Blog-Επιταγών

Αποσπασματικές φωνές

2012-01-27T17:29:00.004+01:00

1.
Ώς ακούγεται μακριά το σάλεμα της πέτρας
κι ανοίγει της νύχτας το σκοταδοπήγαδο, τρέμοντας άλφα και βήτα και άλφα και
βήτα ροκανίζουμε μυώνες των λέξεων φτάνοντας κάποτε στα λινά των ονείρων.

-Μεσίστια η Σελήνη αποφέγγει ολότελα.
Πόσο μας φωτίζει λέω το πένθος!

Κι ύστερα φλέβες μικρές που πρωτοείδες
να πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα του κόσμου τελών εν ερεθίσει από θανάτου άγγιγμα˙

-Κατάλαβα τι μιλάς, μην εντεχνίζεις.

-Ω, Ανυπομονησία της γνώσης˙ θεά
επαναπροσδιορίζουσα το χρόνο
σε πρώτο ενικό.

-Αντίληψη θα έλεγα. Ή μήπως δεν διαφέρει
από τη γνώση;

-Καλά το προσεγγίζεις σύντροφε˙ και τώρα
που είπα σύντροφε…

-Εγώ άλλο σκέφτηκα επί τούτου: που
άραγες ξεδίπλωσε κάλιο το υποκριτικό της τάλαντο η λέξη σύντροφος;

-Στον έρωτα!

-Στην πολιτική!

-Στ…

2.
Σκασμός! Ομιλούσα!

-Ουφ καημένε! με τα λυρικά μακρυνάρια
σου νομίζεις πως διασώζεσαι μέσα στην πλάση. Έξω μυρίζει μπαρούτι…

Μέσα μυρίζει χάος!

-Καλοδεχούμενο
το χάος. Αρκεί…

-Αρκεί κάποτε οι άνθρωποι να πάψουν να
είναι ιδιότητες.

-Ου μην και ειδικότητες. Γίνεται;

-Άνθρωπε δεν. Επιχειρείται πτώση του
τείχους με αδέξια σφυριά από άγνοια.
Στην πραγματική ζωή σου το μέλλον αφορμά
απ’ το παρόν, στην ονειρική πρωτολαλεί το παρελθόν. Γι’ αυτό είμαστε πάντα
πλουσιότεροι κάπου αλλού.

Στο σκοταδοπήγαδο μέσα της νύχτας πόσο
το Μέλλον γίνεται Μέλλοντας και η ζωή φιλολογία.

-Καλοδεχούμενη και η φιλολογία. Δυο
πόντους πίσω απ’ το διάβα των λέξεων πυκνοσκορπά ψιχουλάκια λαθών να βρίσκει η
διάψευση πίσω το δρόμο,
στη μήτρα σιωπή.

-Διαφωνώ! Είτε στο λόγο είτε στο μή
λόγο, παραμένεις ένας έρμαιος της σκέψης.

-Χρειάζεται αδερφέ μου τη λογιστική του
ο άνθρωπος. Ξελεπιασμένη απ’ τους αριθμούς καλείται άλλοτε συνείδηση.

Ναι! Μα στα ενδότερα της νύχτας οι
προτιμήσεις μας ψεύδονται αντικειμενικότητα και τότες εφορμούμε με όλα μας τα
μαχαίρια…

-Αλλού τρεμοπαίζει τα βλέφαρα η πλάση κι
εδώ οσμιζόμαστε την τολμηρότη μιας δευτερολέπτιας απόλαυσης που κάποτε δύναται
σημάνει καταστροφή.

Παγιδόπληκτες φωνές καπαντζολάγνες των
καιρών σας, από τον έρωτα σας ξέμεινε μονάχα να υμνείτε την καταστροφή
ξεχειλώνοντας τη συντηρητικότητα ως και την άπληστιν ελευθερία. Σκατά στις προκρούστειες κλίνες των πολιτισμών
σας.
-Προχωράντζες. Α προχωράντζες!

-Με συγχωρείς αλλά είναι ίδιον του
ανθρώπου να αποβλέπει σε δόξα. Σε εισαγωγικά, άν θέλεις. «Δόξα».
Έστω δια και της άλλης διαφήμισης. Σε εισαγωγικά, αν θέλεις. «Διαφήμισης».

Σύμφωνοι. Αύριο κανείς δεν θα θυμάται τ’
όνομά μας. Όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία. Σε εισαγωγικά, αν θέλετε.
«Σύμφωνοι».

Παραμέσα της σκέψης η πραγματικότης
διαθλάται ή τελείως κατοπτρίζεται;

-Ένσταση! Το ερώτημα θα έπρεπε να
εκκινεί από το τι εστί πραγματικότης.
-Δεκτή. Συνεχίζουμε.

Και σου φεύγουν τα ποίματά σου κάπως έτσι... έτσι.
Δίχως να κρατήσεις έστω μιας σελίδας σιγή…

http://youtu.be/oHv1MHKidSQ

Καλή Χρονιά σε όλες σας!

2012-01-03T16:06:00.003+01:00

ας είναι λοιπόν το 2012 η χρονιά του

... καμιά εμπιστοσύνη στα μουνιά ρε!

Χρόνια πολλά!

2011-12-28T13:30:00.002+01:00

Και γιατί κάποιες μπορεί να παραείναι κουλτουριάρες

για να πατήσουν να ακούσουν ένα τραγούδι του Καρρά

πάνω - κάτω αυτά λέει

Να σου θυμίσω τι μου είπες πριν να φύγεις,
να σου θυμίσω πώς πληγώνουν μια καρδιά;
Να σου θυμίσω τι μου είπες πριν να φύγεις
την τελευταία την δική μας τη βραδιά;

"Εμείς δεν έχουμε το ίδιο το φεγγάρι,
εμείς δεν έχουμε τον ίδιο ουρανό",
μου είχες πει την ώρα που αιμορραγούσα,
κι εγώ δεν είχα από πού να κρατηθώ.

Να σου θυμίσω τι μου είπες πριν να φύγεις
με χίλια δάκρυα και χίλια δυο φιλιά;
Να σου θυμίσω τι μου είπες πριν να φύγεις
την ώρα που με είχες αγκαλιά;

"Εμείς δεν έχουμε το ίδιο το φεγγάρι,
εμείς δεν έχουμε τον ίδιο ουρανό",
μου είχες πει την ώρα που αιμορραγούσα,
κι εγώ δεν είχα από πού να κρατηθώ.

18 ΝΟΕΜΒΡΗ

2011-11-18T12:40:00.001+01:00

Όταν καταλαγιάζει η επαναστατολογία των διαχρονικών μηνυμάτων και των πάντα επίκαιρων συνθημάτων (και λοιπά και λοιπά) της επετείου
Επιστρέφεις σε ζωντανή σύνδεση με τη ζωή σου
Και ανακαλύπτεις ξανά και ξανά την πιο ζεστή, την πιο ανθρώπινη, την πιο επαναστατική φράση της εποχής:

«…πως ένα σακάκι έριξα, Γενάρης του 79, στην παγωνιά που κουβαλάν οι δηλωσίες.»
Κ.Γώγου

2011-11-07T02:07:00.001+01:00

Μέρες πληγές εφήμερες.

Νύχτες δίχως πρόσημο.

Ως και τ’ ανείπωτο βαρέθηκε κι ειπώθη άρον άρον.

Βγάζεις ένα χαμόγελο απ’ την τσέπη.

«Κράτα τα ρέστα» λες.

Φεύγεις απ την πόρτα που οδηγεί σ…

Βίοι Ανώνυμων Αγίων (Νο Δεν Θυμάμαι)

2011-10-12T18:09:00.000+02:00

Ροτζέριου του ομολογητού

1.
Πρώτα πρώτα άφηνα τους άλλους να μιλήσουν.
Κι όταν έφευγαν (καθ’ ότι εκ πεποιθήσεως έμενα πάντα τελευταίος)
έκανα τη διαλογή ανάμεσα στους πεσμένους κάλυκες
μαζεύοντας το άσκαστο μπαρούτι.
Έτσι που λέτε μπήκα στην απατεωνιά.
Επίσημο επάγγελμα κατά τας Αρχάς:
Ιδιοκτήτης καθαρτηρίου σιωπής.

2.
Δεν είχα εξ άλλου και τίποτα να χάσω
μιας και ότι νόμιμο είχα επιχειρήσει
σκούνταφτε σε μια Δημοκρατία γνωριμιών και ιδιοτήτων
χιλίων δυο και άλλων τόσων ταχυτήτων.

3.
Ούτως ή άλλως πάλι, οι ιδιότητές μου δεν ενδείκνυντο
για τις κατάλληλες γνωριμίες με τους πάσης φύσεως πορτιέρηδες
της εν Ελλάδι ζωής.
Θαυμάστε:
Εσωτερικός περιηγητής, ανειδίκευτος ερευνητής, ωρομίσθιος εξιστορητής τραγελαφικών
ιστοριών, εκτιμητής γυναικείων ταλέντων, γελωτοποιός σε νυχτερινό πεζόδρομο,
συντηρητής αποληθωμένων στιγμών, γευσιγνώστης ξημερωμάτων, ακροατής καψούρηδων
ανδρών, ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, νυχτοφύλακας αιωρούμενων ονείρων, διακοσμητής
στον Παράδεισο, μπάρμαν στην Κόλαση, καταγραφέας μεθυσμένων διαλόγων σε
ξενυχτισμένα πατσατζίδικα, αρχιμάστορας στο γιοφύρι της Άρτας, επαγγελματίας
ανησυχούντας, υπάλληλος σε χώρο υγειονομικής ταφής μύθων και πολλές άλλες δουλειές
του ποδαριού έφεραν το ζείν μου σε ηλικία ανθρώπου.

4.
Δημιούργησα βέβαια μέσα σ’ όλα αυτά πολλές συντροφιές.
Έφτασα μάλιστα, θυμάμαι, τους 3.556 φίλους!
Έπειτα άφησα στην άκρη τους στείρους συναισθηματισμούς
και το marketing της προσωπικότητάς μου
για να ανακαλύψω την αλήθεια:
Όσο περνούν τα χρόνια, οι παρέες γίνονται πηγαδάκια.

5.
Ένα βράδι λοιπόν σε κάποιο απ’ αυτά τα πηγαδάκια άκουσα να λένε:
«Η διαφορετικότητα περνάει μέσα από τη θάλασσα της κοινωνικότητας˙
η μοναξιά φιλενάδες μου δεν είναι άλλο από τα μπρατσάκια
του κλαψιάρικου μωρού. Εκεί σε θέλω κάβουρα.»
Θυμάμαι μάλιστα συμφώνησα και έριξα μες στο στόμα μου τον κουβά
για ν’ ανεβάσω τη φωνή μου και να πω.

6.
Η μοναξιά ποικίλλει στην εκκίνηση. Ενίοτε μάλιστα
εξηγείται και παθολογικώς, καθώς λένε.
Όμως να το ξέρετε, πάντα καταλήγει σε μαζοχισμό
και μάλιστα εν ώρα ανόρεκτου αυνανισμού.
Θυμάμαι συμφώνησαν με τη σειρά τους. Με κάλεσαν στο πηγάδι τους
μα εγώ έπρεπε να είχα ήδη φύγει για μιαν άλλη εποχή.

