Δημ. Παρίδης: Δεν πήγαινα μετά την Τετάρτη στα μπουζούκια

-Τι σου έμεινε από τα τόσα χρόνια σου στο ποδόσφαιρο; ρωτήσαμε.

«Το πρώτο που έμεινε είναι η δόξα. Οταν κυκλοφορώ στη Θεσσαλονίκη ή αλλού ο κόσμος με το {γειά σου Μητσάρα} που μου λέει μετά από τόσα χρόνια είναι το παν. Βέβαια τα λεφτά δεν ήταν τα ίδια με αυτά που κερδίζουν σήμερα οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Είχαμε βέβαια την οκταετία αλλά η δική μου «πνίχτηκε» με τον συγχωρεμένο τον Παντελάκη γιατί ήμασταν τότε 7 άτομα στην ομάδα με οκταετία. Θυμάμαι που όταν η ομάδα πήγε στην Γερμανία για προετοιμασία εγώ δεν είχα πάει, και ο Στάνκοβιτς ο προπονητής είχε ζητήσει από τον Νίκο Βεζυρτζή, τον έφορο της ομάδας, να με φέρει πίσω. Εγώ ζήτησα να τακτοποιήσουν την εφορία που χρωστούσα. Τότε είχε βγει ο νόμος να πληρώνει κάποιος τα μισά από τα οφειλόμενα για να μπορεί να βγει εκτός χώρας. Ετσι κι έγινε και βγήκα για να πάω στην Γερμανία. Οταν γύρισα από την Γερμανία, κλήθηκα και πάλι από την εφορία και ξαναπήγα για ρύθμιση οπότε ζήτησα από τον Παντελάκη να συμφωνήσω την οκταετία και να μπορέσω να ρυθμίσω τα χρέη μου. Αν ήταν τα σημερινά δεδομένα θα κάναμε κάθε δυο χρόνια συμβόλαιο, δεν θα έφευγα ποτέ από τον ΠΑΟΚ και τα μισά λεφτά να παίρναμε από όσα παίρνουν οι σημερινοί ποδοσφαιριστές, αρκούσαν. Θα είχαμε τόσα λεφτά που θα μας εξασφάλιζαν για πάντα. Στο τέλος θα έπαιζα κι ένα χρόνο τσάμπα για τον λαό του ΠΑΟΚ, θα έκανα και μια όμορφη δήλωση και θα έκλεινα την καριέρα μου. Εγώ για 100 χιλιάρικα που δεν πήρα τέλειωσα την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ στα 31 μου χρόνια νωρίτερα από ότι θα έπρεπε.

-Δεν είναι πρόκληση για σένα και τους παίκτες της εποχής σου οι σημερινές αμοιβές.

-Οπωσδήποτε το σκεφτόμαστε αυτό. Το 70-80% σήμερα είναι μέτριοι παίκτες αλλά παίρνουν καλά λεφτά. Πέρασαν και καλοί παίκτες και καλοί ξένοι αλλά οι καλοί είναι λίγοι. Οταν ακούμε σήμερα να μας συγκρίνουν με τους παίκτες της σημερινής γενιάς δεν θέλω να συνεχίζω τέτοια κουβέντα, γιατί είναι τώρα μια άλλη εποχή, τότε ήταν άλλη και δεν μπορούμε να κάνουμε συγκρίσεις. Επρεπε τότε να κάνεις και λίγο συμμαζεμένη ζωή, εγώ δεν ήμουν τότε παντρεμένος και μου άρεσε να βγαίνω και λιγάκι, αλλά αν ήμουνα σήμερα θα είχα εξασφαλίσει και τα εγγόνια μου. Τότε δεν τα μαζεύαμε τα λεφτά. Εγώ έπαιζα κι έλεγα «έχει ο Θεός». Ομως αν δεν κάνεις το κουμάντο σου δεν θα στα δώσει ο Θεός.

-Πολλά λέγανε τότε για την εξωγηπεδική σου ζωή..

-Ηταν υπερβολές. Δεν ήταν όπως τα λέει ο κόσμος. Λέγανε για τα μπουζούκια που πήγαινα. Εγώ δεν πήγαινα μετά την Τετάρτη στα μπουζούκια. Μου άρεσε να βλέπω ένα προγραμματάκι αλλά ως την Τετάρτη. Καθόμουν ως τις 3 και όχι ως το πρωί, και κοιμόμουν ύστερα ως το μεσημέρι. Δεν δουλεύαμε τότε και μόνο στις προπονήσεις πήγαινα. Δέκα ώρες ύπνο που έκανα και αρκούσε. Ξυπνούσα, ένα καφεδάκι και στο γήπεδο. Με ζόριζαν λιγάκι οι πρωϊνές προπονήσεις, τότε τις καθιέρωσαν ο Τσάκναντι, ο Λόραντ. Πολλά λέγανε οι φίλαθλοι και οι εφημερίδες αλλά δεν ήταν έτσι

- Με ποιους είχες τις καλύτερες σχέσεις;

-Είχα με όλα τα παιδιά, ακόμα και όλα τα παιδιά της Β’ ομάδας. Παίζαμε με την β’ ομάδα και όλο χάναμε. Τους ενθάρρυνα γιατί μερικοί τους βρίζανε. Εγώ τους στήριζα και κάθε φορά τους έδινα κουράγιο για να ανέβουν. Γι’ αυτό ακόμα και τώρα όταν με δουν κάνουν σαν να είναι τα αδέλφια μου. Ολο Παρίδη και Παρίδη με έχουν γιατί ξέρουν πως τους στήριζα όσο γινόταν. Παίζαμε με την β’ ομάδα και καθόμουν να παίξουν αυτοί καλύτερα για να κερδίσουν και να πάρουν πόντους, γιατί ήταν εκείνη την εποχή που για να παίξει κανείς στην πρώτη ομάδα του ΠΑΟΚ, έπρεπε να «πεθάνει» κάποιος από την βασική ομάδα για να προχωρήσει ένας πιτσιρίκος. Τότε τα χρόνια ήταν άλλα. Όταν ένας παίκτης δεν ήταν βασικός δεν είχε την υπομονή να περιμένει γιατί δεν ήταν χρόνια επαγγελματισμού και δεν μπορούσε να περιμένει. Τώρα αν έχεις καλό συμβόλαιο περιμένεις, γιατί δεν έχεις την σκέψη σου στην επιβίωση.

-Τι θυμάσαι από τους αντιπάλους σου;

-Αυτό που με εκνεύριζε ήταν το σκληρό και αντιαθλητικό παιχνίδι κάποιων ποδοσφαιριστών. Ο Ελευθεριάδης, ο Τούντας, και κάποιοι άλλοι όπου με βρίσκανε με σακατεύανε. Τότε αν τραυματιζόσουν έμενες έξω κι έχανες λεφτά. Δεν είναι όπως τώρα. Όταν βρισκόμασταν μου λέγανε. {Τι να σε κάνω ρε Μητσάρα πώς να σε σταματήσω}. Μια φορά τον Ελευθεριάδη τον «ζύγισα» και όταν είχε την μπάλα παίρνω ένα παραμάζωμα του έδωσα μια τον ξάπλωσα κάτω. Τι να κάνω κι εγώ. Έτσι έπρεπε για να επιπλεύσω.

-Με ποιους αντιπάλους σου έκανες παρέα;

-Με τον Νίκο Χρηστίδη, με τον συγχωρεμένο τον Συρόπουλο, τον Αϊδινίου και καφεδάκια πίναμε και καλαμπουρίζαμε αλλά μιάμιση ώρα ήμασταν αντίπαλοι.


Από το Metrosport