"...σε αντίθεση με τα ευρέως λεγόμενα, το Έργο ξεκινά πάντα από την συμβατότητά του με το θάνατο" διάβασα κάπου.
Θεωρώ τον δραστήριο συγγραφέα της φράσης αρκετά διαβασμένο ώστε να γνωρίζει το δεκαετίες πριν:
"Γεύση βαθιά του τέλους προηγείται του ποιήματος. Αρχή." του Ρίτσου.
Προφανώς το γνωρίζει και το πιστεύει. Προς τί το μπλέξιμο της πίστης μας με τα ευρέως λεγόμενα;
(Μια σκέψη κάνω. Ίσως και να μην πατάει. Απλά αποφεύγω να σχολιάζω -και ειδικότερα στα αμιγώς καλλιτεχνικά μπλογκ, δίχως αυτό να χει να κάνει με πρόσωπα- οτιδήποτε μου γεννά κάποια σκέψη. Εδώ είμαστε εμείς κι εμείς. Καλύτερα.)
2 σχόλια:
mesa sthn sioph krivontai ta megalitera nohmata..gi ayto kai to mhden sta sxolia!
Εσύ τι πετάγεσαι και το χαλάς τώρα;
Τί θες απ' το μηδέν μας ανώνυμε;
Μπορεί τα σχόλιά μας, για την ώρα, νά 'ναι μηδενικά , άλλά μηδένα πρό του τέλους μακάριζε
"ΦΩΝΕΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ"-Ώρα 4:33 του Φλεβάρη. Υπάρχουν κάτι ξενύχτες
Δημοσίευση σχολίου