Broadcast yourself

Σου τρώει αρκετο επαναστατημένο χρόνο μέχρι να καταλάβεις πως στα "θεμελιώδη" (άλλοτε ουτοπικά άλλοτε λιγότερο) ζητήματα δεν τα βρίσκεις με κανένα. Πως αυτό που λες "επανάσταση" -στην περίπτωσή σου/μου/του τουλάχιστο- δεν είναι θέμα συλλογικό.
Και να θυμάσαι μόνο αυτό:
Στον τόπο της Κρίσης, οι ποιητές πηγαίνουν μόνοι τους, χωρίς τα γραπτά τους.

Βαρέθηκα φτάνει. Του φέγγαρου το φως μαραμένο κυρ Καρούζο. Εις άλλους Αύγουστους οι στύσεις φωτός. Ώρα 03:40 του Οκτώβρη. Την κάνω για ύπνο. Το πρόχειρο αποθηκεύει αυτόματα. Καλή δουλειά. Αστειεύομαι...

Κι όλα τ' άλλα φίμες 3

Στο περιθώριο μιας άλλης, εξίσου ενδιαφέρουσας συζήτησης με το φίλο μου, εσκέφτηκα πως ένα απ' τα μικρά νοήματα της ζωής, είναι να μην σου υποδεικνύει κανείς το νόημα της ζωής. ΚΑΘΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΑΛΛΙΩΣ ΛΕΣ ΨΕΜΜΑΤΑ... φώναξα ξαφνικά έπειτα από ολιγόλεπτη σιωπή στον εμβρόντητο φίλο μου ο οποίος (άσχετος μ' αυτά): Τί λες ρε μαλάκα χάζεψες; Τί αναγνώστης; Τί...

Κι όλα τ' άλλα φίμες 2

Στο περιθώριο λοιπόν κάποιας πολύ ενδιαφέρουσας συζήτησης με τον φίλο μου, εσκέφτηκα πως καμιά φορά γίνομαι συντηρητικός και μου τη σπάει ο εγωκεντρισμός (και δεν το συζητάω) των μπλόγκς. Παλιότερα γινόσαντο και τίποτα καλοί live τζερτζελέδες (απολύτως γενικής φύσεως) σε κανά τσατ. Τώρα άποψη σκέτη (ούτε σάλτσα ούτε μουστάρδα). Ψιλοεφημερίδα. Μαγνητοσκοπημένα νέα, μπαγιάτικες απαντήσεις.

Θα μου πεις καλή κι η τεχνολογία, κάποιοι άνοιξαν ορίζοντες.
Και θα μου πείς επίσης "ποτέ μη λες ποτέ". Τί; Μα φυσικά, κι εγώ αυτό λέω - και θά χεις δίκιο.
(Το κάνω λίγο σαν διάλογο, για να παραμυθιάζομαι...)

Κι όλα τ' άλλα φίμες

Κι αφού λαχτάρισα ένα γλυκό κι ένα καφέ τέτοια ώρα και εξυπακούεται πως άνοιξα τον υπολογιστή (δε δουλεύω αύριο όπως καταλάβατε -εδώ και ένα τετράμηνο, για τα πρακτικά-) να γράψω και καμιά μαλακία πού 'χω κανά-δυο πρόχειρες από τη βραδινή μου έξοδο. Έξοδο τώρα... της πούτσας. Έφυγα απ' το δικό μου σπίτι και πήγα και την άραξα στο σπίτι ενός φίλου. Αλλά ας μην μακρυγορώ μ' αυτά την ώρα που η έμπνευση ακόμα αχνίζει και κυλάει στις φλέβες μου όπως το νερό στα λούκια του Οκτώβρη. Και του Νο (εδώ τώρα άμα ήξερα υπολογιστή θα τα έκανα τα γράμματα μικρότερα να σβήνουν. αλλά άμα ξεχνάμε ποιός είναι ο, ή μάλλον όχι ο, Ο Ποιητής εδώ μέσα και ποιός ο τεχνικόεικαστικός αυτό γίνεται... δε μου βγάζει μέγεθος πάνω ρε.) Συγνώμη για την παρέκκλιση ...και του Νοέμβρη... και του Δεκέμβρη... άσ'το άσ'το, μου ξίνισε το κλείσιμο τώρα. Wellcome λοιπόν, online τζερτζελές κι ας μή μου απαντάει κανείς...