7.
Όπερ εγένετο.
Σκαρφάλωσα δειλά και άνοιξα τα μάτια να κοιτάξω τους νέους καιρούς.
Οι άνθρωποι γύρω μου τρομοκρατημένοι˙
καίτοι ακόμη στον κόσμο τους
το σκουλήκι του αύριο τους κατέτρωγε την ψυχή.
Επρόκειτο λοιπόν για μια εποχή που ανέτρεπε κάθε είδους τάξη.
Κι εκεί που οι περισσότεροι έβγαιναν με πόνο από τα δεδομένα τους
κάποιοι άλλοι απλά ελευθερώνονταν από αυτά…

Χαμογέλα ρε, τί σου ζητάνε;

2011-09-14T16:25:00.001+02:00

Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν, να πούμε, σαν τους νομάρχες στις επιτροπές ασφαλείας που μας στέλνανε εξορία, απλώς γιατί δεν κάναμε ό,τι θέλαν αυτοί. Όταν λοιπόν πιάσανε το Χριστό και του τον πήγανε -πάντα οι κουφάλες την ίδια τακτική, να σε σπάσουνε, να τους πεις τι ωραίοι που είστε και τι καλά που τα κάνετε και ότι εγώ είμαι μαλάκας που θέλω να είμαι εγώ, κατάλαβες; Τα ίδια με την καθοδήγα μας. Τέλος, που λες, πάνε το Χριστό στον Πιλάτο, βασανισμένο και ταλαιπωρημένο από τους μπάτσους της εποχής, και του λέει η κουφάλα ο Πιλάτος: Έλα, ρε παιδάκι μου, τι θέλεις τώρα και τα σκαλίζεις, μια χαρά παιδί είσαι, νέος, ωραίος, έχεις μια τέχνη, σ’ αγαπάνε οι γυναίκες, μπορείς να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και να πεθάνεις σε βαθιά γεράματα. Δε λυπάσαι τα νιάτα σου και την ομορφιά σου; κάνε μια δήλωση, βάλε μια υπογραφή να λες ότι είσαι μαλάκας, και να γυρίσεις σπιτάκι σου ωραία κι όμορφα. Δε λυπάσαι, ρε, τη μάνα σου που σπαράζει από το κλάμα; Καλά, δεν έχεις αισθήματα μέσα σου εσύ; Τι σόι άνθρωπος είσαι δηλαδή; Εμείς τι είμαστε; Εσύ βρέθηκες να φκιάξεις τον κόσμο; και τα τέτοια που λένε όλες οι κουφάλες της εξουσίας. Και ο Χριστός τον κοίταγε με κείνα τα πανέμορφα, γεμάτα γλύκα και θανατερή κατανόηση μάτια του, σα να του ‘λεγε: Άσε μας, ρε Πιλατάκο, διότι μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… Ο Πιλάτος το ‘πιασε βέβαια, αλλά βολεμένος μέσα στην ιεραρχία, στα δαχτυλίδα του, τ’ αρώματά του και τα σκατά του είπε: Εγώ πάντως είπα και ελάλησα, αμαρτίαν ουκ έχω και νίπτω τας χείρας μου. Όλες οι ασφάλειες όλου του κόσμου, καπιταλιστικές, σοσιαλιστικές και ουδετέρων, αυτή την κουφάλα αντέγραψαν…

Χρόνης Μίσσιος

Ένα μάτι που γυρίζει μέσα του

2011-09-09T17:12:00.001+02:00

Φιλοσοφείς δέκα πράγματα για να πράξεις το ένα από αυτά. Δεν είναι λίγο αν το σκεφτείς. Κι ύστερα παίζει και η συχνότητα με την οποία φιλοσοφείς. Ένας νους πού ‘ναι πλασμένος να φιλοσοφεί είναι εικοσιτετραώρως απασχολημένος και ανταποκρίνεται στον ρου της ζωής με σχετική καθυστέρηση. Εκείνο το βράδι είχα προλάβει να μπω πρώτος στο δωμάτιό μου και να κλειδώσω την αϋπνία μου απ’ έξω. Άκουγα τα νύχια της ωσάν γατίσια να γδέρνονται πάνω στην ξύλινη πόρτα καθώς προσπαθούσε να μπει. Νιαούριζε με άγριες φωνές, προσπαθούσε να χωθεί κάτω απ’ τη χαραμάδα. Δεν καταλάβαινε πως της είχα δώσει υπόσταση και πια δεν ήταν πνεύμα. Άφησα το σώμα μου για λίγο πίσω απ’ την πόρτα σαν βαρύ έπιπλο και μόλις ένιωσα την επιθετικότητά της να καλμάρει, χαμογέλασα χαιρέκακα και έπεσα στο τραμπολινένιο στρώμα που με υποδέχτηκε ήδη αποκοιμισμένο. Ενόσω βρισκόμουν ακόμη ακίνητος μέσα στον εξομοιωτή του τούνελ, άκουγα μακρινά τα ναζιάρικα πια κλαψονιαουρίσματα της αυπνίας. Τότε, σαν συνέχεια από το προηγούμενο εμφανίστηκε ο Φασουλής Φιλόσοφος ως σκιά στον απέναντι τοίχο ύπνου μου:

«Ότι έκανα το έκανα πάντα και μάλλον θα συνεχίζω, εκ φύσεως, να το κάνω καθυστερημένα. - μου λέει-.

Εξάλλου όπως μου ψιθύρισε στ’ αυτί και ο τελευταίος μου ποιητικός έρωτας: ’’Το χιούμορ είναι βραδύτητα. Δεν είναι για βιαστικούς.’’ Θέλω να πω μου άρεσε να φιλοσοφώ τα πάντα ενώ πολλοί γύρω μου βιάζονταν να ζήσουν και όσο μεγάλωναν βιάζονταν να βεβαιώσουν την ηλικία τους.»

Τον κοίταζα με μάτια μεγάλα, έκπληκτα, σαν να βλέπεις για πρώτη φορά τον εαυτό σου στον καθρέφτη, σαν να βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου καθρέφτη. Συνέχισε:

«Έφερνα ανέκαθεν που λες χίλιες σβούρες μέσα στη φαινομενική, αλλά και αντικειμενική μου, στατικότητα. Έτσι έφτανα πάντα αργότερα. Πρόσεξε: όχι αργά˙ αργότερα. Αργότερα προφανώς απ’ ότι κάποιο ανθρώπινο ’’έπρεπε’’. Βλέπεις οι άνθρωποι είπανε τη σοφία εξέλιξη και πιά έχει ο καθένας μία σπίτι του. Εγώ έφτανα πάντα αργότερα. Δεν με πείραζε. Βέβαια αυτό, φορές φορές, είχε το τίμημά του ωστόσο μου άρεσε να προκαλώ ανακατωσούρες στο στομάχι του ρέοντος Χρόνου. Λοιπόν;»

-«Τι λοιπόν;»

-«Θα έρθεις;»

-«Πού;»

-«Να μου ανοίξεις την πόρτα!»

Πετάχτηκα σαν από τον καλύτερο εφιάλτη. Έψαξα μάταια για σημάδια ιδρώτα στο σώμα μου και σκέφτηκα όλες εκείνες τις στιγμές που άργησα διότι είδα την ζωή ως κάτι άλλο. Τελευταία ήρθε στο μυαλό η θεία μου η Γκέλα: «31 χρονώ γομάρι γίνηκες και παιδιαρίζεις! Πότε θα σε παντρέψουμε;» Έβαλα τα γέλια και άνοιξα την πόρτα. Η γάτα μπήκε και κουλουριάστηκε την παλαβή ποιούσα ανάμεσα στα στρώματα γλύφοντας την ουρά της. Άνοιξα τον υπολογιστή και ξεκίνησα να γράφω τούτο το κείμενο:

Φιλοσοφείς δέκα πράγματα για να πράξεις το ένα από αυτά. Δεν είναι λίγο αν το σκεφτείς...

Έ έ έρχεται ...

2011-07-30T12:10:00.004+02:00

για τα ταξί δεν έχω άποψη.

Το τμήμα από το 27:25 μέχρι το 28:00

όμως είναι σκέτο πιτιφούρι ...

Σίσυφος

2011-06-27T03:01:00.003+02:00

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, τους ξέφευγα. Γλιστρούσα ανάμεσα στα κόμματα και στα ερωτηματικά˙

Εκείνοι γρύλιζαν, λύσσαγαν. Ώσπου έσχατη λύση, αποφάσισαν ν’ αφήσουν την ιστορία να πάει

στο τέλος της

ελπίζοντας πως σηκώνοντας την τελευταία τελεία θα με βρουν από κάτω.

Μάταια.

Το τέλος είχε ήδη (πάντα δηλαδή) συντελεστεί κάπου αλλού – ανέκαθεν εξάλλου, στην πορεία αφήναμε την καρδιά μας.

Μάλιστα άν τα ρεπορτάζ είχαν λίγη περισσότερη φαντασία, θα έλεγαν πως οι διώκτες μετακινώντας κοπιωδώς την έσχατη τελεία, αντίκρυσαν κάτωθέ της απολιθώματα άστρων σ’ έναν βραχώδη ουρανό.

Έτσι λοιπόν, εκεί που νόμιζαν ότι όλα είχαν τελειώσει,

εγώ κάτω απ’ τη μύτη τους, επέστρεφα πάλι πίσω˙

στην αρχή, στη μέση, στα 3/4 της ιστορίας. . .

Διότι βλέπετε δεν ήμουν ο μόνος κυνηγημένος. . . είχα κι εγώ

τον μυστηριώδη ρόλο μου μέσα σ’ αυτή.

Εγώ που λέτε κυνηγούσα εκείνη. Κι εκείνη όλο μου ξέφευγε.

Γρύλιζα, λύσσαγα.

Ώσπου κάποτε κατάφερα να την πιάσω.

«Πώς σε λένε;» της λέω.

-Σελίδα. Εσένα;

-Φυγά.

-Λοιπόν;

-Θα σου πω. Γδύσου τις παλιές σου λέξεις. Θα σου φορέσω καινούργιες.

-Πού θα τις βρεις;

-Μη νοιάζεσαι. Είναι η ζωή μου. Όλα θα τα δεχτώ καθώς θα διηγούμαι

εκτός απ’ το να μή γελάσεις.

Και πάνω λοιπόν που ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω τη διήγηση σε κάποιο περιθώριο εκείνης της ιστορίας, έρχονταν οι πούστηδες οι διώκτες μου και μετακινούσαν, αναζητώντας με, την τελεία.

Έτσι αναγκαζόμουν πάλι να επιστρέψω σε κάποιο αόριστο σημείο της και να συνεχίσω.

Ο ίδιος κυνηγημένος, ο ίδιος κυνηγός μέσα στις εκδοχές της ίδιας ιστορίας.

Σαμανική

2011-06-23T03:10:00.003+02:00

Συλλέκτης ξημερωμάτων συνεχίζω να υπάρχω

Δρέποντας την αιώνια λιακάδα ενός μή καθαρού μυαλού.

Κάποτε θα χαθώ μέσα στα σύμπαντα χάη,

Μέσα σ' αυτό που οι εκάστοτε ζωντανοί θα ονομάζουν Ιστορία ή ιστορία. Λεπτομέρειες...

Θα χαθώ τέλος πάντων μέσα σε σύμπαντα χάη,

Μέσα σε χρώμα ασήμι και οινόπνευμα και σύννεφα ωσανάγλυφα˙

ονειρευόμενος ένα κόσμο πιό σκεπτόμενο, πιό δίκαιο,

και γυναικεία δάχτυλα ποδιών.

Τι μαλάκας!

Εκ του πουθενώς, οργή.

2011-06-22T17:16:00.002+02:00

Από τότε που «όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος», οι καρδιές μας φόρεσαν μανσέτες.

Ο κόσμος γίνηκε μαθηματική πράξη και ως μια ιδεολογία με στρεβλό υπόβαθρο, λυσσαλέως και σιχαμαδόν, αποσκοπεί.

Όλα αυτά βέβαια στο όνομα των ελευθεριών που σήμερα εκφράζουν την «ποιοτική» και ελεύθερη ζωή. Ελευθερία του ατόμου, ελευθερία της οικονομίας, ελευθερία στην ερωτική μας ζωή, ελεύθερη πρόσβαση στα πάντα.

Έτσι καταλήξαμε η ζωή μας, οι σχέσεις μας, η τσέπη μας να ρυθμίζονται πια από τόσους και τόσο πολύπλοκους μηχανισμούς που η σύγχρονη έννοια της λέξης ελευθερία φουντώνει αυτομάτως μέσα μου έναν ήπιο συντηρητισμό προκειμένου να διαφυλάξω τον εαυτό μου.

Δεν ελπίζω στους γέρους. Τα παλιά μας είδωλα ξεκούτιαναν. Οι ποιητές γίνηκαν κυνικοί φιλόσοφοι και γαυγίζουν με επιθετικότητα εκείνο το μικρό κομμάτι ρομαντισμού που υπάρχει ακόμα στην καρδιά τους. Οι νεολαίοι συνεδριάζουν κούφια σε αίθουσες φοιτητικών συνελεύσεων όπου όντας στον κόσμο τους, ενώνουν τα χέρια, σβήνουν τα φώτα, ανάβουν κεριά και καλούν το πνεύμα του Μάη του ’68 να τους επισκεφτεί. Τα δε προοδευτικά παπαγαλάκια επιμένουν να τους επαινούν αρνούμενοι να δουν πως το νιάτο από μόνο του δεν κάνει την ελπίδα. Τελικά εξαργυρώνουν το «λάιφ-στάιλ της άρνησης» με στεγνά, επαναστατικά και κυρίως (μη ξεχνιόμαστε) ελεύθερα! γαμήσια.

Λοιπόν φίλοι μου, είμαστε περικυκλωμένοι απ’ την ελευθερία που ζητούσατε. Είμαστε ο σύγχρονος, ελεύθερος δυτικός κόσμος. Σύντομα ολόσωμες οθόνες υπολογιστών για να καθρεφτιζόμαστε ακόμη ελλιπέστερα...

Βάστα τοίχε , θα σπρώξω ...

