Blog-Επιταγών

Ότι γράφω είναι προς διάψευση. Η άρνηση περιμένει, χρόνια τώρα, το θετικό της πρόσημο.
...Με την αγάπη γίνονται όλα ευκολότερα όμως ποιός είπε πως η ίδια η αγάπη είναι μια εύκολη υπόθεση; Κρατάω την καρδιά μου στα χέρια. Έχει μέγεθος ίσα που να χάνεται στη χούφτα μου. Την είχα φανταστεί μεγαλύτερη όμως μάλλον αυτό το ροκάνισμα που ακούω τις νύχτες είναι σαράκια από θλίψη που την τρώνε εκ των έσω. Κάποτε φοβάμαι μη μου τελειώσει.
...Πόσα σκατά θα φάμε σ' αυτή τη ζωή;
Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος;
Δεν θέλω να προσβάλλω ούτε ν' απειλήσω κανένα μα είναι στιγμές που σκέφτομαι πως θά 'ταν προτιμότερο να μην υπάρχω. Ή να μην υπάρχω με τον τρόπο που υπάρχω. Ή να μην υπάρχω εδώ που υπάρχω. Anyway, νά 'χαμε να λέγαμε.
Εποχή που σε ενώνει στιγμιαία μόνο η θλίψη. Κι ύστερα πάλι ο καθένας στη δικιά του (θλίψη.) Εποχές οπόυ δεν σε κρατάει παρά μόνο το χρήμα. Ρεύματα, ιδέες όλα γκρεμισμένα. Ίσως μόνο και κανά -δυο φίλοι. Αέρα, οξυγόνο...
...Φοβάμαι τις στιγμές που μου τελειώνει το χιούμορ ή που αδυνατώ να γελάσω και με την πιό πετυχημένη μου σκέψη.
...Συνήθισα τον ρόλο του προστρέχοντα, του παρηγορητή, όμως κάποτε χρειάζομαι κι εγώ μια κουβέντα που θα μού 'δινε παράταση χρόνου...
..."Πόσα σκατά θα φάμε σ' αυτή τη ζωή;" Πόσες φορές το 'πα αυτό τελευταία;