Απέραντες αμέτρητες κατάλευκες γραμμές
με μετρημένα κόκκινα διλήμματα ,
νύχτες κατάμαυρες που νόμιζα λευκές
και εγώ ο τρελός να γράφω ποιήματα ...

Και μήπως θα πρέπει να μετριάσουμε την καραμέλα του 1 παθητικό σε 6 παιχνίδια
με το πικρούτσικο τσιγάρο του 5 ενεργητικό στο 1/5 (κιόλας) του πρωταθλήματος;

Άντε γιατί μου την έσπασε η χθεσινή αηδία.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια...

Είχα κάποτε μια φίλη (κατά κοινή μας δήλωση) , την Ατινερκ.
Δεν ξέρω αν η λέξη μαγνητισμός ορίζει συναίσθημα αλλά μιας και ούτε εγώ μπορώ να προσδιορίσω τι έχω νιώσει ας το αφήσουμε εκεί. Αν δεν ακούγεται εγωιστικό η έλξη ήταν αμοιβαία (αν δεν ήταν ας με συγχωρέσει).
Το timing πάντα κακό.
Τα κενά τεράστια.
Η μέρα με την νύχτα δηλαδή, αλλά αυτό το κάτι με έκανε να συγχωρώ (αυτήν και εμένα) και να ελπίζω. Στον ίδιο δρόμο βάδιζε και αυτή. Ίσως με συγχωρούσε (τον εαυτό της πάντως σίγουρα) και είχε ελπίδες, σε μια σίγουρα πιο δύσκολη ζωή από την δική μου την οποία μόνη της δημιούργησε αλλά ποτέ δεν βρήκα το κουράγιο να της το πω άρα και δεν έχω το δικαίωμα να το αναλύσω εδώ.
Τα δικαιώματα δεν δόθηκαν ποτέ και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Σήμερα 26 του Οκτώβρη, το έτος 2008 με πήρε τηλέφωνο, να μου ευχηθεί για την γιορτή μου, από καιρό είχα σκεφθεί να της το κλείσω (στα μούτρα) αλλά λόγο της ημέρας λύγισα, απλά δεν απάντησα. Είχα έτοιμο ένα μήνυμα μέρες τώρα …
« Αν μου τηλεφωνείς να μου ευχηθείς για την γιορτή μου σε ευχαριστώ, θα προτιμούσα βέβαια να με θυμόσουν συχνότερα, από το να είσαι μια απλή γνωστή μου προτιμώ να είσαι ξένη γιατί από το να είμαι ακόμη μια υποχρέωση σου κάθε χρόνο τέτοια μέρα προτιμώ να είμαι ένας ακόμη μαλάκας που απλά δεν σε γάμησα.»
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων όπως αυτές που δημιουργήθηκαν με την προηγούμενη δημοσίευση μου, ενημερώνω ότι αυτή η δημοσίευση γίνεται με μοναδικό σκοπό να το διαβάσει η προαναφερόμενη, να καταλάβει ότι μιλάει γι αυτήν και να μην μπει στον κόπο να μου τηλεφωνήσει στις 26 του Οκτώβρη.
Και να γλιτώσω και εγώ την χρέωση δύο απλών μηνυμάτων με Φ.Π.Α.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ABTTHA (ή κάπως έτσι:)))