2011-06-22T09:47:00.003+02:00

Οι υπογραφές έπεσαν, την Δευτέρα παίρνει τυπικά το χρίσμα και την Τρίτη πιάνει δουλειά. Ο Μάκης Ψωμιάδης είναι το νέο αφεντικό της ΠΑΕ Ηρακλής. Η συμφωνία των τριών πλευρών (Ρέμος, ΓΣ, Ψωμιάδης) ολοκληρώθηκε στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και στην γενική συνέλευση του Ερασιτέχνη, θα επισημοποιηθεί η συμφωνία.

ε, πάει χάλασε ο κόσμος ...

και συνεχίζουν ορίζοντας και την "επίσημη πρώτη" της ομάδας.

Παράλληλα θα ξεκαθαρίσει και το ποιοι παίκτες θα στελεχώσουν το ρόστερ της νέας ομάδας. Είναι βέβαιο ότι θα βρεθούν σε αυτό αρκετοί από τους παίκτες που έπαιξαν φέτος σε Ηρακλή και Καβάλα, ενώ η πρώτη συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 5 Ιουλίου.

ε, και για να ευθυμήσουμε και λίγο ακούστε τα όνειρα που είχε για την ομάδα μπάσκετ της αεκ οταν την ανέλαβε

η οποία βέβαια ακολούθησε την λαμπρή πορεία της ομάδας βόλεϋ του συλλόγου .

Ιούνιος 2011

2011-06-17T15:52:00.001+02:00

Υποδεχτήκαμε τότες καιρούς όπου οι μέρες είχαν γίνει σκληρότερες απ’ τις νύχτες

Καθώς τις έλουζε ένα αδυσώπητο φως αποκάλυψης και ορίων.

Οι δρόμοι έσφυζαν από αυτονόητο

Την ώρα που κάποιος Ιησούς μ’ ένα ταμπούρλο

Χάιδευε μια φέτα πορτοκάλι κι ύστερα μύριζε ευφραινόμενος

Τα δάχτυλά του.

Καλοκαίρι. Έβλεπες σάρκες να πάλλονται.

Κόσμος πήγαινε, κόσμος ερχόταν

Κι οι πλέον μουδιασμένες ώρες της Ιστορίας του παρόντος,

Ήταν αυτές

Οι οποίες διέθεταν ιστορικό προηγούμενο˙

Κι όπως τα δέντρα είχαν καλύψει τα φύλλα με κουκούλα

Λιθοβολώντας τα πιο υψηλά κλαδιά τους,

Εσκίρτησε μέσα μου μια αίσθηση ομορφιάς που υπερέβαινε πραγματικότητα.

Όμως οι καιροί ταραγμένοι.

Με πλησίασε ο πρώτος αστυνομικός: «Πώς λέγεστε;»

-«Ασουρμανιπάλ των φτωχών», του λέω.

Ύστερα ο δέυτερος, πιο αγενής: «Τι δουλειά κάνεις;»

-«Ψάχνω ψύλλους στα άχυρα.»

Μ’ άφησαν τελικά να φύγω μα δεν έφυγα. Έμεινα εκεί.

Ταραγμένοι καιροί κι ήθελα κι εγώ να προσθέσω το λιθαράκι μου, που λένε.

Ζυμώσεις, διαμάχες, κουβέντες.

Ένας έλεγε τούτο, άλλος εκείνο, άλλος το άλλο

Κι έλεγα κι εγώ τα δικά μου.

Αρθρογράφοι και στηλίτες έριχναν λόγια και αριθμούς στη μάχη της γνώμης

Ώσπου ερχόταν κάπου κάπου η ποίηση να με λυτρώσει απ’ τις απόψεις...

Κονσέρτο για δύο εαυτούς και ένα μπαλαντέρ

2011-06-16T01:59:00.011+02:00

α’

Όλα εκκινούν από το ότι όλα είναι υποκειμενικά. Ωστόσο ο Τέχνας κατεργαζόμενος (με όλο τον εγωισμό που τον διακρίνει και παράλληλα τον βαραίνει) οφείλει να αναζητεί ή να πλάθει τις αντικειμενικές αλήθειες.

Καθ’ ότι ο κάθε κόσμος στο κάθε Τώρα του

και ένα άπειρο από τρωτά σημεία.

β’

Και ένα άπειρο από οφθαλμούς!

γ’

«Λοιπόν, δεν έγινα τίποτα αφού ήμουν πάντα το περιεχόμενο μιας παρένθεσης και ύστερα εμφανιζόμουν μέσα σε εισαγωγικά ή, διόλου σπανιότερα, ξεδιπλωνόμουν ανάμεσα σε δύο παύλες.

Όμως τη νύχτα πίσω απ’ τη διάφανη κουρτίνα

Η Πλάση χόρευε σαγηνευτικά μπροστά μου χύνοντας τα φορέματα ως τους σκοτεινούς αστραγάλους.

Έτσι έπιασα πολλάκις μουχαμπέτι με το Άπειρο -που εν σιγή ξενυχτούσε μαζί μου- προσπαθώντας να ξεδιαλύνω το Αίνιγμα του κόσμου.

Δεν το κρύβω, φορές τα κατάφερα˙

μα πάντα την επόμενη ημέρα

μπροστά στο παράθυρο

η Σφίγγα επαίδευε Θηβαίους...»

Βίζιτες

2011-06-14T17:46:00.004+02:00

Ποιός είσαι;
-Άνοιξέ μου.
-Τί θες;
-Να πω τις Αισθήσεις που κύλησαν στο Απερίγραπτο.

Φωτο: "Ληξιαρχείον τοίχου" - ίσως κι απ' την πρόσφατη απογραφή.

2011-06-14T13:17:00.001+02:00

My name is Lucy
I am 20 years old
I’m from London, Chelsea,
I’m single
I like Thong guys possibly Latinos
But I also likes females with big Lips and long legs
I don’t take class A drugs
Is cocaine class A?
I love rock & roll
And Disco.. Dis-co
I study Art, but I also have height degree and philosophy
I’m on my space, messenger, skype, face book, small world and second life,
but nobody writes to me...
{...}
I like dancing in the rain,
I like watching in people windows
I don’t take class a drugs
Its cocaine class a
I’m on my space messenger, skype, face book, small world and second life,
I’m single
My name is Lucy

I like shopping,
I like dancing in the rain
I love Pete Tong
I dance to Pete Tong but I don’t understand his music….. music

2011-06-14T04:03:00.001+02:00

...

2011-06-14T03:52:00.002+02:00

Η Ουσία είναι θέμα αισθητικής.
Πατρίδα μου
Και λόγος για νά
Είναι όσοι αντιλήφθηκαν τον κόσμο
Με τις ίδιες λέξεις.

2011-06-05T13:22:00.001+02:00

Ο Μόσχος ο Σιτευτός.

2011-06-04T17:49:00.001+02:00

1.
Αργότερα γνώρισα τη Ματαιοδοξία.
Μου συστήθηκε ως μαντάμ Φιλοδοξία.
Καλή γκόμενα.
Αλλά έπαιρνε τη ζωή σοβαροφανώς.
«Σοβαρά», η ακριβής λέξη για την ίδια.

2.
Κάθε λέξη και η υποκειμενική της σύλληψη.

3.
Κάθε σύλληψη και ένα το κρατούμενος.

Μια "διάφανη" ζωή.

2011-02-23T09:32:00.002+01:00

... απο το 100ΔΡ στο 20€.

Ο χριστός είναι Ο.Φ.Η ?

2011-01-20T15:13:00.000+01:00

Πουλάκι μ΄ ...

2011-01-18T20:27:00.001+01:00

...
Περπάτησα στο δρόμο σου για να σε συναντήσω
ό,τι κι αν είχα σου 'δωσα χωρίς να σε γνωρίσω,
...

2011-01-15T12:57:00.000+01:00

Είμαι ένα φύλλο του φθινόπωρου που πέφτει,
είμαι ένα στρώμα από φύλλα πεταμένα
κι αυτό το κίτρινο το χώμα που με βάφει,
κάποια στιγμή θα γίνει ένα και με μένα
Θα πλανηθώ μεσ' στις πτυχές του δέρματος σου,
θ' ακολουθώ κάθε τυχαία χαραγή σου
κι όπου με βγάλει θα φωλιάσω το χειμώνα,
χωρίς κανόνα!

Είμαι μια δύναμη κρυμμένη και το ξέρω
όμως δε ξέρω τι ζημιά μπορώ να κάνω,
Ζω σ' ένα πόλεμο που τρώει τα σωθικά μου,
που όμως κάποτε θα φάει και εμένα.
Στην μυρωδιά σου να μεθάω και να χάνομαι,
μόνο το χρώμα της πνοής σου να αισθάνομαι.
Έτσι ζεστά θα τον περάσω τον χειμώνα,
χωρίς κανόνα!

Είμαι ποτάμι που παρέσυρε τα δέντρα,
κάθε σταγόνα μου τα φύλλα τους δροσίζει,
μα δεν αρκεί αυτό ζωή για να τους δώσει
κι έτσι όλο κλέβουνε ζωή μόνο από μένα.
Πού θα με παν αυτοί οι δρόμοι σου δεν ξέρω
κι αυτό το άγνωστο με κάνει και σε θέλω.
Σ' αυτό το αίνιγμα κουρνιάζω τον χειμώνα
χωρίς κανόνα!

Είμαι ένα πλάτωμα, μια βάση για πυραύλους,
είμαι ένας πύραυλος που έκαψε τη βάση
κι αυτή η θλίψη μου δεν θα σβηστεί στ' αστέρια,
γι' αυτό θλιμμένο βλέπετε πάντα εμένα.
Κι έτσι όπως βλέπω να σε σέρνω και να σέρνομαι
κι όταν σε παίρνω να πετάμε και να φεύγουμε,
θα τον μπερδέψουμε για πάντα τον χειμώνα,
χωρίς κανόνα!

2011-01-14T15:43:00.001+01:00

Απογευματινες βόλτες

2011-01-07T17:04:00.003+01:00

Πάλι στο facebook.
Προφίλ , "κλικ"
και
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος είναι πλεον φίλος με τον Αμπτουλάχ Οτσαλάν και 2 ακόμη άτομα.

Περασμένα , ξεχασμένα.

Ούτως ή άλλως ο Θεόδωρος πάντα πίστευε οτι
δεν ηταν μόνο δικό του λάθος,
γι αυτό και δήλωσε στο προφίλ του
"Μαζί τον κρύψαμε"

--- Οι άλλοι δυο λες να είναι ο Τσίπρας και η Αλέκα?

Πρωινές βόλτες

2011-01-07T09:58:00.002+01:00

Βόλτα στο facebook.
Θα μου πεις ,
τι περίμενες να βρεις στο facebook,
ελα μου ντε.
Φίλοι φίλων λοιπόν,
φωτογραφία φίλης
και ξάφνου
"παντρεμένη με τον ..."
πατάς προφίλ
Πληροφορίες "κλικ"
Η φωτογραφία του, Ελληνική σημαία
και αεροπλάνα
και
και
και ...
εγώ χόρτασα αλλά λέω να συνεχίσω
Ο χρήστης ... .... είναι μέλος στα παρακάτω γκρουπ
1)ΝΑΙ ΡΕ ΓΕΝΝΗΘΉΚΑΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΆΝΟΥΜΕ ΈΛΛΗΝΕΣ
2)ΠΑΟΚ ΕΙΣΑΙ
3)ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΌΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ
4)ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
4)ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ
εντάξει λεω, κατι λείπει όμως
και συνεχίζει
5)ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΚΩΣΤΙΔΟΥ
6)ΔΕΣ ΠΟΙΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΣΟΥ ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ
7)ΔΕΣ ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΕΧΕΙ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ

Έλληνες είστε και φαίνεστε.

2011-01-03T04:33:00.001+01:00

5 και 35 του Γενάρη. Όχι ηλίθιο ημερολόγιο, δύο είναι ακόμη ο μήνας.
Ο χρόνος είναι άνθρωποι κι οι άνθρωποι είναι χρόνος...

2010-12-17T17:07:00.002+01:00

Και επισήμως λοιπόν, ως αναμένετο, οι εκλεγμένοι καταδίκασαν τον ξυλοδαρμό Χατζηδάκη ως ένα χτύπημα κατά της Δημοκρατίας μας.
Εσείς λοιπόν κουφάλες που είστε οι ίδιοι που διά των πρακτικών σας διαχωρίσατε την εν Ελλάδι Δημοκρατία σε ΣΑΣ και ΜΑΣ εξελίσσοντάς τη σε μια "Δημοκρατία γνωριμιών και ιδιοτήτων/Χιλίων δυο και άλλων τόσων ταχυτήτων", αντιληφθείτε επί τέλους (τί λέω τώρα!) πως το συγκεκριμένο επεισόδιο και ότι άλλο ακολουθήσει, δεν είναι χτυπήματα κατά της Δημοκρατίας μας αλλά όπως ακριβώς το θέσατε, κατά της Δημοκρατίας ΣΑΣ.

