3.X.07

Η βραχνιασμένη απ’ τη νύχτα φωνή που σκύβει, ώρα δύο, δυόμιση, τρεις, πέντε τα ξημερώματα – ένα Μάλμπορο, έναν Χόλμπορν, ένα χαρτάκι ντραμ, στο παραθυράκι του περιπτέρου, δρόμος παράλληλος με τα πάντα. Δρόμος χωρίς διαγραμμίσεις∙ διπλής… τι λέω; πολλαπλής κι αόριστης κατεύθυνσης. Δρόμος χωρίς διαγραμμίσεις ετούτη η φωνή. Κόσμος πάει κι έρχεται μέσα στον ήχο και τις λέξεις της.

Η βραχνιασμένη απ’ τη νύχτα φωνή στο παραθυράκι του περιπτέρου, παρελθόν σκέτο. Άφιλτρο. Στιγμή μπροστά. Κάποτε δεν λέει τίποτα. Άλλοτε κάνει ένα «ευχαριστώ» κι ακολουθεί μια μικρή σιγή όπως εκείνη που δίνει τον τόνο μετά την τελευταία λέξη μιας λάιβ απαγγελίας ποιήματος. Το κοινό βέβαια άσχετο, θα σπεύσει αμέσως να χειροκροτήσει μή ξέροντας πως το ποίημα είναι απλά η αφορμή για ποίηση. Μή ξέροντας πως η ποίηση είναι εκείνα τα δύο-τρία δευτερόλεπτα που ακολουθούν την τελευταία λέξη του ποιήματος...

Έτσι, επειδή μου καρφώθηκε το πρωί για κανά δίωρο στο μυαλό, από την ώρα που οδηγούσα για τη δουλειά και δεν γούσταρα μία να στρίψω κάτω για τα τεχνικά.
Μόνο να ‘μενε ώρα και χρώμα 7παρά και να πηγαίνω με τ’ αμάξι και να τραγουδάω μέχρι να βαρεθώ:

Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες

δεν ξέρω τι ζητάς και αν το βρήκες

αχ να 'σουνα τσιγάρο τελευταίο

γουλιά γουλιά μαζί σου να τα λέω

Μα τι να πω που 'μαι στεγνός από ψιλά και από παρέα

και σ' αγαπώ γιατί είσαι άπιαστη σαν όλα τα ωραία

Τι να σου πω άδειο βαγόνι το μυαλό μου αραγμένο

το σ' αγαπώ πάνω στου μπράτσου μου χαράζω την πληγή

Και δεν μπορώ να μη σε δω ούτε να μη σε περιμένω

ούτε μπορείς ν' ακολουθήσεις τη δική μου τη φυγή

Θα τού 'βαζα πινακίδα: "Με (κάτι απ') τον τρόπο του Χ2". Το προτιμώ στο τέλος και με ψιλά γράμματα.