I fear that I will always be
A lonely number like root three
A three is all that's good and right
Why must my three keep out of sight
Beneath a vicious square-root sign?
I wish instead I were a nine
For nine could thwart this evil trick
With just some quick arithmetic
I know I'll never see the sun
As 1.7321
Such is my reality
A sad irrationality
When, hark, just what is this I see?
Another square root of a three
Has quietly come waltzing by
Together now we multiply
To form a number we prefer
Rejoicing as an integer
We break free from our mortal bonds
And with a wave of magic wands
Our square-root signs become unglued
And love for me has been renewed

Mτφ:

Φοβάμαι πως θα είμαι πάντα ένας
μοναχικός αριθμός σαν τον ρίζα τρία
Το τρία είναι καλό και σωστό
γιατί πρέπει το τρία
μου να μη φαίνεται
κάτω από το σύνολο της
τετραγωνικής ρίζας;
Μακάρι να ήμουν ένα 9
Με το 9 το προσπερνάς αυτό το κακό
με τη γρήγορη αριθμητική
Ξέρω πως δε θα λάμψει
ο ήλιος για μένα
Ως ένα 1.7321
Έτσι είναι κι η δική μου ζωή
μια θλιβερή πραγματικότητα
Όταν, πρόσεχε, βλέπω τί είναι;
Μια ακόμα τετραγωνική ρίζα του 3
Έχει έρθει σιγά σιγά
σιγοτραγουδώντας
Μαζί τώρα πολλαπλασιαζόμαστε
Για να βγάλουμε έναν αριθμό
που προτιμάμε
Να το ευχαριστηθούμε σαν ακέραιοι
απελευθερωνόμαστε από τα θνητά δεσμά
και με λίγη μαγική σκόνη
Τα σύμβολα της τετραγωνικής
ρίζας ξεκολλάνε
Και η αγάπη για μένα ανανεώθηκε

Θηριοδαμαστής σε τσίρκο.
Ταχυδακτυλουργός, νουμεροποιός, θαυματοποιός χωρίς θαύμα σε νυχτερινό μαγαζί παλαιότερων δεκαετιών.
Φιγούρα γερμανικών ή σκανδιναβικών παραμυθιών - κινουμένων σχεδίων μιας παλιάς ηλικίας που αργότερα, με ύποπτη ανδρική νοσταλγία, θα την λέγαμε παιδική...

Sitting on a park bench
eyeing little girls with bad intent

Salvation a la mode
and a cup of tea...

Για τα χρόνια που είχε να πέσει στ' αυτιά μου...

Όποιος νύχτα περπατεί ..

Στο θεό δεν πιστεύω.
Ένα το κρατούμενο.
Στην αξιοπιστία του γυναικείου φύλλου πιστεύω λιγότερο κι από ότι στα Χελονονιτζάκια.
Τρία δεδομένα από την χθεσινοβραδινή μου έξοδο.
Πρώτο, υπάρχουν Άγγελοι κι ας λένε ότι θέλουν τα τραγούδια περί του αντιθέτου.
Δεύτερο, χωράει απίστευτη απλότητα , αθωότητα ,σεμνότητα και γλύκα σε ένα χαμόγελο και μια ματιά.
Τρίτο, είμαι κότα, όταν δεν μπορώ να μου εξασφαλίσω σωστές αντιδράσεις και όταν διαφημίζω χρόνια την ικανότητα μου να συμπεριφέρομαι ανεξάρτητα από τις επιταγές του περιβάλλοντος μου και την πρώτη φορά που πρέπει να κάνω κάτι πραγματικά ακραίο να το αρνούμαι . Στην περίπτωση μου μάλλον δεν ισχύει το «όσο μεγαλώνω μαθαίνω», ποιο φυσικό μου ακούγεται το «κοτζάμ γαϊδούρι έγινα και τίποτα δεν έμαθα».
Στα top της βραδιάς, όταν έμεινα μόνος, στη διαδρομή έκλαψα λίγο, είχα να κλάψω από χρόνια σε κάτι επισκέψεις στον τάφο του παππού μου , συνήθως κλαίω όταν αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη πραγμάτων ή συναισθημάτων που εγώ δεν μπορώ να αισθανθώ.
Το κείμενο θα παραμείνει κλειστό σχολίων γιατί μάλλον είμαι ερωτευμένος και δεν θα ανεχθώ σχόλια.
Τα σχόλια επιτρέπονται πλέον μετά απο την γενικότερη κατακραυγή.