Ντροπή σας να χτυπάτε τα εξέχοντα μέλη του μεγαλύτερου επαναστατικού-αντιεξουσιαστικού κόμματος της χώρας!! Χατζιδάκη είμαστε μαζί σου!!

2010-12-16T14:00:00.003+01:00

Η ανακοίνωση της Ν.Δ. για την επίθεση κατά του Κωστή Χατζηδάκη

Η Ν.Δ. εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία καταδικάζει την επίθεση που δέχθηκε σήμερα ο Κωστής Χατζηδάκης, με φόντο τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας.

Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Ο προπηλακισμός κάθε προσώπου, οποτεδήποτε και αν γίνει, είναι απαράδεκτος και καταδικαστέος.

Σήμερα όμως, ο προπηλακισμός Βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας είναι κάτι παραπάνω. Υπηρετεί ύποπτες και προβοκατόρικες σκοπιμότητες.

Φαίνεται πως το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία έχει πρωτοστατήσει στον αγώνα κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και έχει καταγγείλει ότι το πρόσφατο νομοθέτημά της οδηγεί σε «εργασιακό Μεσαίωνα», έχει ενοχλήσει πολλούς.

Όσοι πιστεύουν ότι η Νέα Δημοκρατία θα κάνει έστω και ένα χιλιοστό πίσω από τη γραμμή αυτή, κάνουν μεγάλο λάθος.

Παραμένουμε αμετακίνητοι κατά του Μνημονίου και επιμένουμε, με συνέπεια και αποφασιστικότητα, στην προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών».

2010-12-10T04:07:00.002+01:00

Θλιβερής μνημοκληρονομιάς των ερώτων μας ο μαμωνάς
Αναπαραγωγή της ψευτιάς, ξεχασμένη η αλήθεια για μας.
Το ξέρω σας αρέσει η βιδωμένη σχέση
Ο εαυτός σου φρίκη στον άλλον να ανήκει.

1. Φαλλοκράτης δεν ήμουνα γω
Κι ας μου μίλαγες πάντα γι αυτό.
Φεμινίστρια ήσουνα σύ
Επαναστατημένη γυνή.

Ενοχές μου φορτώνεις συχνά
Για των αρσενικών τα σκατά
Δεν ανέχτηκες μία φορά
Να σου θίξουνε τα θηλυκά.

Θα φύγω και με χάνεις
Να ιδούμε τι θα κάνεις
Θα φύγεις θα με χέσεις
Αυτά γεννούν οι σχέσεις.

Όχι δε θα μαλώσω πια
Το προτιμώ χωρίς δεσμό.

2. Θλιβερό και γομάρι με λες
Και τα πάντα δικά σου τα θες
Κι όλο ξύνεις και ξύνω πληγές
Κι όσο φταίω κι εσύ τόσο φταις.

Ανασφάλεια νιώθεις εσύ
Παρομοίως κυρά μου κι εγώ
Κι αν εσένα σε βλέπουν μουνί
Και εμένα με βλέπουν φρικιό.

Πανάθεμά σε φύση
Γεννήσαμε κορίτσι
Κι εσύ σαν τη μαμά σου
Το θες ομοίωμά σου.

Γιατί σώνει και καλά τη φαλλοκρατία
Να την αντιστρέψουμε σε αιδοιοκρατία.
Δεν χρειάζεται τόσο πια το μένος
Καταργείστε τα τους ρόλους και το γένος.

3. Όταν μ έσερναν για το στρατό
Μου πες πρόβλημα είν ανδρικό
Κι επιτέλους κατάλαβα γω
Το μοντέρνο σας φεμινισμό.

Μου ζητάς σιγουριά στ αγαθά
Σύ και γω κι αισθημάτων σκλαβιά
Και Κατίνα σε είπων μαθές
Κι απ το σπίτι με πέταξες δες.

Και σύ με είχες είπει
Βρωμιάρη και αλήτη
Σαν πιάνεις τη μουρμούρα
Βουτάω την κουμπούρα.

Όχι δε θα μαλώσω πια
Το προτιμώ χωρίς δεσμό.

4. Κι αν μ έχουν κόψει φέτες
Δεν φταίνε αι γυναίκες
Πολλά τους δίνω δίκια
Κι ας κάνουν καριολίκια

Οι άντρες τις πηδάνε
Και δούλες τις κρατάνε.
Μα όχι να πληρώνω
Την πούτσα μου και μόνο.

Γιατί σώνει και καλά την πουτσοκρατία
Να την αντιστρέψουμε σε μουνοκρατορία
Δεν χρειάζεται τόσο πια το μένος
Καταργείστε τα τους ρόλους και το γένος
Κι αν ο έρωτας ελεύθερα κυλάει
Δεν χρειάζεται κανείς να κυβερνάει.

Παρ όλα αυτά αρέσει η βιδωμένη σχέση.

2010-12-09T02:44:00.006+01:00

Ολοένα και βαθύτερα
μή ξέροντας...
Στα ενδότερα των πραγμάτων
μή ξέροντας...
Ελλοχεύει καρδιά ή κουκούτσι;

Γιάννης Υφαντής

2010-12-08T14:40:00.000+01:00

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

«Βγάζεις λεφτά» μου λένε «από την ποίηση;»
«Λεφτά;» τους απαντώ, «λεφτά;
Βγάζει λεφτά ποτέ ο εραστής;
Λεφτά βγάζει μονάχα ο νταβατζής».

Ε, άκου "Θανάση" η καργιόλα

2010-12-08T01:51:00.003+01:00

ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ, Το πρόβλημα με τη Μούσα
Είναι καιρός που η Μούσα μου κάτι έχει πάθει.
Δεν κάθεται στα γόνατά μου γελαστή.
Βαριέται, μου καταλογίζει λάθη
ασυγχώρητα, εμένα που από το σινάφι
με είχε τον πιο θερμό εραστή.

Αυτή που πριν χάιδευε τα μαλλιά μου
με μυρωμένα δάχτυλα, μου μιλά
με ήχους που δεν θυμίζουν μελωδία πιάνου
– καρφώνονται σαν βέλη Ινδιάνων
εκεί που κάποτε άφηναν τριαντάφυλλα.

Αισθάνομαι πως κάποιες την έχουν ζαλίσει
με σχόλια κάθε άλλο παρά λυρικά
–μισόλογα για μένα– που την έχουν πείσει
πως θα ’ταν για τους δυο μας μια λύση
να πάψει να με βλέπει ερωτικά

– να συναντιόμαστε σαν δυο καλοί φίλοι,
αγαπημένοι, με κοινά ενδιαφέροντα,
λεπτά ( πάνω απ’ το άρρεν και το θήλυ ),
μιλώντας για το πνεύμα, όχι την ύλη,
και, κάποτε, για τον έρωτα.

Νιώθω πως δεν θ’ αργήσει να με ξεχάσει,
ότι σε λίγο θα μου τα κόψει κι αυτά,
αφού έχει αρχίσει να με λέει Θανάση,
αυτή που ώς τώρα μου είχε πλάσει
τα πιο τρυφερά υποκοριστικά.

2010-12-07T15:19:00.001+01:00

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν
φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ
σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

Μεθύσκων αναμένων αερόπτερος ου'ι'σκάς

2010-12-03T16:17:00.006+01:00

α. Άν τα ήδη πεσμένα μήλα φτιάχνουν στοίβα ως το ύψος των κλαδιών της μηλιάς, τα καινούργια μήλα, παρ' ότι παραγινωμένα, παραμένουν στα κλαδιά.
Η ισχύς της πίεσης, εν προκειμένω, καταλύει τους Νόμους της Βαρύτητας.
Κι άν με ρωτάς για τις Επαναστάσεις των λαών και των ανθρώπων, σου λέγω τούτο:
Έμπνευση-Απόγνωση-Ψυχραιμία
σε ισόποσο περίπου βαθμό και με την ώρα του, ίσως, το καθένα.
Άν κάτι ελιπεί στο μίγμα των καιρών, θα το χαρακτήριζα Έμπνευση.

β. Ω, ανερυθρίαστη ερυθρότητα της Αγάπης.
Η ες αεί εναπομείνασσα αιτία.

γ. Κι ω, αναρίθμητες ζωές που χάνεστε απλά
εξειδικεύοντας της γενικότητες αυτού του κόσμου.
Δεν έχω μεριά να σας κρίνω...

δ. Κοίταξε να δεις κύριε ποιητή νούμερο τάδε χιλιάδες...
Περνώντας στην αποτίμηση είσαι απλά ένας αιμοδότης του Λόγου.

ε. Όχι σκουπίδια όχι πλαστικά στις αμμουδιές του Ομήρου.
Για να χαρούμε όλοι μας κι αυτό το...

(Νοητοί) Ποιητικοί Διάλογοι

2010-12-01T16:56:00.004+01:00

«Και η ποίηση είναι σαν ν’ανεβαίνεις μια φανταστική σκάλα για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό»

Τ. Λειβαδίτης - Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

"Μπορείς όμως να κόψεις ένα τριαντάφυλλο από τη λέξη τριανταφυλλιά;
-Σ' εκείνους η ερώτηση."

Ν. Καρούζος - Νεολιθική νυχτωδία στην Κρονστάνδη

2010-12-01T16:49:00.001+01:00

H αίγλη της νεότητας είναι, ως ένα σημείο η αίγλη του σφάλματος. Ζηλιάρηδες γέροι που όλα σας τα ‘χετε προβλέψει. Δε θα ‘ρθει ποτέ το αηδόνι να λαλήσει πάνω στη σωφροσύνη σας.

Οδ. Ελύτης-Ανοιχτά χαρτιά

2010-11-16T14:36:00.001+01:00

2010-11-11T01:30:00.003+01:00

Τί ωραία που θα ταίριαζα τη ζωή σου άν ήμουν εσύ.
Τί ωραία που θα ταίριαζες τη ζωή μου άν ήσουν εγώ.
Μόνο που δεν θά σουν εσύ.
Κι ούτε που εγώ θά 'μουν εγώ.

2010-11-10T16:53:00.002+01:00

Το θέμα δεν είναι τί βλέπεις αλλά τί μάτια διαθέτεις...

Πολιτική παρέμβαση

2010-11-10T02:41:00.004+01:00

Ψωμιάδης 2006

Ψωμιάδης 2010

And the story goes on...

2010-11-03T01:52:00.001+01:00

« Κυρά έχεις όμορφο μικρό στο μόσχο αναθρεμμένο.
Το λούζουν, το στολίζουνε στο δάσκαλο το στέλνεις.
Το καρτεράει ο δάσκαλος με μια χρυσή βεργούλα,
το καρτεράει η δασκάλισσα με δυο κλωνάρια μόσχο.
Παιδί μου πού ειν' τα γράμματα, παιδί μου πού ειν' ο νους σου;

Τα γράμματά μου στο χαρτί κι νους μου πέρα δέρνει,
πέρα στις νιες τις όμορφες, πέρα στις μαυρομάτες
που 'χουν τα μάτια σαν ελιά, τα φρύδια σαν γαϊτάνι».

2010-11-02T13:15:00.004+01:00

Κατά το έτος 2525

Εάν ο άνδρας είναι ακόμα ζωντανός
Εάν η γυναίκα μπορεί να επιζήσει
Ίσως βρουν…

Το έτος 3535

Δεν θα χρειάζεται να πείτε την αλήθεια, δεν θα χρειάζεται να πείτε ψέματα
Ό, τι σκέφτεστε, κάνετε και λέτε
Θα ΄ναι στο χάπι που πήρατε σήμερα

Κατά το έτος 4545

Δεν θα χρειάζεστε τα δόντια, δεν θα χρειάζεστε τα μάτια σας
Δεν θα βρίσκετε κάτι να κάνετε
Κανείς δεν θα σας κοιτάζει

Κατά το έτος 5555

Τα χέρια σας θα κρέμονται νωχελικά στα πλευρά σας
Τα πόδια σας δεν θα ‘χουν τίποτα να κάνουν
Κάποιες μηχανές θα το κάνουν για σας

Κατά το έτος 6565

Δεν θα χρειάζονται σύζυγοι, δεν θα χρειάζονται γυναίκες
Θα διαλέγετε τους γιούς και τις κόρες σας
Από το βάθος ενός μακρού, γυάλινου σωλήνα

Κατά το έτος 7510

Αν ο Θεός είναι να ‘ρθει θα τα ΄χει καταφέρει ως τότε
Ίσως κοιτάξει γύρω και πει:
"Τώρα είναι η ώρα για την ημέρα της κρίσης!"

