Ζήτω

Χυμένη σε μια τεράστια κουνιστή καρέκλα στην αμμουδιά με ένα δάχτυλο του χεριού ελαφρώς μέσα στο στόμα της. Από αυτές που λες αν της πεις καμιά αόριστη εξυπνάδα (λέμε τώρα) θ’ αρχίσει να σου δείχνει το μουνί της και θα σου λέει: νά η ποίηση. Οι από δίπλα γυναικοπαρέες την κόβουν με μισό μάτι κι ένα «μμμ…» υποτιμητικό και καλά παλεύει να μην κατέβει ως τα χείλη τους. Όμως είναι μεγάλο ζήτημα σ’ αυτή την ζωή τα ανάποδα μηνύματα στους δίσκους των φαινομένων. Έτσι λοιπόν κάτι τύποι που πλησίασαν «το μουνί» συνειδητοποίησαν πως η απόσταση τελικά είναι, μάλλον, θέμα διάστασης. Καθότι το να προσαρμόζεις μή φυσιολογικά τη συμπεριφορά σου περιμένοντας, εκ των προτέρων, μια μή φυσιολογική συμπεριφορά από τον απέναντί σου, σε εκθέτει σχεδόν ανεπανόρθωτα.

…Εποχή ελευθερίας και το χάι καμάκι άτριχων ανδρών που ο ιδρώτας τους χαλάει το βάψιμο, σε κρίση. Τελευταία εικόνα η γκόμενα να σπρώχνει με τη γλώσσα της το λεμόνι στο εσωτερικό της Carib.