Μεταφοραί εκτροπαί ο Μήτσος

...Νά το αυτό είναι, πάτα το.

-...

-Διπλό κλικ ρε...

-Ε, αυτό κάνω ρε μαλάκα...
... ...

-Καλά καν' το βρε μαλάκα. Αντρικό διπλό κλικ...

Ι
Δέκα βήματα εναέριο περπάτημα η απόσταση των κρατητηρίων από το μπαλκόνι. Λαθρομετανάστες συνήθως. Καμιά φορά τα κενά των βλεμμάτων μας διασταυρώνονται και λέω κανά γειά, σπάω κανά χαμόγελο κι άλλοι ανταποδίδουν άλλοι συνεχίζουν την πτώση τους στο ίδιο κενό… Μα σήμερα τόση μοναξιά, τόσο αμίλητο που όταν με αντελήφθησαν να κοιτάω προς τα ‘κεί και έδειξε ο ένας στον άλλο προς το μέρος μου, έτρεξα και κρύφτηκα μέσα στο σπίτι. Σαν από κάποια ενοχή. Που εγώ… Που αυτοί… Δεν ξέρω.



ΙΙ
(Και πάνω που πληκτρολογούσα αυτά τα στανάχωρα, ενεθυμήθην παλαιότερον real διάλογο):

Ντρίίίν (στο κινητό, η μάνα μου απ’ το σπίτι)

-Έλα τι θες…
-Πού είσαι, εδώ είσαι; (γεωγραφική ερώτηση)
-Ναι, τι θες…
-Έχουν έναν από ‘δω πίσω, στα κρατητήρια και κοιτάει συνέχεια κατά ‘δω και παραμιλάει και φοβάμαι.
-…Καλά, πάρε την αστυνομία να τον βάλουν μέσα…

α' (Πειρατικό μικρόφωνο μέσ απ'το Κ.ΕΠΙΚ. Λίγο πριν τη δεύτερη μετάθεση.)
«…Είναι κάτι τραγούδια φίλοι μου που μας αρέσουν με την πρώτη ματιά, που λένε. Κεραυνοβόλα. Ούτε που θυμόμαστε πότε τα πρωτακούσαμε. Σε μια ταβέρνα της εφηβείας μας ίσως. Έπειτα για χρόνια πολλά τα ξεχνάμε. Σαν να κοιμούνται μέσα μας. Κι όμως συμβαίνει μ’ αυτά το εξής παράδοξο: συμβαίνει λοιπόν να τα ανακαλεί η μνήμη μας την ώρα ακριβώς που η πιο δυνατή τους εικόνα, τυχαίνει να περιέχει το παρόν μας. Δίχως αυτό να σημαίνει πως τούτο είναι το κύριο ή κάποιο παρακλάδι του κυρίως θέματός τους, μα τυχαίνει κάποτε η πιο σκληρή τους στιγμή, μια λανθάνουσα, ίσως, ποιητική τους παρομοίωση, να παραπέμπει πλαγιομετωπικως σ’ αυτό που ζούμε. Όχι για να νοσταλγήσουμε ή να ονειρευτούμε (για ένα στιγμιαία ολοκληρωτικό παρόν μιλάω) ούτε για να δακρύσουμε ή να ’’σπάσουμε’’, μα για να πάρουμε κουράγιο για κάποια αναπόφευκτη συνέχεια…

Την ώρα λοιπόν που βιώνουμε μια κατάσταση που αναιρεί κάθε μυστήριο, μιας και το τέλος (άρχων του μυστηρίου) βρίσκεται γραμμένο στην άκρη κάποιου δρόμου με ψηφία μιας γνωστής, πολυπόθητης ημερομηνίας, η Σωτηρία Μπέλλου στέκεται κάπου στη μέση αυτού του δρόμου και γδέρνοντας την έμφυτη απόγνωση της φωνής της πάνω στις πέτρες, μας χαϊδεύει παρηγορητικά το κεφάλι.