Κατά το έτος 8510

Ο Θεός θα κουνήσει το πανίσχυρο χέρι του
Θα πει "Είμαι ευχαριστημένος για το που έφτασε ο άνθρωπος"
Ή θα τα γκρεμίσει όλα και θα αρχίσει απ’ την αρχή

Κατά το έτος 9595

Αναρωτιέμαι αν ο άνθρωπος θα είναι ζωντανός
Θα ΄χει πάρει ότι αυτή η γέρικη γη είχε να δώσει
Και δεν ανταπέδωσε τίποτα

Τώρα έχουν περάσει 10,000 χρόνια ο άνθρωπος έχει κλάψει ένα εκατομμύριο δάκρυα

Για ό, τι ποτέ δεν ήξερε, τώρα το όνειρο του ανθρώπου έχει τελειώσει
Αλλά μέσα απ’ το αιώνιο φως {…} της αστροφεγγιάς
Έτσι, κάπου πολύ μακριά τώρα ίσως είναι απλά χθες…

2010-10-24T16:24:00.001+02:00

Από τα πέρατα της γης
Φέραν της φωτιάς οι μάγοι
Ονείρατα φιλόξενα
Μήπως και σπάσουνε οι πάγοι

Μήπως θαρρέψει ο άνθρωπος
Και ψάξει στα χαμένα
Και βάλει χώρια τα καλά
Χώρια τα στερημένα

Στη φωτιά ρίχνω όλα τα ταμένα
Όνειρα πάρτε με μαζί κι έμενα
Να χαθώ σε τραγούδια περασμένα
Κάπου εκεί όσα έχω χρεωμένα ζω

Στίχοι Σ. Μάλαμας/Μουσική Active Member

2010-10-24T15:50:00.004+02:00

Με λέξεις τριμμένες με μεταφορές κι αναλογίες
πασχίζω να μιλήσω
σαν τον μουγγό που θέλει να σου δείξει πως πονάει
και μπήγει το καρφί μέσα στο μήλο

Σύντροφε, κοιμάσαι; Ήθελα να μου πεις,
ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού
που να βουλιάζουνε οι λέξεις στο χαρτί
σαν τη σιωπή μου στις κόρες των ματιών της;

Άρης Αλεξάνδρου

Στη μάχη του χαμόγελου.

2010-10-22T18:32:00.008+02:00

Τα είδα το πρωί και μου έστριψε.

η χαρά του αναποφάσιστου ψηφοφόρου

... θα κολλήσω στο παρμπρίζ και ας τον οδηγό να βρείζ΄ ...

μου θυμίζει την φάση που περνάς δίπλα απο τις λίμνες τα βράδια του καλοκαιριού και γεμίζει το παρμπρίζ μυγάκια,
όποιος πέρασε σήμερα παζαρότσαρκα στο πράβι
γέμισε το αμάξι του "χαμογελαστούς πολιτικούς".
Δεν ξέρω βέβαια αν έχετε ποτέ προσπαθήσει να καθαρίσετε αυτά τα μυγάκια απο το αυτοκίνητο σας αλλά τα γαμήδια, αν ξεραθούν, ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.

Το blog-epitagon εύχεται σε όλους τους "χαμογελαστούς" που "κόλλησαν" στο παρμπρίζ του,

ΣΤΙΣ ΕΠΕΡΧΌΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΈΣ
ΝΑ ΜΗΝ "ΒΓΑΊΝΕΤΕ" ΜΕ ΤΊΠΟΤΑ

2010-10-22T15:58:00.002+02:00

Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης – εδώ κοντά είναι η Κοτζιά
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

2010-10-22T14:13:00.003+02:00

Καμιά φορά είναι τόση η συνήθεια (λέει)
Που σκέφτεσαι
Και ακούς τη φωνή σου...

2010-10-22T13:58:00.000+02:00

2010-10-21T16:02:00.002+02:00

Ο ποιητής έχει στα μάτια του το αρχέτυπο και ξέρει πως η φύση δεν οργίζεται πραγματικά, ούτε με την όποια καταιγίδα. Ο ποιηματογράφος έχει στα μάτια του το εγώ του και παίρνει στα σοβαρά τα δάκρυά του. Φυσικό να φοβάται λοιπόν το βρυχηθμό των ερωτημάτων, την ίδια στιγμή που ο ποιητής ποιμαίνει τα ερωτήματα με την απόκριση που είναι ο ίδιος.
Ο ποιητής ολάκερος μπαίνει στα προβλήματα, ο ποιηματογράφος περνά πλάι απ΄τα προβλήματα. Γι αυτό διατυπώθηκε μια μέρα ο καημός: «Εχετε την ιδέα πως κάνετε ποίηση, όταν το αίμα σας είναι καλά σιγουρεμένο στις φλέβες;..»
Ο ποιητής έχει πάντα μες στην ψυχή του την ευλάβεια, ενώ οι ευλαβείς δεν έχουν πάντα μες στην ψυχή τους την ποίηση.

Από τον "ΥΠΝΟΣΑΚΟ"

αφηγήθηκα βάσανα
σαν κήπους ν αφηγήθηκα
{...}
άμα πεθάνω θάχω φύγει
απ τη γλώσσα
και θάμαι τρυφερή σιγή

Από ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Β'

2010-10-19T17:31:00.003+02:00

Μην αναρωτιέσαι γιατί επιστρέφω συνεχώς στους ίδιους και στους ίδιους. Όταν έρθει η ώρα να μετρήσεις, θα δεις τελικά πόσοι λίγοι είμασταν. Κι ύστερα πόσο μόνοι μέσα στους λίγους.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Κανένα φυλαχτό, δεν είχε ρόλο στη ζωή μου η τύχη
δικτάτορα είδα τον τρελό
και την αμόρφωτη εξουσία συμβουλές να δίνει
Το κράτος νόμιμο ληστή
και τη βλακεία εξυπνάδα να πουλάει στους δρόμους
σε τραγωδία να παίζουν κωμικοί
και για την Μήδεια να διαδηλώνουν
μανάδες και να την αθωώνουν
είδα αδύναμους να ξεσπιτώνουν
και τη γη να ισοπεδώνουν
όταν το σήμερα σωστό
την άλλη μέρα βγαίνει λάθος
Στην Αφρική veto λευκό
μα στη ζωή σου το χαρτί είναι μαύρο
όταν η αλήθεια μια διπλή
μια πληρωμένη γνώση απ' άκρη σ' άκρη
τον αυστηρό όταν κριτή
στην εξουσία συναντάς αυλάρχη
τον επαναστάτη κομματάρχη
την αποκάλυψη ρουτίνας μάχη
την αποκάλυψη ρουτίνας μάχη
Βλέπω λαούς
εμπόρευμα να κρέμονται σαν τα σφαχτάρια
ναό του Σολομώντα κι αρχηγούς
να παίζουν τη ζωή μας στην αυλή στα ζάρια
βλέπω χιλιάδες πια Χριστούς
που την αγάπη τους μ' ένα μαστίγιο αλλάζουν
αγαπάτε αλλήλους ως εαυτούς
σε βιτρίνα του μουσείου σκουριάζουν
τα θεμέλιά μας τα τραντάζουν
και τέσσερις ιππότες να καλπάζουν
την Αποκάλυψη φτιάχνουν

2010-10-19T16:37:00.004+02:00

Πού είναι οι γενιές που μέλλεται να καούν ως να «ορθοποδήσουμε;»

Σε ποια σπίτια, σε ποιους τοίχους κλεισμένες;

Πίσω από ποιες οθόνες απολαμβάνουν τεθλασμένη πραγματικότητα

Πιστεύοντας ύστερα πως πρόκεινται για τους υπέρτατους αστέρες της Σαββατοκύριακης εξόδου;

Τα φεγγάρια γυρίζουν στο έδαφος οπού γεννήθηκαν˙

Μ’ ανοιχτό το στόμα η γη τα καταπίνει.

Που είναι…

Στους δρόμους άγιοι με ξεφτισμένα φωτοστέφανα

Ανάβουν τις αμαρτίες τους να ζεσταθούνε.

Κι εκείνος, έγκλειστος σε μια χώρα

Οπού θεωρείσαι μαλάκας αν ΔΕΝ κάνεις μαλακία

Είναι φορές που δεν ξέρει πώς να αισθανθεί.

Που είναι…

Κάποτε μασκοφόρισσες νύχτες αστροβολούν τη σκοτεινιά.

Σπασμωδικές επαναστάσεις.

Πρώτο βήμα το χάος; -Δεν ξέρω (λέει).

Ωστόσο έχουμε το άλλοθι της βλακείας μας (λέει).

Λαός αποβλακωμένος ποτέ νικημένος (λέει).

Αηττητοσύνη πρώτης (λέει).

Πού είναι…

Άλλοτε μασκοφόρισσες νύχτες αστροβολούν τη σκοτεινιά.

Βγαίνουν σκελετοί λέξεων μέσα απ’ τα χαρακώματα της Ιστορίας.

Σκελετοί λέξεων που είναι κάτι παραπάνω από λέξεις.

Ψάχνουν σάρκα˙ λίγα πράγματα.

Κι εκείνος, έγκλειστος σε μια χώρα

Οπού αν δεν έχεις φτύσει αίμα άλλου δεν έχεις μάθει τη ζωή

Είναι φορές που δεν ξέρει πώς να αισθανθεί.

Ο πολιτισμός σου είναι ο εαυτός σου (λέει).

Όμως και πάλι δεν ξέρει πώς να αισθανθεί.

Που είναι…

Πού είναι οι γενιές που μέλλεται να καούν ως να «ορθοποδήσουμε;»

Πού τα προ΄ι΄όντα των λαγιιστί εκπαιδευτικών κολαστηρίων;

Είναι offline τώρα. Τι ζητάς; (του απαντάνε).

Ήθελα να τους πω πως η ζωή

Είναι μια μάχη απέναντι στην αναλωσιμότητα (λέει).

Αυτά να πας να τα πεις αλλού (του απαντάνε).

Η επιβίωση κοστίζει όνειρα (του απαντάνε).

Και πού ‘σαι… μακριά απ’ την κοράκλα μου τσογλάνι! (τον προειδοποιούν).

Πού είναι…

Τελευταία του εικόνα μια μασκοφόρισσα νύχτα.

Αστροβολούσε τη σκοτεινιά.

Ακουγόντουσαν παντού τζάμια να σπάνε.

Στο απέναντι πεζοδρόμιο είδε να περπατά ο Χριστός

Ημίγυμνος ανάμεσα στα πλήθη.

Ξαφνικά πυρκαγιές.

Γύρισε να δει κατά που τρέχαν οι πολλοί

Και ήταν μόνος.

Γδύθηκε τη ζωή και την έστρωσε πάνω στη διπλή λωρίδα του δρόμου.

Ακροβολίστηκε στα στενά.

Που είναι…

2010-10-19T03:21:00.000+02:00

Εγώ τραγούδαγα τα βράδια στα σκυλάδικα
σ' ένα χαμόγελο κρυμμένη και πουλούσα
μια καρδιά μικρού παιδιού και άδικα
μες τα σκοτάδια λίγο φως αναζητούσα
μια καρδιά μικρού παιδιού και άδικα
μες τα σκοτάδια λίγο φως αναζητούσα

Μικρός ο κόσμος μου, στα μέτρα μου ασήμαντος
πως να γεννήσει η μιζέρια ένα θαύμα
μια λεπτομέρεια μονάχα εγώ του σύμπαντος
μια υποχρέωση η ζωή μου και ένα τάμα
μια λεπτομέρεια μονάχα εγώ του σύμπαντος
μια υποχρέωση η ζωή μου και ένα τάμα

Σ' ένα υπόγειο της Βάθης κλαριτζίδικο
μ' ένα γαρύφαλλο στ' αυτί καρικατούρα
μισοτοιχία να βρωμάει το σουβλατζίδικο
και η πελατεία ξαπλωμένη απ' τη μαστούρα
μισοτοιχία να βρωμάει το σουβλατζίδικο
και η πελατεία ξαπλωμένη απ' τη μαστούρα

Κι εσύ να βλέπεις γραφικά τα δυστυχήματα
έτσι σε έχει μάθει ο καιρός σου
δημιουργείς προκάτ παραστρατήματα
και εμπειρία μεταφράζεις το φρικιό σου
δημιουργείς προκάτ παραστρατήματα
και εμπειρία μεταφράζεις το φρικιό σου

2010-10-16T17:16:00.001+02:00

Υποκριθείτε σε κείνον που τιμά
σε κείνους που γεμίζουν τα κενά
του σατανά
στην ύπαρξή σας

Υποκριθείτε στο φονιά που δεν μπορεί
να αντέξει την επόμενη στιγμή
και κρίνει αλλιώς από την κρίση
τη δική σας

Σ’ αυτόν που κυνηγά
το θάνατο χωρίς ιδανικά
γιατί μονάχα κυνηγώντας τον αισθάνεται πως ζει
και νιώθει ακόμη

Υποκριθείτε στους αντάρτες στα βουνά
που οι νόμοι σας δεν τους ανήκουν πια
και το πεδίο των μαχών τους
έγινε η πόλη

Στους αθώους που σκοτώνουνε από πάθος
οι ιδέες ξαφνικά γίνονται αλήθεια
κι αν οι ιδέες μετατραπούν έγινε λάθος
υποκριθείτε στους αθώους από πάθος
όχι άλλα είδωλα, στα επικίνδυνα, παιχνίδια

2010-10-14T17:31:00.004+02:00

"Δεν μένει κανένα άλλο μέλλον στους Έλληνες παρά να αποβούν συλλέκτες καποτών που θα πετάνε οι τουρίστες στους δρόμους"

Από, προ εικοσαετίας περίπου, συνέντευξη του Ηλία Πετρόπουλου...

