Όταν σκουραίνουν οι ώρες ή τα πρόσωπα κι εμείς προσπαθούμε να διακρίνουμε το πρόσωπο που απευθυνόμαστε…
Η νύχτα ανοίγει τις πόρτες της να υποδεχθεί όσους δεν χώρεσαν στην Κιβωτό. Βρέχει κι εκεί. Οι ερωτευμένοι δεν φοράνε αδιάβροχο. Τι να το κάνουν; Κατακλυσμένοι ήδη, το ξέρουν πως κάθε συνέχεια ή απόπειρα συνέχειας, πίσω έχει τις ρίζες της∙ το ξέρουν πως κάθε βάσιμη, ή μη, απόπειρα σωτηρίας, είναι σαν να τα μπλέκεις με γκόμενα από κωλόμπαρο που θέλει να «ξεφύγει».
«Έχεις νιώσει ποτέ να οδεύεις προς κάπου οπού θα φας τα μούτρα σου; Αν ναι, έχεις μια θεωρητική γνώση αλλά μην ξεψαρώνεις. Ωχώώώώ δρόμος και καιρός ακόμα…
Κατά τα άλλα, Μπηλιωπολιτισμός και τα ρέστα. ’’Αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας’’ στα κυριακάτικα πανέρια των εφημερίδων και κράτα τα ρέστα. Και κάτι Fido-ΝίΒο με μακριές παντελονόβρακες (που «εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού/κι η τσέπη αλλού μας πάει») που πουλάνε αντεργκράουντ και άρνηση για 16χρονα πασών των ηλικιών…
Ψτ, πού ‘σαι. – Είδα έξω απ’ το Μέγαρο μια γωνία απ'το σκισμένο σακάκι του Τσιτσάνη όταν τον τραβολογούσε ο Νταλάρας να τον μπάσει μέσα.»
Τρόμαξα έτσι μπερδεμένα που μου τά ‘λεγε… Κι είχανε σπάσει και τα νερά κι ύστερα ακούστηκαν κλάματα και φώναζαν "αγόρι αγόρι.."
Στην “y” που πάνω απ’ το καροτσάκι της μού χε πει: «κι εγώ θα ‘θελα να παίζω μπάλα». Κι ας το ξερε που δεν είναι γυναικεία υπόθεση και που κι αλλιώς να ‘χαν τα πράγματα, δεν θα παιζε. Στην “y” γιατί μόνο γραπτώς θα μπορούσα να της πω πως είναι το τελευταίο πρόσωπο που μ’ έκανε να αναρωτηθώ μήπως τελικά υπάρχει αυτό το πράμα που το λένε Θεό.
8 σχόλια:
Πολύ έρωτας ρε παιδί μου!Αφού με κάνατε να ερωτευθώ χωρίς να το θέλω,χωρίς να ξέρω ποιόν και γιατί;Είναι πραγματίκα πόλυ δύσκολο να βρείς κάποιον που θα σε κάνει να πιστέψεις σε κάτι ή ακόμα κι αν τον βρείς είναι δύσκολο να τον κρατήσεις..
ανώνυμε/η είσαι σε καλό δρόμο. μόνο μή ρωτάς. το γιατί είναι μια ερώτηση που απασχολεί περισσότερο τους επιστήμονες. το ποιόν το μαθαίνουμε συνήθως στο τέλος ή μάλλον καλύτερα, μετά το τέλος.
Οταν λες ''τέλος'' εννοείς αφού τον έχουμε χάσει;Και τότε τι σημασία θα είχε ο έρωτας;Δηλαδή μου λές οτι γράφεις για έρωτα χωρίς να ξέρεις σε ποιόν απευθύνεσαι ή θα έγραφες για έρωτα χωρίς να έιχες την μορφή κάποιας κοπέλας στο μυαλό σου;Sorry για την ερώτηση αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αυτό που μου λές..
Ε τώρα συγνώμη.
( παρέμβαση του εξ αριστερών )
Με όλο το θάρρος αλλά διαβάζοντας την απάντηση σου
μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από κάτι οικογένειες που έχασαν
τα παιδιά τους (οικογενειακές τραγωδίες τέλος πάντων) που πριν ακόμη κηδέψουν τους νεκρούς τους έχουν κάνει πέντε live συνδέσεις με όλα τα πανελλήνιας εμβέλειας κανάλια προκειμένου να κατανοήσει ο κόσμος (Δρούζες – Τατιάνες κλπ) τον πόνο τους . Δεν είναι από αυτούς ο «εκ δεξιών».
Μα ο πόνος είναι βουβός.
Το ίδιο και οι αναμνήσεις από τους έρωτες, τουλάχιστον προσωπικές.
Εδώ γράφει ο «εκ δεξιών της επιταγής» για έρωτες και χώρεσαν μέσα και οι δικοί σου και οι δικοί μου και πολλών άλλων. Άρα μιλάει γενικά.
Όχι συγκεκριμένα.
Αλίμονο αν τα «συγκεκριμένα» χωρούσαν σε γραμμές, εδώ με το ζόρι χωράνε στο μυαλό μας.
Ε όχι ρε δεν δέχομαι την συγνώμη σου(πλάκα κάνω)..Μα οταν μου λέει για ''τέλος'' εγώ τι να καταλάβω;Δεν λέω οτι ο έρωτας δεν είναι προσωπική υπόθεση του καθενός αλλά οταν ο ''εκ δεξιών'' γράφει για έρωτα μου φαίνεται πολύ λογικό να πήρε το έναυσμα απο μια δική του ιστορία για να το γενικεύσει αργότερα.Οταν λες οτι ''δεν είναι απο αυτούς'';Έχω την άποψη οτι στον έρωτα όλοι είμαστε ίδιοι ίσως το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος που τον εκφράζουμε!Άσε που δεν μου αρέσει να μιλάμε για κάποιον που δεν είναι παρών.
Α!Και κάτι που ξέχασα οταν ο ''εκ δεξιών''γράφει στο τέλος:''Στην y που μόνο γραπτώς..''δεν αναφέρεται σε κάτι συγκεκριμένο που απλώς δεν κοινοποιεί το όνομα;
Το "y" είναι μια προσωπική υπόθεση κ δν έχει να κάνει με έρωτα, έτσι όπως το θέτετε τουλάχιστο. τώρα για το γράψιμο, άν σου αρέσουν τα ερωτικά κείμενα (γενικώς μιλάω) τότε να ξέρεις οτί συνήθως γράφονται "από" και όχι "για".
Δεν ήθελα να πώ κάτι που θα σε ενοχλήσει.Τελικά έχεις δίκιο στα συναισθήματα και στις άλογες σκέψεις μας δεν υπάρχει χώρος για το πως και το γιατί.Παρασύρθηκα.Μάλλον το παράκανα.Η τελευταία σου ανάρτηση είναι φοβερή.Δεν χρειάζεται να στο πω το ξέρεις κι εσύ ο ίδιος.
Δημοσίευση σχολίου