Σ’ ένα αναμμένο καντήλι που αύριο θα βεβηλώσει τη λήθη…»


Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η απονιά δεν μας πειράζει
εμείς που ζούμε μοναχοί

Τα σπίτια είναι χαμηλά σαν έρημοι στρατώνες
Τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι
εμείς που ζούμε μοναχοί
του κόσμου η απονιά δεν μας τρομάζει
θα έρθει και για μας μια Κυριακή

Τα σπίτια είναι χαμηλά σαν έρημοι στρατώνες
Τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες.

(Γιατί μ'αρέσει να μιλάω με στοιχεία:)

Έτσι γιατί απόψε μου την έδωσε άσχημα!

... καράβια περάσαν χαθήκαν στα βάθη γιατί μας γελάσαν κανείς δεν θα μάθει, ανάποδη μέρα τα τράβηξε πέρα, σ΄ αυτό το λιμάνι δεν φεύγει κανείς ...
Άστα αυτά Ελενίτσα, αυτά είναι τα λόγια της τέχνης.
Εγώ για να το πω λίγο πιο λαϊκά.
Θέλω να γαμήσω το σύμπαν, να το βάλω φωτιά και να σκορπίσω την στάχτη του στη θάλασσα.

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ 2

Η σοφία δάσκαλε δεν είναι σύμβουλος λήψης σωστών αποφάσεων.
Η σοφία είναι η ηρεμία που σου προσφέρει η μέσα σου φωνή, οτί: "εντάξει, μπορεί και να στραβώσει, μη τρελαίνεσαι."
Και άτολμη σφαιρική άποψη να τη χέσω.

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ

Παλαιότερα υπήρξε συλλέκτης νοημάτων, τώρα ασχολείται με τη συλλογή απομυθοποιήσεων.
Δεν ξέρει τί του γίνεται, κοινώς. Τη βγάζει πάντως - και ενίοτε αρκετά καλά.

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑ(ΖΕ)ΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
ή
Ο ποιητής Γιωργάκης συνεντευξιάζεται


Γράφεις με στυλό ή με μολύβι;
-Πάντα με στυλό. Μόνο τις τελείες βάζω με μολύβι. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
-Όχι.
-Κακώς. Ήλπιζα σε μια δημιουργική συνέντευξη.

Και όλα αυτά που γράφεις είναι ποίηση;
-Ε, όσο ποίηση είναι και ο κόσμος γύρω μας.
-Και πόσο ποίηση είναι ο κόσμος γύρω μας;
-Όσο είναι κι αυτά που γράφω.
-Ά.

Οι άλλοι τί σου λένε για τα ποιήματά σου;
-Οτί δεν τα καταλαβαίνουν αλλά είναι ωραία.
-Κι εσύ τί τους απαντάς;
-Οτί δεν καταλαβαίνω τί εννοούν, αλλά (αφού με παινεύουν) ωραία τα λένε. Όπως λέει κι ένα βιβλίο που διάβασα τελευταία: ''Ότι δεν καταλαβαίνουμε, μας υπερβαίνει, είναι ανώτερο και ωραίο''.
-Πως λέγεται αυτό το βιβλίο;
-''Φιλοσοφία της Νεότερης Ελληνικής Μαλακίας - Τάσεις και προοπτικές''. Θες να σου πω κι άλλα απ’ αυτό;
-Μπα, όχι, όχι…


(Για τα πρακτικά θα πρέπει να αναφέρω πως ο ποιητής Γιωργάκης ως ένας σύγχρονος καλλιτέχνης, αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις: α)"Θεωρείς πως είσαι ένας κανονικός άνθρωπος; Οι ποιητές είναι κανονικοί άνθρωποι;" β)"Θεωρείς πως η ποίησή σου είναι απλή;" και γ)"Ποιός είναι ο σκοπός της ποίησης σήμερα;")