2010-10-13T17:29:00.003+02:00

"Σκέψου -μου λέει- πόση ενοχή
Κουβαλούν μέσα τους οι παρατηρητικοί άνθρωποι.
Πόσες οικείες και ξένες
Υπόγειες στιγμές τους κλυδωνίζουν!"

Και τότε σκέφτηκα πως.

AΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ

2010-10-07T18:16:00.002+02:00

(Αναλυτικότερο ρεπορτάζ στα ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΝΤ1)

Μετά από αλλεπάληλες αποτυχημένες προσπάθειες ελάβαμε την πληροφορία πως η φωτοτυπία της ταυτότητας του υπογράφοντα έφθασε επιτέλους στο fax του e-shop. Μάλιστα μας είπαν πως ίσα ίσα, "ήταν από τις καλύτερες ταυτότητες που μας έχουνε στείλει ποτέ!" Και πάνω που ήμουν έτοιμος, με ένα ανεπανάληπτο κράμα χιούμορ και αισθησιακής φωνής, να βγάλω γκόμενα την τηλεφωνήτρια, παρεμβαίνει η Τράπεζα: "Το σύστημα σας κρίνει ανυπόληπτο κύριε!"
Έτσι συνειδητοποίησα πως δεν μπορώ να βάλω δόσεις ούτε για το φθηνότερο μαγαζίσιο λάπτοπ της αγοράς. 400 και κάτι, ψωροευρουλάκια.
Όπως καταλαβαίνεις νεαρέ μου, έχασα την ευκαιρία και η γκόμενα τό 'σκασε με τον τραπεζικό!
Κουφάλα δημιουργέ, τα πάντα εν ατελεία εποίησες.

(Μετά από συσσώρευση παρόμοιων περιστατικών, το blog epitagon πρωτοπορεί στο χώρο της ηλεκτρονικής κουλτούρας και γίνεται το πρώτο blog με συνδρομή. Αποστείλατε φωτοτυπία της αστυνομικής σας ταυτότητας στο fax του e-shop και θα συνεννοηθούμε με την τηλεφωνήτρια για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορείτε πλέον να έρχεστε σε επαφή με το εν λόγω blog.
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την προτίμησή σας.
Καλή εξουσία αδέρφια!)

2010-10-05T18:47:00.005+02:00

Κάτω απ' τα χαμόγελα και τους καπνούς των άστρων...
Γυαλισμένα μάτια, φωνές τσιγάρων, φλεγόμενες σάρκες
Φεγγάρι παρδαλό
Χλιμιντρίσματα κοριτσιών καλπάζουν στη νύχτα
...Πετιέται μια στιγμή η καρδιά "Τί ωραία που κρύβομαι μέσα στο σώμα"
και ξαναπέφτει στη μελαγχολία της
αφήνοντάς το να βγάλει αυτό το φίδι απ' την τρύπα.

2010-09-28T18:21:00.002+02:00

Η μέρα αναβοσβήνει. Γκρ-γκρ-γκρ-γκρ-γκρρρ... Ήχος μανιβέλας και δυσλεκτικής μηχανής. Καρτ-ποστάλ με λιμανίσιο χαμόγελο και αποστολέα-παραλήπτη μιαν επιθυμία. Φουντώνουν αγκαλιές - κρυσφήγετα ως να πέσεις με τα χέρια ανοιχτά σε κενό πραγματικότητος.

Ο σαξοφωνίστας του μπαρ ομοιάζει του Σαντάμ! Πού το πας ηλίθια σκέψη... σε αποκυρήσσω τρις.

Σε παρόντα πάλι χρόνο, ήλιος που φορά τα ξανθά του στα εγγύς μνημόσυνα του καλοκαιριού. Το απόγευμα θα βρέξει αμμουδιές κι εγώ τραβάω πάλι τον Σεπτέμβρη απ' τα μαλλιά στα έξω τραπεζάκια της ζωής μου. Χαζεύοντας υποψήφιους δημάρχους να διαλαλούν την υπόσχεση της πραμάτειας τους.

-Τί τα θες; Εκτελούμε χρέη υπηκόων μιας αναντάμ παπαντάμ απωλεσθείσας πατρίδας.
Αντ' αυτού, καλούμαστε Έλληνες. Δεν είναι και λίγο!

-Σωστά! Αλλά πού με ειρωνεύεσαι τώρα σύντροφε;

2010-09-27T16:57:00.002+02:00

Ουρανεύομαι κυκλίως πάνω απ' την άθλια πόλη και οσμίζομαι της φαντασίας τα αμύριστα.
"Ωχριάς!" πετιέται απ' τ' άλλο ρουθούνι η πραγματικότης.

Είναι κάτι νύχτες που ακούω τις ραφές στις γωνιές τ' ουρανού σιγά σιγά, να ξηλώνονται. Ο ύπνος ξεγλίστρησε στο χάος και ξενυχτώ μ' έναν ήχο από γνώριμο σαράκι: "είδες; έχω και τη μεταφυσική μουσική μου..."

Κάποτε όλα πάνε καλά̇ πολύ καλά. Τόσο που βγαίνουν σε αδιέξοδο.
Και τότε αισθάνομαι καλά̇ πολύ καλά. Σχεδόν οργισμένος.

Ένα ποστ από το καλοκαίρι...

2010-09-27T16:49:00.006+02:00

-Ο πολυμετοχικός-αντιιμπεριαλιστικός Παναθηναικός και η οικολογική προοπτική του κινήματος.

-Ο πρόεδρος Ν. Κωνσταντόπουλος μεθοδεύει κατάργηση των σχεδίων για το νέο γήπεδο στο Βοτανικό λόγω κινδύνων για το οικοσύστημα της περιοχής.

-Πρόταση-σοκ του Β. Μαρινάκη στην Αλ. Παπαρήγα για την ανάληψη της προεδρίας του Ολυμπιακού. Αποθεωτική υποδοχή ετοιμάζουν άν πει το ναι, οι λιμενεργάτες του Πειραιά.

-Κοινωνική πόλωση επικρατεί στη χώρα απο την ανελέητη κόντρα των δύο αιωνίων: της Αριστεράς και της Προόδου.

-Η ημερομηνία διεξαγωγής του ντέρμπι μεταξύ των δύο στο Καραϊσκάκη θα αποτελέσει (για ευνόητους ιστορικούς λόγους) την επίσημη ημερομηνία έναρξης της Επαναστάσεως.

Ψηφοφόροι-φίλαθλοι-αγανακτισμένοι πολίτες-κοπρίτες, γρηγορείτε!

2010-09-12T14:30:00.003+02:00

Ταξιδιάρικος καιρός τελευταία,
χθες βράδυ ήρθα βόλτα
στα μέρη σου,
πρώτα ο καλύτερος σου φίλος,
με θυμόταν ακόμη ,ο μπάσταρδος
-υποσχέθηκε βέβαια να μην μιλήσει-.
Πάντα φλώρος.
Μετά σιγά σιγά τη γειτονιά
η κολλητή σου,
ενα στόμα η ρουφιάνα
αλλά δεν πρόλαβε, άρχισα να τρέχω
κρύφτηκα στο γωνιακό μαγαζί
-δεν μπορεί θα φανείς και εσύ-
σκέφτηκα
... μετά
με κοιτάς
εσύ μισή φαινόσουν
δεν με πίστεψες
"σιγα μην είναι αυτός" σκέφτηκες
ασε που εσυ
δεν με πίστευες γενικότερα.

Σκατά λοιπόν
...
ούτε στα όνειρα σε έχω.
ά καλημέρα
πάω συσκευαστήριο.

-50% -70% -100%

2010-08-14T08:19:00.006+02:00

Εκπτώσεις λοιπόν.
Κάθε μέρα εκπτώσεις, αξιών.
Που είχε αναφέρει κάποτε και ο εκ δεξιών
Το να μείνω στο ράφι δεν με πειράζει
Ως τώρα δεν έχω πουληθεί σε τιμή ευκαιρίας
Σήμερα λοιπόν κάποιοι ξεπουλάνε
Εχουν , δεν έχουν, αυτοί ξεπουλάνε
Ισως αλλάξανε οι τιμές, ίσως τα "προϊόντα"
Σίγουρα όμως θα έχουν "τροφή"

όσο θα έχουμε ανάγκες.

2010-07-13T18:41:00.002+02:00

Καρακατακαλόκαιρο ...

2010-07-09T11:07:00.002+02:00

Το blog-epitagon περιέρχεται
σε περίοδο ανάπαυλας

... στα ελληνικά δηλαδή
βάλαμε παντόφλες και πάμε
ΠΑΡΑΛΙΑ

Άμλετ ... i'mma let ...

2010-07-04T11:54:00.004+02:00

... και ενώ
θα έπρεπε να σωπάσετε όλοι
γιατί έχω αρκετό μίσος
και θυμό
για όλους σας
ξαφνικά βλέπω αυτό

και αυτό

και σκατά

δεν φταίτε εσείς
ο χρόνος φταίει.

Αναζήτηση εργασίας.

2010-06-30T18:44:00.002+02:00

Το blog-epitagon αναζητά νεαρά καλλίγραμμα κορίτσια
με όρεξη για δουλειά
προκειμένου να εργαστούν στο τμήμα
"εξυπηρέτησης ιδιοκτητών"
της εταιρείας μας.

Πληροφορίες : Εντός!

03:58 του Γιούνη

2010-06-28T02:42:00.002+02:00

Η ζωή δεν τελειώνει όταν παύεις να πιστεύεις σ' εσένα
μα όταν παύεις να πιστεύεις στους ανθρώπους που πιστεύουν σ' εσένα...

Η απόσταση απ'τον εαυτό σου στο όνομά σου μετριέται σε ανθρώπους.
Κι υπήρξαν ανέκαθεν πηγή ζωής για μένανε τα παραμύθια...

Ευρήματα Χ2 (ψάχνοντας στο παρελθόν το αέναο παρόν του ανθρώπου με τα δαιμόνια)

2010-06-28T01:16:00.005+02:00

Eίμαστ' όλοι πολύ μικροί. Δίχως φίρμα.
Μπουλούκια μας λένε. Άγνωστοι θεατρίνοι.
Ένας Μίμης, η Κατινίτσα, κάποια Ίρμα
κι άλλοι πολλοί ακόμα θλιμμένοι Αρλεκίνοι
{...}
Ποιός ξέρει αλήθεια καθενός ο πατέρας
πόσα όνειρα ωραία για το γυιό του είχε πλέξει!
Να γινόταν της επιστήμης αστέρας!
Μα αυτός στο ζάρι τη ζωή του έχει παίξει

2010-06-23T03:12:00.003+02:00

Σσσςςςς

Εσείς που βρήκατε το μετερίζι σας στην ποίηση

Φωνάζετε πολυ υπερασπίζοντάς το

Και ενοχλείτε αυτούς που ακόμη αγωνιούν

(Αιωνίως φαίνεται θα αγωνιούν)

Για το πώς θα εκφραστούν.

Ώρα 4 και του Γιούνη.

Άν δείχναμε οτί ξέρουμε ακόμα
πόσο μοιάζει η ζωή...

Μοντάζ από άγριους ομοιοκατάληκτους έρωτες

2010-06-16T13:10:00.003+02:00

Βανέσα σε λατρεύω Μαίρη σ' αγαπώ
Με ΜΑΤ και βία Βαγγέλη σε ποθώ

Ιωάννινα 14/6

2010-06-11T18:56:00.001+02:00

Τρεις σκέψεις και μια τελεία

2010-06-04T19:23:00.004+02:00

Λεπτεπίλεπτος ων, τις μετά βροχίν νύχτες διαχέομαι στον κόσμο

από τους υπονόμους της λογικής.

Χαίρε θέρος τρισέαρον με τα καταπράσινα μάτια της πλάσης!

