένοι στην ατσάλινη ασφάλεια τους
να σε πείσουν οτι οτιδήποτε
ξεφεύγει της λογικής τους
είναι εγωιστικό , αλαζονικό και απόλυτο και οτι είσαι
μόνο ότι αυτοί έχουν ορίσει ως εικόνα σου.
Δεν τις γουστάρω αυτές τις νύχτες.
Εγώ προτιμώ μεσημεράκι ...
με ούζο, χταποδάκι και κονσέρβα φασολάδα.
Όμορφη Κυριακή για όλους.
Ε, δεν έχει να κάνει με τις νύχτες αυτό. Κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γίνει ανάλογη κουβέντα και μεσημέρι.
Ωραίες οι άπραγες νύχτες...
τουλάχιστον να μην είναι άρπαγες νύχτες..
είναι πολλοί αυτοί που έχουν την τάση να θέλουν να εξαφανίσουν οτι δεν "κολλάει" στο παζλ που έχουν για μυαλό..κι είναι κι από μεγάλο σόι..αλοίμονο αν πέσεις στα νύχια τους..
γι αυτό προτείνω την απαγόρευση της κυκλοφορίας τις νύχτες και την συνάθροιση σε ομάδες μεγαλύτερες των 2))
Δημοσίευση σχολίου