γ’
«Σ’ εκείνους που απομονώνουν στο δυνατότερο συναίσθημα δίχως να νοιάζονται αν οι γύρω-τριγύρω καταστάσεις συνηγορούν. Σ’ εκείνους που παιδεύουν τη σκέψη τους πάνω στον έρωτα και την αγάπη προσπαθώντας να δημιουργήσουν στεγανά γύρω απ’ την ψυχή και το σώμα τους κι όμως εύκολα σε μια βραδιά θα τα γκρέμιζαν όλα. Σ’ εκείνους που πήραν αποφάσεις…

Κάποτε ένας φίλος μου είπε: ’’Δεν μου αρέσει αυτή η εικόνα για τον εαυτό μου. Θα την αποτάξω’’. ’’Δύσκολο’’ του λέω. –’’Όπως με κόπο την έχτισα τόσα χρόνια, με κόπο και θα την αποδομήσω’’
–’’Δεν διαφωνώ, όμως να ξέρεις πως τόσα χρόνια μετά, αυτόν τον κόπο της αποδόμησης μόνο εσύ θα τον καταλάβεις. Βία κι ένας δύο (γιατί δεν είναι παραπάνω αυτοί) που σε ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά. Αν μπορείς να παλέψεις μόνος, ξεκίνα.’’
Μου πήρε βλέπετε χρόνια και χαμένους έρωτες να εννοήσω εκείνο το: ’’ότι πέρασε καλώς πέρασε’’ του ποιητή. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω πως ακόμα και στις πιο άσχημες, παιδικές ή μή, μνήμες μας, υπάρχει η πλευρά της ευλογίας.

Μια πιθαμή παραμέσα απ’ την αυτοκαταστροφή, αγγίζεις τον σεβασμό προς τη ζωή σου.»

μετεξελίξεων έργα ...

Ο Έλλην ως οντότητα ανέκαθεν ταλαιπωρήθηκε ,κυνηγήθηκε και αυτοβασανίστηκε. Στα εκατομμύρια χρόνια αυτής της εξέλιξης ο Έλλην μετετράπη σε ένα ξεχωριστό είδος ανθρώπου με χαρακτηριστικά που άλλοτε συμπίπτουν και άλλοτε είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά του μέσου γήινου. Στις μέρες μας γινόμαστε μάρτυρες αυτής της διαδικασίας παρατηρώντας όλον αυτό τον εφησυχασμό και την ηρεμία που τον διακατέχει ενώ η ανθρωπότητα κάνει το τελευταίο μετέωρο βήμα της προς το τέλος της.
Και Ναι! Είναι αλήθεια.
Ο Έλλην ένα λεπτό πριν το χάος ... κοιμάται.
Το επέλεξε ως αποτέλεσμα της φυσικής του εξέλιξης.
Ο Έλλην πλέον πέφτει και σε χειμερία νάρκη άμα γουστάρει.
Και γουστάρει, όπως φαίνεται.
Θα κοιμάται όσο τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά.
Θα κοιμάται όσο τα πάντα γύρω του μοιάζουν "χειμώνας".
"Και δεν γαμίεστε εσείς οι ξυπνητοί" σου λέει.΄
Έχει κάνει την καβάντζα του βλέπεις τόσα χρόνια τώρα και ήρθε η ώρα για ύπνο.
.
.
.
Έφτασε η ώρα της σιωπής.
Κάντε λοιπόν ησυχία!
Η πατρίς μας κοιμάται ...

.
Φωτο: Ευχαριστούμε τον Βασίλη που μας επέτρεψε να τον φωτογραφίσουμε εν δράση και του ευχόμαστε ολόψυχα όταν ξυπνήσει να είναι όλα όπως παλιά.