Χαίρε εμφατική ερημιά των χαράματα επαρχία.

Οι τέσσσερις τοιχοι χτίζουν ολοένα τα Τείχη της καινής επιβίωσης.

Ολάκερη ζωή μια διήγησις οραμάτων

με λόγια που αναζητούν ορατότητα μεσίστιας Σελήνης.

Άκου αυτό –μου λέει-:
«Η ποιότητα ζωής, εκπεφρασμένη από τις πιό άνετες ανέσεις,

και βασισμένη στο συμφυρμό των τάξεων,

απορροφά..............................................................................

και μένει................................................................................»
Όταν γκριζάρουν τα μαλλιά σου, έλα να συμπληρώσεις τα κενά.
Κι εξαφανίστηκε ο ένθεος αρουραίος μακριά απ’ το κοπάδι των ανθρώπων.

Αμά τη ελεύσει του ηλίου μεταφέρομαι εις την εξοχικήν μου κατοικίαν.

Αυθαίρετο στη μέσα τσέπη της σιωπής.

Με τα εξ Αμερικής ψαυστικά μηχανήματα

τα οποία εξαγόρασα με αντίτιμο τη ζωή μου, αναζητώ το κρυφό

σκίσιμο στη φόδρα όπου ανέκαθεν παράπεφταν

οι φράσεις-στίγματα,

οι ρυτίδες στο μέτωπο των νεκρών,

το χνούδι από μουστάκι στο άνω χείλος των παιδιών...

Το πιό σύντομο ανέκδοτό μου, είναι η λέξη «λαός.»

Η επανάσταση –μή γελιέστε- κωλύεται στο ανύπαρκτο κοινό υπόβαθρο

των προσεχώς εξεγερμένων.

Απ' το Ποτε στο Ποτε μεσολαβεί μια θάλασσα από σημεία στίξης...

2010-06-03T17:51:00.003+02:00

Το δύσκολο στην ποίηση δεν είναι να φτιάξεις ένα κόσμο αλλόκοτο,
συχνά μαγευτικό
πλήρη αλληγοριών, συμβολισμών
νοημάτων και εικόνων.

Το θέμα είναι τί θα κάνεις με την κουρτίνα πίσω απ' το παράθυρο.

Εγώ. Εδώ. Εκεί. Παντού. Εγώ...

2010-05-31T15:25:00.007+02:00

Oι επισκέψεις και τα σχόλια
φέρνουν και φτιάχνουν επισκέπτες που διαβάζουν σχόλια.
Αφήστε την αλήθεια των αριθμών γι' αυτούς που ψάχνουν
την αλήθεια
στους αριθμούς.
Νούμερα. Αριθμοί. Αριθμοί. Ε νούμερα.

Κουφάλα Blogger. Προσκυνώ τους Όρους Υπηρεσίας σου
και τους αποδέχομαι ασκαρδαμυκτί.
Οτί άπλωσες εν μία νυκτί τερέν
αλαζονείας και ισχυρογνωμοσύνης
να θεωρούν άπαντες την αφεντιά τους ως τον σταρ του διαδικτύου.
Να θεωρούν άπαντες το πληκτρολόγιό τους
ως το κομίζων τον αέρα της ανανέωσης και της πρωτοπορίας.

(Αναναρτώ παλαιότερο Χ2)

ΟΧΙ ΤΩΡΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΣΤΙΓΜΗ
Ξεφορτωθείτε με
πρωτοπορίες.
Μουνόψειρες της ποίησης
παράσιτα της φαντασίας
λακέδες της υστεροφημίας
κανάγιες , ισορροπιστές, χορεύτριες.
Κυβερνολογοτέχνες,
πάει να πει διανοούμενοι κυβερνητικοί υπάλληλοι
αυνάνες συλλογών και κρατικών βραβείων.
Ανεπιθύμητος στις παρτούζες των φιλοφρονήσεων
κερνάω σήμερα κολόνια,
άδεια από έπιπλα δωμάτια,
ένα δελτίο ανεργίας.
Ανατινάζω έναν ουρανό
για να περάσω
από την κωλοτρυπίδα της αιωνιότητας
πάει να πει
για να γαμήσω το δικό σας μέλλον από πίσω.
Μυρίζουν άσχημα, μιλάνε άσχημα,
δεν περιμένουνε άλλες στιγμές
δεν έχουν συγγενείς οι πεθαμένοι.

(Και παλαιότερο Ένα εκ των Δύο)

ΤΟ ΔΙΑΔΙΧΤΥ
Κάθε φορά που κάνεις κλικ σ’ ένα προφίλ
Μη περιμένεις να γαμήσεις και τον χρήστη
Φόρα ξανά το παντελόνι σου τ’ Ο’Neal
Δεν είναι κάμαρα, εδώ είναι διαδίχτυ.

Ένα διαδίχτυ με ονόματα βαριά
Πού ‘ναι γραμμένα με χρυσό κάτω από τ’ άρθρα
Είναι ο Τάκης, η Σιμόν, η Παπαδιά
Και η καυλιάρα λογοτέχνιδα, η Μάρθα.

Αν κάποτε στα links του ξεχαστείς
Κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
Με Alt-Control-Delete θα προσπαθείς
Μα θά ‘σαι στη μπουκάλα, το μπουκάλι.

Αποσπάσματα αποσπασματικών σημειώσεων

2010-05-31T10:53:00.006+02:00

Κενός θαυμάτων και φορώντας παιδικό παντελονάκι, καταπίνω ήλιο –δίχως πάγο- σε πλαστικό ποτηράκι.

Είμαι ο άνθρωπος που κρύβει μέσα του ο δαίμονας που είμαι.

Είμαι ο άνθρωπος που κρύβει μέσα του ο θεός που είμαι.

(Σκόρπιοι διάλογοι)

Σκίζω τα σωθικά μου και τα πετάω όπως όπως σε βιβλία∙

Φρονώ πως το χιούμορ νοστιμίζει κατά τόπους την πουτάνα Ιστορία.

«Γελάτε κύριε; Υπάρχει κρίση!»

Της προσδίδει καμπύλες και στρόγγυλους κώλους

«Προφανώς, άν γελάτε, έχετ’ εύρει τη λύση!»

Τη μετατρέπει σε παρθένα έν καύλα σε εκκλησιαστικούς περιβόλους...

«Εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσείς το γαμήσι!»

ΘΕΟΣ: Απεταξάμην της λύπης;

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Αποταξάμενος.

ΔΑΙΜΟΝΑΣ: Απεταξάμην αυτής τύποις;

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: ..........................

ΘΕΟΣ: Απεταξάμην της λύπης;

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Αποταξάμενος.

ΔΑΙΜΟΝΑΣ: Απεταξάμην αυτής τύποις;

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: ...Επί συναισθημάτων εμπορευάμενος.

ΧΡΟΝΙΚΟ

Και ήτανε Μάιος κατά το όνειρο εκείνο∙ όπου οι άνθρωποι είχανε κάνει λευκή σημαία το πανί από τις άδειες τους μέσα τσέπες∙ και όπου όλα τα ρήματα είχαν αντικατασταθεί από το ρήμα έχω∙ και όλα τα μόρια (ανδρικά και μή) από το αρνητικό δεν∙ και όπου η κοινωνικότητα είχε μεταφερθεί πίσω από οθόνες καθ’ ότι το εμπόριο αναλάμβανε, ώς είθισται, να ράψει την εξέλιξη στα μέτρα της ανοησίας του πλήθους. Όμως του ήρωα εκείνου τού ’χε λείψει κάποιο «εμείς» απ’ τα τραγούδια, τού ’χε λείψει κάποιο «εμείς» απ’ τα ποιήματα κι ακόμα ακόμα απ’ τον έρωτα. Ο 21^ος αιών εις το τσιγγέλιν της ατομικότητος∙ κι ενώ η θάλασσα πιτσιλούσε ευφορία κι ο ουρανός απέπνεε διάρκεια αιώνων, εκείνος

Κενός θαυμάτων και φορώντας παιδικό παντελονάκι, καταπίνω ήλιο –δίχως πάγο- σε πλαστικό ποτηράκι.

Είμαι ένα μάτι που γυρίζει στην πόλη...

{...}το αγγελάκι των παιδικών μου χρόνων έβγαλε γένια. Ωιμέ!

Είμαι ένα μάτι που γυρίζει στην πόλη.

(Σκόρπιοι διάλογοι)

«Τί επαγγέλεσθε κύριε;»

Ψάχνω σημεία που πονάνε.

«Και τί σας αποφέρει αυτό;»

Το μεσημέρι φασόλια και τις νύχτες έν’ αυγό!

«Σοβαρευτείτε επιτέλους! Κοιτάξτε τριγύρω!

Πέφτουν τίτλοι του τέλους σ’ όποιον κόσμο κι άν γείρω!»

Τα σκουπίδια κύριε κάνουν χρήσιμο τον κάδο.

«Τί εννοείτε; Κάντε το λιανά να καταλάβω!»

{...}

iii

Κενός θαυμάτων και φορώντας παιδικό παντελονάκι, καταπίνω ήλιο –δίχως πάγο- σε πλαστικό ποτηράκι.

Είμαι ο κατ’ εικόνα και ο καθ’ ομοίωσιν. Αυτοπροσώπως.

(Τόσο μυστήριο τρένο νά ’σαι Θεέ μου;)

{...}

(Σκόρπιοι διάλογοι)

«Είναι αλήθεια πως πλέουμε προς την Άβυσσο!»

Πιό αλήθεια πως ζούσαμε σε δανεικό Παράδεισο

Χαιδεύοντας αφράτα στήθια κάτω απ’ της Ελένης τ’ αδειανό πουκάμισο∙

λέγοντες εις εις τον έτερο: δε φοράει σουτιέν η καργιόλα

μπάτε ωρ’ Έλληνες, χουφτώστε∙ ήγγικεν τεμόν η ώρα!

Και ήταν ώρα ανασύνταξης για τη ρωμέικη κοινωνία.

Και στη ροή του αίματος, εδόθη στο λαό η ηγεσία.

Άν τους ρωτήσεις, «κανείς μας δεν τους ψήφισε» λέγουν στα καφενεία.

Στης εξουσίας το μαγαζί δεν κάναν Πελατεία.
{...}

Κενός θαυμάτων και φορώντας παιδικό παντελονάκι, καταπίνω ήλιο –δίχως πάγο- σε πλαστικό ποτηράκι.

Είμαι ο σάρκα εκ της σαρκός σας

Ο αίμα απ’ το αίμα σας.

Κι είδα πολλές φορές αυτή την πόλη να καίγεται. Σ’ έναν ύπνο δίχως όνειρα, σε μια μοναξιά δίχως ποίηση. Είχα, μόλις, μάθει πως οι μεγάλες ελπίδες δεν είναι θέμα κούφιου συναισθηματισμού – και γιατί άραγε όλοι οι άνθρωποι νομίζουμε πως κάποιος μας χρωστάει; Η Μοίρα, η Τύχη, ο Θεός…Το τεφτέρι μας γεμάτο αόριστα «έχω να παίρνω…» Από ποιόν; Κανείς δεν ξέρει∙ και κάπου εκεί χάνεται το παιχνίδι. Κι αν όλα αρχίζουν μόλις εννοήσεις, τότε λυπάμαι που το λέω φίλοι μου μα αυτή η ζωή δεν φτάνει.

Τούτες τις ανεπάρκειες αρπάζω και τις χώνω όπως όπως στα βιβλία.

Είμαι ο σάρκα εκ της σαρκός σας

Ο αίμα εκ του αίματός σας.

(Σκόρπιοι διάλογοι)

«Είστε οι δεν ξέρω πού παν’ τα τέσσερα, η νέα πλανημένη γενιά!»

Είμαστε αυτοί που κολυμπούνε στα δικά σας σκατά.

«Ω, θυμηθείτε τα σύγχρονα της Ιστορίας μας κλέη!»

(Και τότε πετάχτηκαν τσούρμο από πίσω οι νέοι

εκείνοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες):

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ! ΦΟΡΕΣΕ ΓΡΑΒΑΤΑ ΚΑΙ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ!

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ! ΦΟΡΕΣΕ ΤΑΓΙΕΡ ΚΑΙ ΑΣΟΡΤΙ ΣΙΩΠΗ!

(Και πίσω απ’ τα μεγάλα πλακάτ εφάνη εκείνο το παιδί που σκάρωνε ευχές πετώντας κέρματα μες στη λεκάνη της τουαλέτας

δίνοντάς μας την πρώτη

Μαρτυρία: Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη νύχτα. Μόνο τις σειρήνες να ουρλιάζουν διαφημίσεις πολυεθνικών. Την ώρα που μπήκε το τανκ της διεθνούς χρηματαποστολής στο Καλλιτεχνείο, εγώ ήμουν στην αίθουσα των εικαστικών με την Ελλάδα και ερωτευόμασταν πάνω από κάτι πίνακές της, που δεν τους είχε ακόμη ξεκινήσει. Αύτο το κορίτσι η Ελλάδα, ανέκαθεν καύλωνε με την ιδέα και παρασυρόταν απ’ τις ορμές της και ξεκαύλωνε πριν ξεκινήσει το Έργο.)

ΧΡΟΝΙΚΟ

Και ήτανε Μάιος κατά το όνειρο εκείνο∙ οπού η λέξη φωτιά εμούδιαζε τα πρόσωπα κάτω απ’ τις κουκούλες∙ κα ι οπού το ροζ γοβάκι των εργαζομένων είχε ολοκληρώσει τα βήματά του, τα βήματά μας προς το Μέλλον. Με πινακίδα GR, ένα φορτηγό διεθνών επαιτειών ετριγύριζε τας Ευρώπας τείνοντας την ανοιχτή παλάμη. Στο κοντέινερ που έσερνε πίσω του, κρύβονταν διπλοσκεπασμένες από νομοσχέδια οι ατιμώρητες αμαρτίες χρόνων. Κάθε που έπιανε σύνορα έκανε η μία στην άλλη: Σσσσς! Και φταρνίζονταν εγγαστρίμυθα, σχεδόν σιωπηλά η μία στο μούτρο της άλλης γεμίζοντας τον τόπο μικρόβια∙ κάθιστώντας τον αταξίδευτο εώς τε και ακατοίκητο. Ο ήρωάς μας κατά την εποχή εκείνη ανανέωνε σε ισόβια βάση το Δελτίο Ανεργίας του. Τον είδα σα σε φωτογραφία, στο μπαλκόνι του επερχόμενου θέρους

ΑΣΤΡΑΠΗ αρ.1

Ίτε παίδες Κρετίνων.

Στο τέλος τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν.*

Ελαφρά βοή αγγέλων επικαλύπτει βήματα μετατρέποντας την εκάστην έλευσιν εις Μέγαν Μυστήριον. «Ερωτευτείτε άφοβα (υπό)λογιστάκοι των αισθημάτων! Εκταμιεύστε! Χάστε!» εμούγκρισαν οι ποιητές με τη βραχνή από τα άφιλτρα ξοδέματα, φωνή∙ με τα ανήλικα μάτια, τις τρύπες στα χέρια, στα πόδια, στα πλευρά... Την ωχρά γραμμή στα χείλη. Ειναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.* Κάθε λεπτό απουσίας και μια γενοκτονία χαράς. Στη μέλλουσα ζωή μου σταλάζει δροσιά η αρχαία εκείνη θύμηση όμως πιά, μου είναι απαγορεπτέο να πεθάνω παρ’ ότι ένας αντίλαλος σιωπής δεν αφήνει τις νύχτες ένα πνιγηρό μέσα μου συναίσθημα να κοιμηθεί. Κι εσύ ακούγεσαι. Σ' ακούω με όσφρηση καθώς έχω συντάξει τ' οσμολόγιο του κόσμου με κάτι απ' το λαιμό κι ανάμεσα στα πόδια σου. Φοράς άσπρο φόρεμα, προπορεύεται μελωδία αυλικών τ’ ουρανού∙ ξάφνου στρίβει προς άλλη ζωή όμως εσύ επανέρχεσαι συνεχίζοντας το τραγούδι, καταρρίπτοντας καθημερινότητα. Είναι τότε που σκαρφαλωμένος στους λυτούς αστραγάλους σου επωάζω καρπούς εφηβικών σωμάτων. Είναι τότε που χαράζω με μικρό σουγιαδάκι τη φλούδα του κορμιού σου κι αποκαλύπτονται παρελθόντα χάδια, αγγίγματα, φιλιά. Και στάζει ρετσίνι το σπέρμα ως το βάθος του αφαλού σου κι αναγεννάται ένας κόσμος πηγαίος με τοκετούς από ρίγη και υγρές εκστάσεις ενώ το, μόλις, χαμόγελό σου εκτείνεται ως τα πέρατα της θέλησής μου.
Εκταμιεύστε!

Στο τέλος τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν.

*Καρούζος

2010-05-22T19:10:00.001+02:00

Και προσέτρεχα πάντα στα παραμύθια δίχως αρχή
Ωστέ να μή δημιουργώ προσδοκίες για το τέλος...

Αγωνίες των καιρών

2010-05-22T19:06:00.001+02:00

Σύμφωνα με την εφημερίδα «ΣΠΟΡ του Βορρά» ο διάλογος ήταν ο εξής:

Φίλαθλος: "Δημήτρη έχω αγωνία για το αν θα επιστρέψεις πάλι στον ΠΑΟΚ. Σε παρακαλώ πες μου αν είναι αλήθεια ότι έχεις συμφωνήσει".

Σαλπιγγίδης: "Ναι, είναι αλήθεια. Έρχομαι ξανά στον ΠΑΟΚ".

Από το Spornet

Πενία τέχνας κατεργάζεται...

2010-05-21T20:30:00.004+02:00

Αυτοσχέδιο όργανο με τενεκεδάκι λαδιού, ξύλο και χορδές (;)
Παίζει κανονικότατα σε ρυθμούς και ήχους ευρεσιτεχνίας - απαραίτητης
καθ' εκάστην εποχήν...

Πλατεία Αριστοτέλους

Κάτω η γενιά των τριακοσίων, ζήτω η Βουλή των εφτακοσίων

2010-05-17T20:27:00.002+02:00

Ω, γενιά των 700
που εν μία νυκτί το 700
(ολογράφως: εφτακοσίων)
έγινε το "όνειρό" σου.

Σου κερνάω:

Εφορτώσαμε στην πλάτη το ψωμί και το αλάτι
Κι από κάτ' από 'να δέντρο στου καιρού το φαλιμέντο
Εφωνάξαμε τρις: "Ζήτω!" παραγγέλνοντας Mojito

Ω, γενιά των 700
δεν ήταν τελικά εν μία νυκτί.
Πολλοί απ' τους πατεράδες σου
σίγουρα ξέρουν.

Τους κερνάω:

Εδώ γενιά των εφτακοσίων Εδώ γενιά των εφτακοσίων.
Σας μιλά ο διαδικτυακός σταθμός των ελεύθερα μαλακιζόμενων πολιτών
Των ελεύθερα μαλακιζόμενων Ελλήνων.
Είμαστε άφραγκοι! Είμαστε άφραγκοι! Αδέλφια μας παρελθόντες.
Αδέλφια μας κυβερνώντες. Είμαστε άφραγκοι.
Εδώ γενιά των εφτακοσίων Εδώ γενιά των εφτακοσίων.
Αδέλφια μας παρελθόντες
Αδέλφια μας κυβερν...

2010-05-14T16:37:00.007+02:00

Τέρμα. Μη. Όχι. Φτάνει. Όχι άλλη οικονομία. Δεν την αντέχει η οικονομία της υπομονής μου. Μή σου λέω. Ξέρω, φταίω κι εγώ. Όμως όχι άλλο τώρα. Σήκω και δώσε μου κρασί. Μισό λεπτό. Φέρε κι εκείνο το μαχαίρι. Θα το βρείς πίσω. Όχι στο πορτ-μπαγκάζ. Πίσω, πιό πίσω. Κάπου στα 10-12 χρόνια μου. Ναι, εκεί. Φέρ’ το! Κοίτα, σκίζω το στήθος μου. Ξαπολιούνται άνεμοι. Τα λόγια είναι χαμένα. Κοίτα, κι άλλοι άνεμοι. Αναποδογυρίζουν πολυκατοικίες, μουγκρίζουν θεμέλια. Γριές τσεμπεροφόρες σταυροκοπιούνται δοξάζοντας τη Δευτέρα Παρουσία αλλά είναι σήμερα απλά Δευτέρα. Χωρίς Παρουσία. Και τί να την κάνει την Παρουσία ένας χαμένος σαν και του λόγου μου; Του αρκεί η δικιά του απουσία.

Τέρμα. Μή. Όχι. Φτάνει. Όχι άλλη οικονομία. Δες! Μόνο άλλοι άνεμοι. Ανοίγουν αλλιώς τον ουρανό. Ξεσκεπάζουν ένα θεό που γελάει. Του χιμάν τα πουλιά, δεν τον βρίσκουν, ραμφίζουν το άπειρο κενό. Ω, πόσο είναι όλα θέμα σάρκας. Απόψε το χειλάκι σου είναι το παν για μένα.

Φτάνει σου λέω. Όχι. Ανοίγω με μαχαίρι το φερμουάρ του στήθους μου. Θα πρέπει νά ‘μαι σ’ ένα άλλο επίπεδο, απόγονος Αιόλου. Κοίτα! Νέοι άνεμοι. Ωραίοι. Γαλάζιοι και κίτρινοι. Ο Λωλός κι ο Ερωςφόρος! Περνάν μέσα από τα πλήκτρα του κόσμου κι αποχαυνωτικές οθόνες, παρασέρνουν χαμόγελα, τα περιφέρουν ως σκόνη κι ως γύρη Άνοιξης παντού στην ατμόσφαιρα. Τώρα λέω θα φανούν οι αλεργικοί της χαράς. Για κείνα πού δεν έκανα και πού χω΄κάμωμένα, άν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα... Κι ανοίγω, όλο ανοίγω και το στήθος δεν τελειώνει. Τελειώνω άνεμο και τελειώνω ατέλειωτα. Τα δέντρα έχουν σαλπάρει απ’ τα φύλλα. Η αποξένωση κρέμεται απ’ τη γραβάτα της. Απ' τη γραβάτα του πολιτισμού τους. Η γλώσσα της βγαλμένη δεξιά είτε αριστερά, το ίδιο μου κάνει. Η Ιστορία τό ‘πε, όχι εγώ! ...Αυτό θα 'ν' το μαράζι μου κρασί λοιπόν, ποιος ξέρει...

Μή. Όχι άλλο μωρό μου. Κράτα μόνο μαζί μου το μαχαίρι. Πιό δυνατά. Βγαίνουν μεδούλινοι άνεμοι. Φτάνουμε στην κοιλιά. Ναί, γουργουρητό του έρωτα. Είμαι – κάθομαι στην άκρη της τετράχορδης νύχτας. Τα μάτια ενός κοριτσιού με αρπίζουν! ...Κι όταν θελήσει η μοίρα μου τον κόσμο αυτό ν’ αφήσω και κάθ’ ελπίδα για ζωή απ’ την καρδιά μου σβήσω... Έλα σου πω. Στ’ αυτί, μή σε ξυπνήσω. Είναι φορές, που λες, που η ζωή μας παρουσιάστηκε πιό όμορφη ακόμη απ’ τα όνειρα. Αλήθεια λέω. Αλλιώς που θα πατούσαμε για να φτιάξουμε περαιτέρω ανεκπλήρωτο; Σσσσς, μην τους το πεις ...μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε συντρόφοι σαν θα γεμίζει με κρασί μπορεί να ξαναζήσω!

φωτο: κολάζ του Ελύτη
τραγούδι: Τρία ρουμπαγιάτ, σε ποίηση Ομάρ Καγιάμ

O Θανάσης από την όμορφη Ελευθερούπολη Καβάλας (Χαιρετισμούς στην όμορφη Ελευθερούπολη Καβάλας) αφιερώνει σ...

2010-05-10T14:52:00.001+02:00

Τί θέλει να πει το αθλητικογράφο;

2010-05-10T14:17:00.003+02:00

H παρουσία του ΠΑΟΚ στα φετινά πλέι οφ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αντίστοιχη περυσινή. Η ομάδα του Σάντος στα φετινά πλέι οφ είναι καλύτερα προετοιμασμένη και οργανωμένη και δείχνει έτοιμη για την υπέρβαση. Ο,τι πρέπει να κάνει και ο απλός Ελληνας πολίτης.

Έλεος! Δεν μπορούμε να μιλήσουμε, να δούμε, να διαβάσουμε, να καπνίσουμε τίποτα χωρίς να το συνδέσουμε με την "κατάσταση;" Τί άσχετο ρεπορτάζ! Από την αθλητική ιστοσελίδα Contra.

Έχω χάσει τη φαντασία μου, μαγειρεύω κάθε μέρα πατάτες, έχω χάσει τη φαντασία μου, ψάχνω παντού υπεύθυνους...

2010-05-06T16:42:00.006+02:00

Πόσο κόστισε τότε το πανηγυράκι "της Ελλάδας που ΜΠΟΡΕΙ;"
Πόσο κοστίζει σήμερα το δραματάκι της Ελλάδας που ΔΕΝ μπορει;

Ερχόμαστε ερχόμαστε...